Ex-vrijwilligers en hun verhaal

Marleen van Vugt (vrijwilliger in PCC van april – juli 2011)

(aug. 11)

Mijn naam is Marleen van Vugt en ik ben vrijwilliger bij PCC geweest van midden april tot midden juli 2011. Drie maanden…., drie onvergetelijke, mooie, leerzame en gelukkige maanden! Ik probeer het onder woorden te brengen omdat ik begrijp dat dit fijn is om door mensen gelezen te worden die nog nooit bij PCC zijn geweest en die wel geïnteresseerd zijn hoe het er daar aan toe gaat, wat het met je doet, wat je ervan leert en hoe het iets in je verandert wat je meedraagt voor de rest van je leven. Maar heel eerlijk…., dit is niet in woorden te omschrijven. Je moet het zien, je moet het ruiken maar bovenal je moet het voelen!!

Ik had geen ervaring met werken met gehandicapten, maar ik wilde al lange tijd naar Afrika om vrijwilligerswerk te doen. Ik heb wel gevoel bij het werken met kinderen en het project sprak me meteen aan. Ik heb me goed ingelezen, voorbereidingen getroffen en veel met de zus van mijn schoonzus gesproken die zelf 6 jaar geleden het project bezocht heeft en toch kun je je nooit voorbereiden op wat het uiteindelijk bij je los maakt.

Gelukkig ook maar want hierdoor verrast te worden geeft het geheel nog meer glans. In de beginweken heb ik erg moeten wennen en mij aanpassen, alles is anders dan ik gewend was. Je moet als het ware je eigen grenzen verleggen, je over het bekende poep, pies en plas verhaal heen zetten en het bijzondere kind achter zijn of haar vieze handen en shirt gaan zien. Klinkt gemakkelijk, maar vergis je niet in hoe ingebakken onze eigen normen en waarden zitten en hoe moeilijk dit in het begin kan zijn als je hier geen ervaring mee hebt. Maar om vervolgens aan jezelf te merken dat je dit los kunt laten en dat je de kinderen letterlijk en figuurlijk toelaat is zó ontzettend mooi! Onvoorwaardelijke liefde geven en ontvangen is het mooiste waartoe een mens in staat is, daar ben ik van overtuigd! Of ze nou kunnen praten of niet, lopen of niet, ze kijken je allemaal recht in je ogen aan en je kunt echt een band met ze opbouwen! Niet alleen de kinderen maar ook de care-givers, hostess Charity, schoonmaakster Rose en overige medewerkers van PCC, ze worden allemaal een beetje jouw familie waarmee je drie maanden samen hebt mogen leven! En dan komt de dag van het afscheid….., maar afscheid nemen bestaat niet, zegt men wel eens en echt afscheid heb ook niet genomen althans niet voor altijd. De woorden of eigenlijk maar één woord van één van de kinderen, Steven, die hij uitsprak toen ik afscheid van hem nam hoor ik nog steeds in mijn gedachten: “why”? Bij het afscheid voel je toch alsof je ze in de steek laat, maar wanneer de mogelijkheid zich aandoet zal ik PCC weer gaan bezoeken en omarm ik maar al te graag al die lieve kinderen.

Want hoe cliché ook: “this is a once in a lifetime experience, which you’ll keep in your mind forever”!!

Ik ging naar Ghana toe om de kinderen van PCC te helpen en liefde te geven maar uiteindelijk moet ik concluderen dat zij MIJ meer hebben geholpen en gegeven dan ik ooit voor mogelijk had gehouden!!

Lieve groeten van een dankbare en gelukkige ex-vrijwilliger van PCC Hand in Hand Community Nkoranza, Ghana.

Marleen van Vugt

Regina Stenner - (van april tot juni 2011 vrijwilliger in PCC)

(aug. 11)Mijn droom werd waar!

Sinds jaren zat het al in mijn achterhoofd - ooit voor een goed doel in Afrika werken. Waarom Afrika? Omdat ik tijdens verschillende verre reizen opmerkte dat juist de mensen op dit continent indruk op mij maakten en me raakten. Toen ik dus in 2010 zonder werk zat was de keuze snel gemaakt en ging ik een project zoeken. Omdat ik uit de verstandelijk gehandicaptenzorg kom wilde ik mijn kennis en ervaring met deze groep mensen voor mijn vrijwilligerswerk gebruiken. En toen ik tijdens het surfen op de website van PCC Hand in Hand belandde was dit als een eye-opener. Ik wist meteen dat dit project “MIJN” project was.

In maart 2011 vertrok ik met koffers vol spullen voor de kinderen van PCC naar Ghana, waar ik eerst een reis van 2 weken maakte. Aan het eind van mijn rondreis stond ik te popelen om eindelijk naar “mijn” Nkoranza te komen.
En warm welkom zorgde ervoor dat ik me bij PCC meteen thuis voelde. Het volunteershuis bied meer comfort dan ik van mijn eerdere reizen in Afrika gewend was: een douche met onbeperkt water en een WC met waterspoeling ….! Er is ook een zwembad voor de kinderen !!! DE PCC Community toont uiteraard niet de gemiddelde infrastructuur van Ghana, hier zie je wat jarenlange inzet van toegewijde en volhardende mensen tot stand heeft kunnen brengen. De goede (voor Ghana veeleer atypische ) organisatie van al datgene wat er rondom het project gebeurt, staat dito garant voor het succesverhaal van Hand in Hand. Maar nu genoeg pluimen voor de organisatie, anders denken de lezers nog dat ik voor mijn bericht betaald krijg :).

Uiteraard ging ik voor de kinderen van PCC naar Ghana!
De kinderen zijn zo gewend aan al die “obrunis” (= blanken) die komen en gaan dat ze zonder schroom gelijk op je af komen. Ze zijn nieuwsgierig, open en puur en kunnen van de kleinste dingen onwijs genieten. Trommelen, een liedje zingen, een spelletje doen, gewoon even knuffelen … elke vorm van persoonlijke aandacht - het is een unieke ervaring om te zien dat deze kinderen, die door de Ghanese maatschappij verstoten werden, hier zoveel lust in het leven hebben.
In de loop van de tijd krijg je een steeds betere band met zowel de kinderen als ook sommige caregivers. Natuurlijk heb je op gegeven moment je favoriete kinderen die je meer ter harte gaan en die je hart breken, als je later afscheid moet nemen. Maar juist door die kinderen, die vrij weinig aandacht vragen en krijgen, voelde ik me ook bijzonder aangesproken. Zo moet je bij de autistische kinderen echt veel geduld opbrengen om met ze in contact te kunnen komen. En juist de kleine succesjes, die ik hier af en toe boekte ,gaven me heel veel voldoening.
Soms vond ik de dagen i.v.m. de broeierige warmte en lichamelijke klachten echt zwaar. Deels wilde ikzelf gewoon te veel bereiken. Als westers mens ben je tenslotte gewend aan prestaties. Hier echter leer je dat het in de kleine dingen zit.
En ook al was het niet altijd gemakkelijk voor me, je krijgt zoveel terug voor je inzet. Elke glimlach die je krijgt, bevestigt dat je goed bezig bent! Hier doe je het voor!
Daarnaast neem je heel veel dingen voor jezelf mee. Als je een tijdje het alledaagse leven in Ghana met zijn eigen ritme, zijn simpelheid en zijn traditionele bijzonderheden hebt meegemaakt en diverse intensive gesprekken met de lokale mensen hebt gehad, dan kijk je toch heel anders tegen je eigen leven in Nederland aan. De “gewone en vanzelfsprekende” dingen thuis krijgen opeens een andere waarde. Wat hebben we het toch goed!
En opeens vraag je je ook kritisch af of jouw materieel rijke leven in Europa gelukkiger maakt dan een simpel, maar tevreden bestaan in een land als Ghana. Dit moet je zelf meegemaakt en gevoeld hebben om te kunnen begrijpen.

Alles bij elkaar was het een geweldige levenservaring om nooit meer te vergeten en die niemand me ooit meer afneemt !

Regina Stenner

Sofanne Ravensbergen (vrijwilliger in PCC van januari t/m. maart 2011)

(juni 2011)

Ik ben nu al ruim twee maanden terug in Nederland, en ik weet eerlijk gezegd nog steeds niet hoe ik mijn verhaal wil beginnen. Zelfs nu nog zijn de indrukken zo overweldigend, en dat is moeilijk te ordenen en te beschrijven. Er wordt dan altijd gezegd: ‘gewoon beginnen…’

Mijn verhaal begon, in tegenstelling tot de meeste andere vrijwilligers, niet bij PCC, maar in het noorden van Ghana. Na het halen van mijn VWO diploma, wist ik eigenlijk nog niet zo goed wat ik verder wilde doen. In plaats van verder studeren besloot ik daarom er een jaar tussenuit te gaan. Ik heb mij ingeschreven voor een organisatie die onder andere vrijwilligerswerk in Ghana organiseert en zo belandde ik in Savelugu, een klein dorpje, ongeveer een half uur rijden van Tamale.

Ik verbleef in een gastgezin, wat op zich al een hele ervaring was. Ik heb erg veel interesse in de medische wereld, daarom kwam ik in een kleine kliniek te werken. Vol goede moed begon ik aan mijn eerste week, maar het viel al snel tegen. Het romantische beeld, dat ik mij in Europa had bedacht, bleek in het echt niet zo reëel te zijn.
Elke dag besloot ik weer om er het beste van te maken maar ik begon langzaam in te zien dat dit moeilijk is. De Ghanese mentaliteit is zo anders dan de onze. Jij stapt in hun wereld en jij moet je aanpassen, terwijl er in jouw ogen zoveel beter zou kunnen. Dit leidde al snel tot frustraties. Het personeel nam vrij wanneer ze vrij wilde nemen, ze gingen eten wanneer ze wilden, ouders met hun doodzieke kinderen moesten uren wachten, de kinderen werden geslagen, er was altijd een tekort aan medicijnen enzovoort. Daar kwam nog bij dat ik net mijn middelbare school had afgerond, totaal geen ervaring in de medische wereld heb en dus grotendeels van de tijd op een stoel zat te wachten tot ik weer naar mijn gastgezin mocht. Ondanks dat de mensen heel aardig tegen me deden en ik veel met hun gelachen heb, wilde ik iets anders, want uit dit werk haalde ik geen voldoening.

Halverwege december besloot ik met nog twee andere meisjes uit mijn dorp voor twee weken door Ghana te reizen. Per toeval hoor ik over PCC en het werk dat de vrijwilligers daar doen. Op mijn terugreis van Accra naar Savelugu, ben ik gestopt bij PCC. Na een gesprek met Albert te hebben gehad, kreeg ik te horen dat ik in PCC als vrijwilliger aan de slag kon!

Natuurlijk had ik in het begin ook hier mijn twijfels over. Het is echt overweldigend om al deze kinderen te zien, die allemaal graag de aandacht willen hebben. Daarnaast had ik ook geen ervaring in gehandicaptenzorg, dus ik vroeg me af of ik dit werk wel zou kunnen, maar gelukkig bleken dit allemaal twijfels om niks te zijn. Het feit dat ik mijn eigen programma had met een aantal kinderen en dus van niemand afhankelijk was gaf me heel veel vrijheid. De eerste keren zijn misschien onwennig en weet je niet wat je met een kind moet doen. Bijvoorbeeld wat hij of zij leuk vindt. Maar het is vooral een kwestie van proberen en volhouden, want je ontdekt het vanzelf. Ik merkte dat de kinderen mij gingen vertrouwen en herkennen, uitkeken naar het moment dat ik ze weer kwam ophalen en dat geeft echt een geweldig gevoel. Ik weet nog dat ik een keer tegen mijn ouders vertelde dat alleen al het feit dat je wakker wordt en weet dat er zo veel kinderen uitkijken naar het moment dat je weer naar het ontbijt komt, datgene is waar je het voor doet. Het is dan ook niet makkelijk als je na maanden in deze Community te hebben geleefd weer afscheid moet te nemen!

Wat ik ook erg fijn vond was dat we met een aantal vrijwilligers in één huis zaten. Naast de luxe dat we ons eigen eten konden koken (en dus niet altijd hoefden te eten wat er voor je gekookt werd) bespraken we vaak datgene wat er die dag gebeurd was. We gaven elkaar tips en ideeën over wat je misschien met de kinderen die jij begeleidt kan doen, maar we hadden vooral heel veel lol met elkaar!

Ik heb zeker geen spijt van mijn tijd in het noorden. Ook al was het niet altijd even makkelijk, ook daar heb ik veel geleerd. Maar ik kan, ondanks dat, wel vol overtuiging zeggen dat PCC mijn tijd in Ghana tot een onvergetelijke ervaring gemaakt heeft. Als ik één tip zou moeten geven: twijfel je? GEWOON GAAN!

Albert en Jeanette, Bob en Ineke, en iedereen van PCC, heel erg bedankt!

Liefs, Sofanne

Eelke Visser (nov. 2009 – april 2010)

Ab vroeg mij een stukje te schrijven voor de site, omdat het al zo lang geleden is dat een vrijwilliger een verhaal voor de PCC website heeft geschreven. En ik snap wel waarom! Ik stel het ook steeds uit. Want hoe ga ik overbrengen wat het met je doet om een paar maanden op PCC mee te draaien? Ik ga het niet eens proberen. Wel wil ik een aantal van de vele mensen beschrijven waar ik zo ontzettend verliefd op ben geworden.

Boadu, my boy. Ze dachten dat jij depressief was, je keek ook zo ernstig en je viel vaak in slaap overdag. Maar langzamerhand kwamen we er achter wat jij leuk vindt om te doen: kleuren, verven, lego, racketball. Het was fantastisch om te zien dat je actiever werd, geconcentreerd bezig kon zijn en meer contact ging maken. Dat je zelf aandacht ging vragen door je hand uit te steken en met je prachtig mooie ogen smekend te kijken. Ik zal nooit de dag vergeten dat je na de middagwandeling opeens uit het niets een prachtige big smile op je gezicht had. Lichtelijk ondeugend, iets verlegen en niet op de camera te krijgen. En die liet je steeds vaker zien. Op een dag maakte je zelfs een sprongetje van blijdschap omdat je tijdens een potje racketball die bal zo goed had geraakt. Alleen jij al was mijn bezoek aan Ghana dubbeldwars waard.

Kojo Joseph, je hebt geen idee hoe ik je mis. Je bent geen makkelijk mannetje. Je rent graag weg, je stopt alles wat je tegenkomt in je mond en als jij een woede-aanval krijgt dan moet iedereen oppassen. Maar wat jij hebt meegemaakt voordat je op PCC terecht kwam is ook onvoorstelbaar, dus het is logisch dat die frustratie er soms uit moet. En we nemen het voor lief. Want je bent een fascinerend en prachtig ventje. Ik vond het heerlijk om te zien hoe je helemaal los kon gaan in het zwembad, vrolijk spetterend. Hoe je probeerde een kikker te vangen, dat is je nog bijna gelukt ook met je zelf aangeleerde zwemkunsten. Het is onmogelijk om niet ontzettend veel van jou te gaan houden. Je kunt zo heerlijk in een scheur liggen als je gekieteld wordt. Ik zou willen dat je nu zou komen aanrennen zodat ik je weer zou kunnen optillen en knuffelen. Ik zou willen dat ik je mee naar huis had kunnen nemen.

Dela, how are you going? Oh Dela, ik wou dat je gewoon eventjes een dagje in Nederland kon zijn. Dat ik je aan iedereen kon voorstellen, dan zouden ze begrijpen waarom ik zo ontzettend gek op je ben. Soms komt er een herinnering naar boven van iets wat je hebt gezegd of gedaan en dan kan ik niet meer stoppen met vertellen. Maar ik kan niet goed uitleggen hoe fantastisch je bent, hoe puur en oprecht, hoe we met je hebben gelachen. Hoe we allemaal jouw Engels zijn gaan praten; wattizities, this one? Het is niet altijd makkelijk voor jou op PCC. Je bent heel gevoelig, mensen weten precies waar jouw zwakke plekken liggen en je kan je dan moeilijk verdedigen. Als ze echt heel gemeen zijn geweest dan wens je ze een injectie toe, voor jou het ergste wat er bestaat. Gelukkig heb je een goede vriend aan Mister Robert en vind jij rust aan tafel bij het vrijwilligershuis. Daar kon je rustig stilzitten, met ons een tijdschrift lezen of lekker kletsen over auto’s of eten. We hebben je verschrikkelijk verwend met onze left-overs, thee en koekjes, maar het is onmogelijk om jou niet alles te gunnen. Dank je wel voor je warme ‘hello welcome!’ elke dag. Waren er maar meer mensen zoals jij.

Het kon ook niet anders dan een ontzettend cheesy stukje worden. Maar je verliest echt je hart als je naar PCC gaat. En dan heb ik het nog niet eens over het land Ghana gehad. Je moet het zelf ervaren. Als vrijwilliger kan je op PCC écht wat doen. Je wordt er niet gevraagd voor je geld, wat bij zoveel organisaties helaas wel het geval is. Op PCC kan je heel direct aan het werk, door één-op-één aandacht te geven aan de kinderen, die dat het hardste nodig hebben. Ga er niet heen met het idee om er fundamenteel iets te veranderen, wat er nu is bereikt is in de loop van 20 jaar langzaam opgebouwd en het is echt een hele prestatie. Je maakt het verschil door mee te werken, mee te helpen en vooral je aandacht en liefde te geven. En je krijgt er zo ontzettend veel voor terug!

Dank je wel Ineke and Bob, dank je wel Ab and Jeannette, dank je wel kinderen en caregivers van PCC. Het was fantastisch en ik kom nog wel terug!!

Liefs, Eelke

Ontdek Ghana – Ontmoet Hand in Hand Jan van der Meij (sept. tot dec. 2008)

Op 9 september 2008 vertrok mijn vliegtuig naar Ghana. Mijn doelen waren om wat van de wereld te zien, het avontuur en om me persoonlijk te ontwikkelen. Deze 3 punten zijn volop aan de orde gekomen. Met knikkende knieën stapte ik uit het vliegtuig, waar ik werd opgehaald door de taxichauffeur van Hand in Hand. In de duisternis aangekomen rook alles anders, sloeg de warmte me tegemoet, trokken mensen aan me om met ze mee te gaan en ik dacht waar ga ik aan beginnen. De taxichauffeur stelde me echter gerust en zei dat dit herkenbare gevoelens waren van mensen die voor het eerst in Afrika kwamen. Hij zorgde goed voor me en vertelde veel over de gewoonten en tradities van het land. De rit naar Hand in Hand was boeiend. Ademloos liet ik alle fascinerende indrukken op me afkomen. Eenmaal bij Hand in Hand aangekomen zakten de eerste indrukken langzaam. Ik voelde me er gelijk op mijn gemak. Wat me opviel was hoe mooi het terrein was en hoe anders het eruit zag vergeleken met de buitenwereld. Ik werd opgevangen door gastvrouw Charity en ze bracht me naar de vrijwilligersplek. Een ‘sprookjesachtige’ plek, waar ook de andere vrijwilligers verbleven. Mijn eerste weken heb ik hier niet geslapen, maar bij een gastgezin in het dorp, omdat ik ook graag de Ghanese cultuur van dichtbij wilde meemaken. De cultuur heb ik zeker ervaren. Elke dag at ik de dagelijkse kost met het gezin mee, douchte ik met een emmer en kleren werden met de hand gewassen. Wat me opviel was hoe snel dit eigenlijk ook wende. De eerste keer smaakte het eten me niet, maar toen ik later hetzelfde nog een keer kreeg, vond ik het zelfs lekker. De familie was hartelijk en levendig. Na een maandje ging ik op het terrein van Hand in Hand wonen in een eigen hutje. Vanaf de eerste dag heb ik me hier thuis gevoeld. Heerlijk! Zelf alles wat regelen en alles op z’n tijd. De langste tijd heb ik hier doorgebracht met Maarten uit Nederland, die ook vrijwilliger was op dat moment. We konden goed opschieten en dat maakte het verblijf ook zeker aangenaam. Het werk met de kinderen vond ik prachtig om te doen. Hoe blij de kinderen toch altijd waren, dat vond ik echt bijzonder. Ze kunnen spelen met niks en vermaken zich daar prima mee. Niet dat verwende gedrag zoals je wel eens bij de kinderen in Nederland ziet. Ook voor de begeleiders heb ik veel respect gekregen. 24 uur per dag, 7 dagen per week staan zij voor de kinderen klaar. Dat is nog eens werken. Zelf begeleide ik zo’n 8 kinderen individueel per dag. De meeste kinderen spraken matig Engels, zodat het in het begin zoeken was naar een juiste vorm van communicatie. Dit slaagde uiteindelijk prima en ik kreeg een goede band met de kinderen. Ik heb onder andere computerles en Engelse les gegeven, de kinderen dagelijkse zelfstandige vaardigheden aangeleerd en daarnaast werd er veel gevoetbald en muziek gemaakt. In de verschillen tussen de kinderen qua leeftijd en beperkingen zat voor mij de grootste uitdaging. Hoe kan ik een ieder op eigen niveau, met plezier, toch iets bijbrengen. Terugkijkend op mijn avontuur is het een tijd geweest die ik voor geen goud had willen missen. Het was een kleine investering, maar dit haal je er qua voldoening zeker uit. Organisatorisch was alles prima geregeld en ook was er ruimte voor vrije tijd, zodat je in de weekenden de rest van het land kon verkennen. Daarnaast is ook het grote aantal Nederlanders dat er op bezoek komt voor een paar dagen een leuke bijkomstigheid. In het begin dacht ik hier niet zoveel behoefte aan te hebben, maar even een praatje met iemand in het Nederlands over wat diegene in Ghana deed was een welkome afleiding. Voor Hand in Hand en in het bijzonder Ineke heb ik maar een woord: BEWONDERING.