Alberts Corner

PCC op weg naar Kerstmis
(23 december 2011)

Nog een paar dagen en dan is het zover: wereldwijd wordt het Kerstfeest weer gevierd en uiteraard gebeurt dat ook in onze Community.
Elk jaar opnieuw wordt de spanning bij het naderen van het Kerstfeest langzaam maar zeker opgebouwd. Het woord Christmas valt voor het eerst in oktober, bijna als bij toeval, maar al snel daarna horen wij het steeds vaker. In november gaan de repetities voor het Kerstspel van start en ook wordt er een heus PCC Christmas Choir gevormd door de caregivers. Vanaf dat moment begint het allemaal serieus te worden: Christmas is coming!
Joe Emma, onze zorgcoördinator, buigt zich vol overgave over de opstelling van het speciale programma voor de periode rond Kerst en Oud & Nieuw. Voor een ieder die dat nog nooit heeft meegemaakt (en dat zijn waarschijnlijk wel een paar miljard mensen!) zal ik proberen hier een korte samenvatting van het zeer uitgebreide programma te geven. Edoch, voor het echte gevoel zul je toch echt een keertje met Kerst op bezoek moeten komen!

De laatste dagen voor Kerst wordt het hele terrein extra goed schoongemaakt. Daarna kan de kerstversiering aangebracht worden, vooral palmbladeren met mooie rode bloemen, die hier de rol van de kerstboom overnemen. De CD met kerstliederen wordt uit de kast gehaald en de hele dag klinken de bekende kerstliederen over het terrein, de weken na Kerst krijg je die melodieën dan ook niet meer uit je hoofd! Het is een drukte van belang en iedereen voelt het: Christmas is in the air! Een paar geiten grazen al een paar dagen naast de keuken en de kinderen weten maar al te goed waarom die geitjes daar (nog enkele dagen) staan……
De officiële start van het kerstprogramma van PCC vindt op de avond van 24 december plaats met een bezoek van de Frafra dansers met hun zangers en musici. Het is opzwepende muziek en zang uit Noord-Ghana en niemand kan daarbij stil blijven zitten.
Op 1e Kerstdag is er ’s ochtends een speciale kerstdienst in de rotskerk en ’s avonds komt de lang verwachte Father Christmas op bezoek, met cadeautjes voor iedereen! Wat een spanning en wat een blijdschap!

Het hoogtepunt is natuurlijk het prachtige Kerstspel van de kinderen op 2e Kerstdag. Samen met de caregivers en enkele vrijwilligers tonen zij in passende kledij het unieke kerstverhaal aan een ieder die het horen wil, want er is Groot Nieuws voor alle mensen op de gehele aarde: Jezus is geboren!
Ook nu loopt de spanning hoog op: wie zal dit jaar de rol van Jezus krijgen? Tettey lijkt een goede kanshebber, maar kunnen zijn kleine schouders deze druk wel aan? Of wordt het toch weer John Papa, die al zijn ervaring in de strijd gooit en wie deze rol op het lijf geschreven lijkt? Nog maar een paar dagen en dan zullen we het weten!

Na de beide Kerstdagen is het Kerstfeest in PCC niet voorbij, nog lang niet! Bijna elke dag komt er wel een muziekgroep of een koor uit Nkoranza town naar de Community. Soms komt een koor een beetje of zelfs veel te laat of vergeet een andere muziekgroep helemaal dat we een afspraak hadden, maar het ruim aanwezige begrip hiervoor past prima bij de sfeer van Kerst: you know, this is Ghana……!
En na nog een leuke dag, vol met sport- en spelactiviteiten, is het tijd voor Oud & Nieuw. Oudejaarsavond in PCC is traditioneel een feestelijke avond met veel muziek (maar dat hoef ik eigenlijk niet op te schrijven, dat spreekt toch vanzelf?) en een groot vreugdevuur (Bonfire) op de rots. Nee, niet in de rotskerk, maar op de rots, het is een andere rots, vlakbij het winterverblijf van Ineke & Bob.
Na het Bonfire bezoeken veel mensen in Nkoranza (en overal in Ghana) de kerk, om daar gezamenlijk uitgebreid dank te zeggen voor alle zegeningen, die zij het afgelopen jaar ontvangen hebben. Zo gaan velen al zingend en dankend het nieuwe jaar in en de muziek zal nog vele uren in de Nieuwjaarsnacht te horen zijn. Het kan slechter.

Kerst ligt dan al een weekje achter ons, op PCC volgt er dan nog één party en dat is de Nieuwjaarsparty op 1 januari. Nog éénmaal geniet iedereen volop van alle dans en muziek, van een speciaal lied van het PCC Choir, van de diverse, ontroerende optredens van de kinderen en natuurlijk ook van de flesjes frisdrank, de lekkere koekjes en het feestelijke avondeten.
Dan is het (wie durft daar te zeggen: eindelijk?) voorbij met alle festiviteiten!
De volgende dag worden alle kerstversieringen weer opgeruimd en de dagen erna worden in het programma zeer treffend omschreven met de woorden: rust, rust, rust!

Wat een bijzonder programma, zeg nou zelf. U kunt nu alvast boeken voor volgend jaar, dan zullen alle kinderen hun best doen om het feest rond Kerst nog mooier, nog beter te maken dan in 2011 (als dat tenminste mogelijk is).
Voor nu resteert mij in deze laatste column van 2011 alleen nog maar de Ghanese kerstwens namens iedereen in PCC voor alle trouwe lezers van de Alberts Corner (veel dank daarvoor!) en voor alle andere lieve supporters, vrienden en bekenden:
Afenhyiapa! May God bless you all.

Onze senior, Mr. Robert
(13 december 2011)

Een heel speciaal mens, dat is wat iedereen ervaart die ooit Mr. Robert ontmoet. Binnenkort woont Mr. Robert al 15 jaar (!) in Hand in Hand en dat mag je zonder enige aarzeling zeer bijzonder noemen voor iemand, die in 1997 naar onze Community toekwam in de verwachting dat hij als gevolg van de ziekte ALS, nog hooguit 1 jaar te leven zou hebben.

Mr. Assi Robert is geboren in 1950 en dus inmiddels al 61 jaar oud. In zijn familie komt een ernstige erfelijke ziekte met progressieve verlammingen voor, een ziekte die helaas ook Mr. Robert in de loop der jaren heeft getroffen.
Hij werkte in het verleden als catecheet (= lekenkapelaan) voor de RK Kerk in Sampa, waar hij verbonden was aan de parochie van de eerwaarde pater Pieter Bootsma, velen van ons welbekend. Al vanaf zijn 31e kreeg Mr. Robert in toenemende mate last van verlammingen. Rond zijn 45e werd zelfs voor zijn einde gevreesd en kwam hij naar PCC voor (zo dacht men) de laatste fase van zijn leven.
Zijn komst in PCC destijds wijst terug naar de begintijd van de Community, toen de focus voor een opname hier nog breder was dan de huidige doelgroep van in de steek gelaten kinderen met een verstandelijke beperking. Ook chronisch zieken en terminale patiënten werden aanvankelijk in de Hand in hand Community opgenomen.

Mr. Robert heeft een unieke positie binnen Hand in Hand. Hij is één van de vaste bewoners, maar dan zonder een verstandelijke beperking, tegelijkertijd wordt hij gezien als iemand die op een bijzondere manier deel uitmaakt van de kring van de caregivers. Een van zijn belangrijke functies in de Community is het voorgaan in gebed en bij de zondagse diensten in de rotskerk. Als gevolg van zijn leeftijd en levenswijsheid wordt hij door velen regelmatig om advies gevraagd of als “praatpaal” gezien.

Mr. Robert zit vanaf de vroege morgen tot de late avond in zijn rolstoel, meestal vlak bij zijn huis en op een heel onopvallende manier trekt hij veler aandacht. Vroeg of laat gaat bijna iedereen even bij hem langs en zo raakt hij met veel mensen in gesprek. Hij weet alles van PCC en heeft daarbij een (groot)vaderlijke rol t.o.v. de meeste van de kinderen.
Hij luistert veel naar de radio en is steeds goed geïnformeerd over wat er elders in Ghana en in de wereld gebeurt. Een belangrijke bron van nieuws dus en daar horen ook de uitslagen van Ghanese en Engelse voetbalwedstrijden bij! Daarnaast houdt hij de geschiedenis van Hand in Hand nauwgezet bij in zijn schriften. Voor de gasten, die dat graag willen weten, kijkt hij m.b.v. de eeuwigdurende kalender graag na op welke dag van de week zij geboren zijn. In Europa etc. is dat vaak een onbeduidend feit, in Ghana is het echter heel belangrijk! Mr. Robert brengt dan uitkomst.

Het stemgeluid van Mr. Robert is vrij zacht en niet alle kinderen begrijpen goed dat ze even stil moeten zijn tijdens een gebed. Maar door dat soort zaken laat Mr. Robert zich niet uit het veld slaan en blijft onverstoorbaar, al is hij wel zo slim om de lengte van zijn gebeden aan te passen aan de situatie.
Al hebben veel van zijn spieren nog maar weinig of geen kracht, schrijven kan hij gelukkig nog wel goed en veel officiële papieren van Hand in Hand, bijv. in doopboekjes of bij felicitaties, feestjes en afscheidsbijeenkomsten komen van de hand van Mr. Robert. Het past helemaal bij zijn rol als senior, als oude wijze man.

Iedere ochtend schudden wij zijn hand, samen met een groep kinderen, tijdens de ochtendwandeling en bespreken dan ook even het nieuws.
Zijn avondmaaltijd nuttigt hij steevast bij Janet en vervolgens bespreken zij daar meestal uitgebreid de toestand in de wereld, in Nkoranza en in PCC. Voor Janet is Mr. Robert ook een soort kassier, hij helpt haar bij het bijhouden van de vele uitgaven voor de keuken en dat is natuurlijk een heel verantwoordelijke taak.

Wat ons bij alle contacten met Mr. Robert steeds opvalt, is zijn positieve levenshouding! Hij accepteert ogenschijnlijk volledig en heel rustig het lot van al zijn verlammingen en het gedwongen zitten in een rolstoel en hij blijft daar heel blijmoedig onder.
Zo past hij, ondanks zijn andere positie, helemaal bij Hand in Hand. Niet de beperking staat hier centraal, maar juist hetgeen iemand nog wel kan. En Mr. Robert kan nog heel veel, dat laat hij, onze senior, elke dag weer zien. En wij zeggen daarom: Thank you for everything, Mr. Robert!

Straatbeelden in Ghana
(3 december 2011)

Elke 10 dagen kunnen jullie hier een nieuw verhaal over een kind uit PCC of over een bijzondere gebeurtenis in de Community lezen. Over de Hand in Hand Community valt natuurlijk nog veel meer te vertellen, dus blijf vooral regelmatig deze Alberts Corner bezoeken!
Wie naar onze Community toe reist, zal ongetwijfeld snel en gemakkelijk vaststellen dat het leven op straat in Ghana zeer veel opmerkelijke beelden te zien geeft en het lijkt mij een heel leuk idee om daar vandaag eens wat specifieker naar te kijken.
De vraag is dan natuurlijk wel: waar begin je en waar eindig je, want aan bijzondere en unieke plaatjes geen gebrek. Het leven in Ghana speelt zich veel meer dan in Europa of de USA af op straat. Een huis is daar voornamelijk een plek om te slapen en je spulletjes te bewaren, maar de rest van het leven speelt zich vooral buiten af, op de eigen compound, op de veranda of gewoon op straat. Daar kun je bijvoorbeeld de mooiste koelkasten kopen (foto 1)

Natuurlijk kom je in Ghana veel (en zelfs steeds meer) verkeer tegen en in dat verkeer gaat er natuurlijk wel eens iets mis, misschien zelfs wel veel vaker dan in de meeste andere landen. Dat levert helaas veel slachtoffers op, maar ook veel bijzondere autowrakken. Kijk bijvoorbeeld eens naar de foto’s 2 en 3.
Auto’s worden in Ghana niet alleen als transportmiddel gezien, maar ook als een prachtige vehikel om uiting aan je geloof te geven en die kans grijpen heel veel chauffeurs, vooral van taxi’s en vrachtwagens, maar zelfs van motoren (zie bijv. foto 4 en 5).
Niet de auto of de automobilist heeft voorrang, nee: God First!

En onderweg vallen ons vooral de zeer creatieve namen van veel winkels en kleine kiosken op (zie de foto’s 6 en 7 en de foto van de week op de Homepage). Of het nu gaat om een kapper of een ijzerwarenshop, om een schoonheidssalon of een winkel van sinkel, de eigenaar van veel van die shops gebruiken de naamgeving van hun winkel als een manier om hun geloof tot uitdrukking te brengen.
Wat te denken van een Jesus Beauty Shop of van een reclame voor Coca Cola, waarbij niet de cola centraal staat, maar de geloofsbelijdenis van de winkelier: Jesus is Lord. Proost!
Of de kapper in zo’n barbershop langs de weg erg goed in zijn vak is, weet je natuurlijk niet en al die scherpe scharen of dat gevaarlijke scheermesje zijn natuurlijk best eng. Maar als je de kapper niet helemaal vertrouwt, dan biedt het geloof gelukkig uitkomst, dus bezoek vooral de In God we trust Haircut!

Rijdend langs de Ghanese wegen zien wij plotseling een Billboard staan (foto 8), dat wel speciaal voor Jeannette en mij gemaakt lijkt te zijn, gezien onze veelvuldige reizen tussen Ghana en Nederland: Today Accra, tomorrow Amsterdam. Wij herkennen dat gevoel helemaal!

Tenslotte in deze column met foto’s van straatbeelden in Ghana nog een heel bijzondere foto, van iemand die onlangs in de buurt van Nkoranza overleden is. Opanin Abraham Kodom moet bij zijn overlijden ongetwijfeld de oudste mens ter wereld geweest zijn, want volgens de poster was hij toen maar liefst 140 jaar oud(foto 9)!! Of er misschien een kleine rekenfout gemaakt is bij de berekening van zijn leeftijd is niet bekend, maar het is zeker niet onwaarschijnlijk. We zullen het nooit weten, maar wat we wel weten is dat de straatbeelden in Ghana altijd verrassend, boeiend en levendig zijn.
Op weg naar PCC hoeft niemand zich te vervelen en eenmaal in onze Community al helemaal niet. Een goede reis toegewenst langs de wegen van Ghana, op weg naar PCC!

Een stille kracht
(23 november 2011)

Elke groep en iedere gemeenschap kent mensen die snel opvallen, personen die heel gemakkelijk op de voorgrond treden en de aandacht bijna automatisch voor zich opeisen. En natuurlijk zijn er in alle groepen en gemeenschappen ook mensen die je nauwelijks opmerkt, mensen die graag op de achtergrond blijven en die je daardoor gemakkelijk over het hoofd dreigt te zien.
In Hand in Hand is het natuurlijk niet anders, wij kunnen prima voorspellen welke kinderen bij nieuwe bezoekers al snel zullen opvallen (wat dacht u van: Michael, Kojo Patrick, Steven, M’Afia, John Papa??) en welke personen ook na een langere periode vaak maar weinig aandacht krijgen. Van die laatste groep wil ik vandaag graag iemand eens “in the spotlights” zetten, nl. onze stille kracht Zachariah.
Hij is geboren in 1984, nu dus 27 jaar oud en komt uit Nkwabeng, een dorpje in de buurt van Nkoranza, waar hij met zijn oude oma woonde. Helaas werd hij daar erg verwaarloosd. In 2002 is hij naar Hand in Hand gekomen om in onze beschutte werkplaats aan de slag te gaan. Echter, al snel daarna bleek zijn oma helemaal uit beeld verdwenen en sindsdien is Zachariah een vaste bewoner van PCC geworden. Hij levert een stevige bijdrage aan het werk in de Community, zowel in de beschutte werkplaats als in de keuken en daarnaast zorgt hij op bijzondere wijze voor onze ezels.

Zachariah heeft een verstandelijke beperking en spreekt daardoor in het geheel niet, al brengt hij wel af en toe een zacht hummend / steunend geluid voort. Hij staat vaak langdurig zijn handen te wringen en lacht je dan regelmatig zeer vertederend toe. Die glimlach breekt vaak ook door, als je hem een hand geeft of hem anderszins een positief gevoel kunt geven.
Met onze 4 ezels heeft Zachariah een heel speciale relatie, hij is degene, die ze prima verzorgt en die hun stal schoonmaakt. Hij loopt ’s avonds wel eens uren rond, soms zelfs rennend, om ze bij elkaar te drijven en ze dan naar hun nachtverblijf te brengen.
Hij heeft heel goed geleerd hoe je een ezel moet benaderen zonder een forse trap van de achterpoten te krijgen. Zach pakt ze vaak resoluut bij de oren vast, dan volgt die ezel hem wel en als hij geluk heeft lopen de andere ezels vanzelf achter die eerste ezel aan.
Elke morgen spant Zachariah één van de ezels voor de ezelskar en dan maakt hij een poosje een tour met zo’n 10 van onze kleinere kinderen, die in de bak van de kar zitten mee te hobbelen en te genieten. En niemand springt onderweg van boord, zelfs Kojo Joseph niet!
In de keuken is Zachariah een zeer gewaardeerde hulp van Janet, hij is enorm sterk en je ziet hem vaak sjouwen met brandhout of het zware roerwerk doen in de grote kookpot (zie de foto), meewerken met het afwassen (dat is in PCC, met 100 eters, bepaald geen kleine klus!) of helpen bij het schillen van voedsel etc. etc.. Hij spreekt niet, maar als Janet “Zachariah” roept, dan komt hij onmiddellijk!

Hij kan een hele tijd stil voor je blijven staan en je dan blijven aanstaren, je zou dan zo graag weten wat hij op zo’n moment allemaal denkt. Zachariah heeft zo’n blik, waarvan mensen soms zeggen: “hij kijkt je steeds met van die trouwe hondenogen aan”. Hij observeert en denkt en zegt helaas niets, maar zijn ogen spreken wel en zeggen genoeg.

Bij de recente officiële opening van de nieuwe keuken hebben wij Zachariah een hoofdrol toebedeeld en hij genoot er zichtbaar van. Met een mooi overhemd en een fraaie stropdas was hij één van degenen, die het lint mocht doorknippen van “zijn” nieuwe keuken! Iedereen gunde hem deze eer en hij werd dan ook luid toegejuicht toen hij in zijn nette kleding (bepaald niet zijn dagelijkse outfit!) op het toneel verscheen!

Zachariah, een sterke man, die gelukkig heel lief is voor de andere bewoners, ook voor de kleintjes (kijk maar eens naar de tedere foto van een paar jaar geleden van Zach met Kojo Joseph). Een onopvallende en stille kracht in onze Community, die geniet van mens en dier, van zijn eten en van zijn rustige en overzichtelijke leven in Hand in Hand, waar hij in één van de huisjes voor semi-zelfstandig wonen verblijft, samen met zijn maatje Simon.

De Lofzang van Zachariah zal nooit over zijn lippen komen, maar zijn dagelijkse uitstraling is een lofzang op zijn leven in Hand in Hand.
Dank je wel, Zachariah, voor al je inzet en blijf s.v.p. genieten van jouw mooie en rustige leven in Hand in Hand, jouw thuis.

Bijzondere haardracht in PCC
(13 november 2011)

Overal ter wereld maken mensen zich druk over hun haren en hun haardracht. Soms is dat vooral over de kleur, dan weer over de lengte of de juiste coupe, regelmatig over te dik of juist te dun haar en natuurlijk vaak over (te) steil of (te) gekruld haar.
Wat valt daarbij op? In Europa bijv. hebben veel mensen steil haar en vervolgens doen vooral de vrouwen er alles aan om er op de één of andere manier (al is het maar voor eventjes) krullen in hun haren te krijgen. In Afrika hebben alle mensen prachtig gekruld kroeshaar en warempel, de vrouwen doen er hier alles aan om (al is het maar voor eventjes) steil haar te krijgen. Wonderbaarlijk, is het niet? Is het gras dan altijd groener aan de overkant, of, anders gezegd, is het haar dat je van nature niet hebt dan altijd mooier dan het haar dat je wel vanaf je geboorte hebt meegekregen? Wie kan het mij uitleggen???

Denkend aan Ghana en aan Hand in Hand ziet waarschijnlijk bijna iedereen als vanzelf vrolijke kinderkopjes voor zich, met allemaal van dat mooie kroeshaar. Ziet er prachtig uit, toch? En denk eens aan al die mooie, jonge caregivers, die zo’n prachtige, stevige en trotse Afrikaanse haarbos bezitten.
Maar …………… is dat wel de werkelijkheid??
We kijken eens goed rond op het terrein van PCC en wat zien wij daar? Kijk, daar lopen diverse van onze vrouwelijke caregivers, bijna zonder uitzondering met zeer bijzondere haardossen. De nieuwste mode voor vrouwen in Ghana zijn opvallende kapsels met allerlei verschillende haar-extensions en dito kleuren. Hoe het komt weet ik niet, maar de vrouwen zien er, hoe verschillend die kapsels ook zijn, allemaal prachtig uit!

We lopen nog even rustig door, op zoek naar al die mooie haardossen van de kinderen hier. Haardossen?? Welke haardossen dan?? Helaas, helaas, we zien helemaal geen haardossen, we zien bijna uitsluitend ……….. kale hoofden!?
Inderdaad helemaal kaal, want voor de kinderen van PCC is een gladgeschoren hoofd normaal. Volgens de lokale kenners is een kaal hoofd koeler en het jeukt veel minder dan een hoofd met kroeshaar. En natuurlijk is een kaal hoofd veel makkelijker schoon te houden dan een hoofd met volop haar, waar af en toe wat eten, zand of ontlasting in terecht komt.
Dus worden met grote regelmaat de hoofden van de kinderen hier “geknipt”. Daar komt echter geen schaar aan te pas, de simpelste manier om een hoofd te millimeteren is met behulp van een scheermesje boven op een kam. Heel doeltreffend, in no time is al het haar verdwenen.
Iets luxer is de knipbeurt met de tondeuse, de specialiteit van caregiver Ema Donkor. Uren achtereen zoeft zijn tondeuse over de verschillende hoofden heen en het resultaat is uiteindelijk steeds hetzelfde: een kaal hoofd! De meeste kinderen gaan zonder enig probleem op de knipstoel zitten, sommigen echter zien er het nut niet zo van in, bijv. Lazarus en Peace en dan is vaak wel enige overredingskracht nodig….!

Heeft Dede eindelijk wat mooie, lieve krulletjes op haar hoofd, dan duurt het niet lang of we zien haar alweer met een kaal hoofd rondlopen.
Iedereen moet er aan geloven, jong of oud, meisje of jongen, aan het einde van de knipdag zijn alle kinderen zo kaal als een biljartbal. Misschien is het wel lekker fris en schoon, maar ik vind het er wel een beetje saai en erg kaal uitzien. Maar ja, zelf begin ik natuurlijk ook al aardig kaal te worden, zou het daarom zijn dat ik best wel wat meer haar zou willen zien, hier op PCC…..!?
M’Afia is dit keer op de een of andere manier de dans ontsprongen en toont ons trots de korte haren op haar hoofd, net als Catharina Bosman, het lieve dochtertje van Joe Ema, onze zorgcoördinator.

En gelukkig komen we nog meer bijzondere kapsels op PCC tegen. Kijk maar eens naar de foto met de zeer opvallende haardracht van enkele vrijwilligers. En als klap op de vuurpijl zien wij enkele kinderen met jawel, een roze of een geel kapsel: het is party time vandaag!
Hand in Hand, altijd verrassend en dat geldt ook voor de haardrachten!

Genieten van het zwembad
(2 november 2011)

Heeft u wel eens last van depressiviteit? Tja, dat kan gebeuren. Maar geen zorg! Want er is gelukkig een heel goede therapie beschikbaar, waar geen enkele depressie tegen bestand is!
Waaruit bestaat deze wondertherapie? Wel, heel simpel: elke dag om 4 uur ’s middags in alle rust een uur lang aan de rand van het zwembad van Hand in Hand gaan zitten en dan alle kinderen observeren, die tussen 4 en 5 volop genieten van het zwembad hier. Daar is werkelijk geen depressie tegen bestand!
Geniet bijv. van Joshua, die zichzelf prima vermaakt door continue een koprol net boven het water te maken en dan neer te plonsen. Of kijk eens naar Aaron en Paa Yaw, die allebei kruipend in het lage gedeelte van het grote bad hun weg vinden en zich daar kostelijk vermaken. En iets verderop kun je de stille glimlach van Yaa Yaa zien, die langs de kant bewegend steeds even kopje onder gaat en dan met een big smile weer naar boven komt.

Ergens rond 1996 heeft Ineke Bosman het briljante idee gekregen om een zwembad aan te leggen voor de kinderen van PCC, toen waren dat er misschien 15 – 20 in totaal. Sommige mensen zullen zich toen wellicht afgevraagd hebben of dat nu echt wel nodig was, een zwembad aanleggen voor de kinderen van Hand in Hand. Want een zwembad was en is natuurlijk een echte luxe in Ghana!
Maar wat een geweldig idee was het. Elke dag opnieuw, 7 dagen per week en 365 dagen per jaar is het zwembad het hoogtepunt van de dag (buiten de maaltijden natuurlijk….) voor onze bewoners!
Kijk, daar staat Kofi Asare, onze Music Master, in het zwembad zijn lichaam te oefenen m.b.v. allerlei prachtige, dansende bewegingen. En vandaag sluiten Bright, Ayuba en Daniel zich bij hem aan, ieder met hun eigen dans en ritme. De lol spat er van af!

Ongeveer 2 jaar geleden is er een klein babybadje naast het grote zwembad aangelegd, zodat de kwetsbare kinderen, zoals Lisa, Theresa, Wumpini en Alice, daar rustig kunnen badderen. Vandaag is Theresa uit dat badje gekropen en zij zit nu heerlijk in het zonnetje te genieten. Nog mooier is het om te zien dat Emmanuelle dat kleine badje al lang vaarwel heeft gezegd. Zij is dapper genoeg om gewoon, tussen alle rennende en spetterende kinderen, in het grote bad te gaan liggen of tegen de wand te zitten. En ook de kleine Tettey voelt zich een kleine vis in het water, zijn gezicht staat dan ook op heerlijk genieten. Joyce gedraagt zich als de zorgende moeder van Tettey en ontfermt zich liefdevol over hem.

In het midden van het bad komen uit de daar gemetselde potten twee waterstromen naar beneden. Deze stromen zijn voor sommige kinderen bijzonder aantrekkelijk. Kijk eens naar Aisha, die het water lekker boven op haar hoofd laat kletteren, of naar Ntiamoah, die helemaal kan verstillen onder deze waterstromen. En Kwame Addai staat te vechten met zo’n waterstroom, hij probeert het neerkomende water een tik mee te geven. Hij geniet als hij raak slaat en dat lukt gelukkig regelmatig.
Voor anderen is het samen dobberen, spelen, duwen en trekken een groot plezier, bijv. voor M’Afia en Dede of John Papa en Jerry Ema.

Het water van het zwembad is voor Shalomina extra fijn, want zij kan zich in water veel gemakkelijker bewegen dan lopend en schiet dan ook van links naar rechts door het bad.

Het water van het zwembad wordt elke paar dagen ververst en dat is wel nodig ook, want sommige kinderen worden door water nu eenmaal gestimuleerd bij enkele basale lichaamsfuncties …. (maar dat is geloof ik niet typerend voor Hand in Hand!) en ook het zand van de voeten vertroebelt langzamerhand het water. Als het zwembad leegloopt, dan is er voor John Papa geen groter genot dan al dat hard stromende water tegen zijn hoofd en lichaam te laten spuiten, af en toe komt zijn verbaasde koppie even omhoog en schudt hij alle druppels van zich af om vervolgens snel opnieuw zijn hoofd in de stroom water te stoppen.

We hebben Koo Ema nog niet genoemd, die zittend op zijn eigen plekje in het zwembad stil zit te glimlachen. Of Peace, die blij staat te zwaaien naar de kijkers op het bankje. En kijk eens naar die mooie grijns op het gezicht van Pakor of Agagi of Yaw Hillal of Yaw Balloon of ………of..…!!

Voelt u de depressie al een beetje wegtrekken? Van zoveel puur plezier, van zoveel mooie, lachende en genietende kinderen gaat de zon toch vanzelf steeds meer schijnen en verdwijnen de donkere wolken een beetje achter de horizon?! Morgen om 4 uur weer zo’n injectie zwembadplezier.
Thank God for pool time! Amen.

Wat een verandering!
(23 oktober 2010)

In een leefgemeenschap zoals de onze zijn natuurlijk veel dingen heel belangrijk. Dat geldt bijvoorbeeld voor de manier waarop de bewoners, caregivers, vrijwilligers en gasten dagelijks met elkaar omgaan. Maar ook voor de kwaliteit van de woon- en slaapplekken, voor de dagindeling, voor de leefomgeving, voor de sfeer en zo nog wel meer zaken.
En omdat wij allemaal maar mensen zijn, vinden wij natuurlijk het functioneren van de keuken ook heel erg belangrijk, dat is overal ter wereld hetzelfde en in PCC is het niet anders. De dagindeling is hier op veel punten variabel, maar de tijden van de drie maaltijden zijn bijna heilig. Op de bekende tijdstippen verzamelt iedereen zich rond de eettafels en dan is het wachten op het eten dat vanuit de keuken op tafel zal worden gezet, altijd weer spannend wat de pot vandaag schaft, ook al is dat in hoge mate voorspelbaar!

Wie het terrein van Hand in Hand opkomt, kan de keuken niet missen, je loopt er zo tegenaan. De eenvoudige keuken van PCC was in de loop der jaren wel iets uitgebreid, maar in essentie al vele jaren lang dezelfde, zeer basale keuken gebleven. Het was niet veel meer dan een ruimte met een dak erboven en wat kippengaas eromheen, dat laatste vooral om ongewenste bezoekers uit de keuken te houden. Verder was het allemaal erg simpel, zonder een aanrecht, werkbladen, tafels of een opslagruimte. Al het voorbereidende werk gebeurde zittend op krukjes of op de grond en overal was de rook van het houtvuur. Ooit werden hier maaltijden voor 20 – 30 mensen bereid, inmiddels gebeurt dat al voor meer dan 100 personen! De tijd voor een behoorlijke verbetering was echt aangebroken.

oude keuken	nieuwe keuken	Janet juicht bij haar nieuwe koninkrijk

Na lang wikken en wegen heeft de Board van PCC dat besluit enkele maanden geleden genomen. Gelukkig kregen we financiële support van SKIP en Herbahortus, dus kon de renovatie van de keuken onder leiding van Baffo in augustus van start. Wij hadden eind september van Ineke al wel iets gehoord over de nieuwe keuken en waren, toen wij hier vorige week weer aankwamen, heel erg benieuwd hoe het er allemaal uit zou zien. Eerlijk gezegd is het eigenlijk geen renovatie, maar een totale vernieuwing geworden, er is maar weinig dat nog aan de oude keuken doet denken. Baffo heeft een beetje royale stijl van bouwen, dat blijkt ook wel uit deze nieuwe keuken! Het ziet er allemaal heel ruim, strak en netjes uit, er zijn nu allerlei werkbladen en tafels in de keuken en er is een ruimte voor het koken op gas en houtskool. De plek voor het koken op houtvuur ligt daar weer naast, er is daardoor niet meer continue een waas van rook in de keuken!

De buitenkant toont imposant en nodigde uit voor een artistieke toevoeging en die is er gelukkig deze week gekomen, net voor de officiële opening en van de hand van Miriam Kerkhof uit Accra, die ook het education Centre eerder dit jaar zo fraai heeft opgefleurd! Terwijl zij met haar wandschilderingen bezig was, wilden de kinderen steeds het net geschilderde eten van de muur afhalen en opeten, tot ieders groot plezier!

Wat ons opvalt is dat echt iedereen hier geweldig trots is op deze nieuwe keuken, sommigen zeggen dat zij geen mooiere keuken in Ghana kennen!!
Dus alle reden voor een grootse en feestelijke opening en die kwam er dan ook, compleet met veel muziek en dans, korte toespraken en krachtige gebeden, om Gods zegen te vragen op het werk in de keuken. Zo behoort een gebouw in Ghana geopend te worden!
Naast Janet en Jeannette heeft Zacharias prima geholpen bij het doorknippen van het lint en om die reden was hij tot veler bewondering en onder groot gejuich getooid met de mooiste stropdas van Nkoranza en wijde omgeving! Hij was trots als een pauw op zijn belangrijke taak bij de opening en dat mag ook wel, want in stilte verzet hij altijd bergen werk in de keuken, als grote hulp van Janet. Kijk maar naar de trotse blik in zijn ogen!
Wie vanaf nu bij ons op bezoek komt, zal even met de ogen knipperen en denken: die keuken zag er toch heel anders uit?!? Maar al snel zal er bewondering zijn voor dit prachtige nieuwe gebouw van PCC.

oude keuken	nieuwe keuken	werkruimte nieuwe keuken

No food, no glory! En glorieus mag je dit gebouw zeker noemen!
Dankzij de nieuwe keuken hopen wij op nog meer goede en smakelijke maaltijden voor alle bewoners van PCC en op een zegen over al het werk dat dag in dag uit in de keuken plaatsvindt om 100 mensen 3 goede maaltijden per dag te kunnen bieden.
Iedereen in Hand in Hand is enorm blij en trots en heel dankbaar voor deze nieuwe keuken! Kijk maar naar de foto’s bij deze column en constateer het zelf: wat een geweldige verandering, wat een mooie verbetering!

Kojo Charm Patrick
(13 oktober 2011)

Wie Hand in Hand bezoekt, ontmoet daar zonder enige twijfel ook Kojo Patrick, één van de zeer duidelijk aanwezige kleine jongens en hij draagt niet voor niets de bijzondere bijnaam Charm.
Kojo is ong. 8 jaar oud en het is hem vergaan zoals zoveel van onze kinderen. Hij is ooit gevonden, terwijl hij als klein jongentje ’s avonds rondliep in een buurt van Accra, waar niemand hem bleek te kennen.
Vanaf begin 2008 woont hij bij ons en hij lijkt zich hier heel erg thuis te voelen.
Kojo heeft een lichte verstandelijke beperking en een verlamming van zijn linker hand. Hij spreekt niet, roept wel en kan niet zelfstandig eten, maar verder doet hij het heel goed. Vanaf zijn eerste dag in PCC is hij verzorgd door Patrick en zij konden het samen bijzonder goed vinden. Zo kwam Kojo aan de naam Kojo Patrick. In augustus is Patrick na ruim 4 jaar caregiver zijn bij ons vertrokken en Kojo woont nu (tijdelijk?) bij de zeer ervaren Joyce. Een goede opvolger voor Patrick wordt momenteel nog gezocht. Kojo Patrick zal, ook na het vertrek van caregiver Patrick zijn dubbele naam behouden, zoals ook Emma Jerry na het vertrek van Jerry nog steeds Emma Jerry heet, een soort eerbetoon aan de belangrijke eerste caregiver van deze kinderen.

Kojo Patrick benadert zonder enige schroom nieuwe bezoekers en als je naar zijn foto’s kijkt, dan begrijp je waarom hij al snel Charm als bijnaam kreeg. Niet alleen door zijn vertederende guitige lach, maar vooral door zijn bijzonder charmante manier van omgaan met anderen maakt hij veel indruk. Hij kan je soms zomaar een tik geven, waarschijnlijk vooral om aandacht te trekken, en net als je hem duidelijk wil maken dat dit echt niet kan komt hij met uitgestrekte armen en een brede en ondeugende lach op je af en alsof dat niet genoeg is, geeft hij daarbij ook nog zachte kusjes op je hand of wang. Hij draagt zijn koosnaam met ere!
En hij is niet kieskeurig in het tonen van zijn affectie en zijn charme, hij loopt achter elkaar van de een naar de ander toe met zijn prachtige lach en die uitgestrekte armen, hij lijkt vrijwel altijd een goed humeur te hebben, als een zondagskind!

Hij heeft een favoriet spelletje en dat is plotseling tussen je benen door kruipen, meestal nadat hij eerst heel enthousiast op je af is komen lopen om je te groeten. En hij kan heel hard lachen als je hem dan belemmert in zijn kruipgang en even klem zet. Het zijn uitingen van zijn tomeloze energie, hij doet graag met alle spelletjes en sporten mee.

Deze zomer heeft Kojo ook deelgenomen aan de Summer School, een activiteit van de SKIP vrijwilligers uit Engeland. Wat betreft discipline en orde is er nog veel vooruitgang te boeken, maar wat betreft lol en enthousiasme was het een geweldig succes! En daar gaat het eigenlijk om, is het niet?

Mijn en dijn zijn begrippen waar Kojo Patrick nog niet zoveel gevoel bij heeft ontwikkeld, hij eigent zich graag dingen toe, die hij mooi, lekker of interessant vindt. Een hapje van jouw eten, een slokje van je drinken, een speeltje dat hij leuk vindt, Kojo Patrick wil het allemaal graag hebben en als je even niet kijkt slaat hij razendsnel toe en hup, daar rent hij weg met het begeerde goed.
Hij zoekt graag gezelschap op waarbij hij op schoot kan kruipen, de behoefte aan tederheid is duidelijk aanwezig bij hem en gelukkig vindt hij die tederheid bij andere kinderen, caregivers en bij heel veel gasten van Hand in Hand.
Kojo Charm Patrick, een prachtig jongetje, waar wij in PCC heel blij mee zijn en die volop geniet van het leven in de Community.

Over de bewoners van PCC + een vraag aan onze lezers!
(3 oktober 2011)

Als wij praten over de vaste bewoners van Hand in Hand, dan spreken wij vaak gemakshalve over onze “kinderen”. Vrijwel alle vaste bewoners zijn inderdaad ooit als kind naar Hand in Hand gekomen, maar net als elders worden de kinderen hier natuurlijk ook elk jaar een jaartje ouder.
We weten dat de bewoners, op 2 uitzonderingen na (nl. Stephen en Emmanuella), allen een verstandelijke beperking hebben, hun geestelijke leeftijd is en blijft daardoor altijd heel jong! Een bekende Bijbelse opdracht is dat “wij allen moeten worden als kinderen” en zo bekeken doen onze bewoners het natuurlijk heel goed!

Wel zien wij heel langzamerhand dat wat ooit een groep “kinderen” met een verstandelijke beperking was, inmiddels een groep “kinderen en jong volwassenen” met beperking geworden is.
Het is heel leuk en interessant om eens naar de leeftijdsopbouw van alle 62 vaste bewoners te kijken, die laat zien dat ongeveer de helft van de vaste bewoners tussen de 10 en de 20 jaar oud is. Twintig kinderen zijn jonger dan 10 jaar en ruim 10 bewoners zijn al boven de 20, die zijn dus al jong volwassenen.

De leeftijdsopbouw van alle 62 vaste bewoners is als volgt:

De leeftijdsverdeling bij de 16 workshop jongeren is nogal simpel, volgens onze schatting zijn zij allen tussen de 20 en de 30 jaar oud.

Voor alle duidelijkheid: van de meeste kinderen zijn de leeftijden slechts schattingen van onze kant, meestal gemaakt op het moment van aankomst in PCC. Exacter kunnen wij het bij in de steek gelaten kinderen simpelweg niet weten.

Vraag: zijn mannen kwetsbaarder en daardoor sneller gehandicapt?
Een heel opvallend gegeven in Hand in Hand is het feit dat van alle vaste bewoners van PCC maar liefst 2/3e man is en slechts 1/3e vrouw. Dat is wel een heel erg opvallend verschil!! Waardoor dit verschil veroorzaakt wordt, weten wij niet, wel hebben wij geprobeerd hiervoor een goede verklaring te vinden.
Na diep nadenken hebben wij een paar mogelijke verklaringen kunnen bedenken en die leg ik hierbij graag aan onze lezers voor, mogelijk weten jullie het goede antwoord of wellicht hebben jullie een nog betere, logische verklaring??

Waarom zijn er meer mannelijke bewoners in PCC?

Verklaring 1 – Jongens zijn nu eenmaal kwetsbaarder en krijgen daarom sneller een verstandelijke beperking dan meisjes!
Dit is een gedachte, die onze Mr. Baffo op enig moment als goede verklaring voor het opvallende verschil naar voren bracht (en mogelijk zullen veel vrouwen dit een heel redelijke en herkenbare verklaring vinden…….??).

Verklaring 2 – In de Ghanese samenleving zijn vrouwen heel belangrijk in het “extended family systeem” en daarom worden mannen met een verstandelijke beperking sneller in de steek gelaten dan vrouwen??!
(Wij hebben voor deze hypothese geen aanwijzingen gevonden, maar het zou natuurlijk kunnen…...)

Verklaring 3 – Het is gewoon toeval!
(elders in Ghana zou dan de verhouding man - vrouw bij personen met een verstandelijke beperking toevallig net omgekeerd kunnen zijn).

Verklaring 4 – De meeste bewoners zijn naar PCC gekomen in de tijd van Ineke Bosman. Het kan natuurlijk zijn dat Ineke Bosman wat meer een zwak had voor kwetsbare mannen dan voor kwetsbare vrouwen en dat zij daarom sneller een jongen of man accepteerde als nieuwe bewoner!?
(Hiertegen pleit dat, sinds ik de leiding van Ineke heb overgenomen, al 6 nieuwe bewoners gekomen zijn, waarvan 5 man zijn en slechts 1 vrouw!!).

Helaas, wij weten het goede antwoord niet, daarom roepen wij de hulp in van alle lezers van deze column.
Reacties kunnen in het Gastenboek van deze website geplaatst worden, dan kan iedereen meegenieten van de belangrijke inzichten van onze lezers.
Wij zijn heel benieuwd en bedanken iedereen bij voorbaat voor zijn of haar wijze en gewaardeerde reactie!

Ayuba
(24 september 2011)

Nog even en dan woont Ayuba precies 10 jaar lang in Hand in Hand. Wat een tijd al, dat is ongeveer de helft van zijn leven! Hij is vermoedelijk in 1991 geboren, maar precies weten wij het niet.
In ieder geval is hij in 2001 bij ons gekomen vanuit Osu Cildren’s Home in Accra, waar hij blijkbaar al in 1996 door zijn vader (!?) naartoe gebracht is, tegelijk met zijn broer.

Ayuba heeft het syndroom van Down en daarnaast epilepsie, maar bezit verder een uitstekende gezondheid. Hij heeft zich in die 10 jaar in PCC dan ook prima kunnen ontwikkelen van een schattig klein jongentje tot een grote, gezellige en plezierige jonge man. Hij past goed bij het klassieke beeld van kinderen met het syndroom van Down, hij is een positief mens met gevoel voor humor, met veel behoefte aan aandacht en hij is zeker gevoelig voor stimulerende prikkels (NB: als ik dit zo opschrijf denk ik: dat geldt eigenlijk voor bijna alle mensen…..!?).

Ayuba is een zeer gewaardeerde bewoner van PCC, hij gaat bijna altijd heel leuk met de andere kinderen en jongvolwassen bewoners om. Op zaterdagochtenden grijpt hij graag zijn kans, dan mag hij tijdens het ochtendprogramma op de drum spelen en drummen doet hij ontzettend graag. In een vrij monotoon ritme drumt en zingt hij dan uren achter elkaar en op die ochtenden verzamelt hij zo de hele groep om zich heen.

Mabel heeft al jarenlang een speciaal plekje in haar hart voor Ayuba gereserveerd en laat dat regelmatig blijken. Ayuba bevestigt dat soms in zijn reactie naar haar, maar even gemakkelijk zegt hij duidelijk “nee” tegen haar en roept dan bijv., met een milde glimlach, dat M’Afia of één van de vrouwelijke caregivers zijn vrouw is. Hij is een echte charmeur.

Ayuba is inmiddels behoorlijk groot en sterk geworden, eigenlijk zelfs iets te stevig, want (te) vaak eet hij heerlijk de overblijvende restjes uit de etensschalen van anderen op en dat is goed te zien aan zijn buikje, zeg maar rustig: buik! Hij weet het allemaal best, met trots doet hij af en toe zijn shirt omhoog en streelt dan met een big smile over zijn buik, naar mij roepend dat hij echt niet teveel eet…..!?!
Graag loopt hij rond met een blokje hout,dat is zijn mobiele telefoon en hij vindt het prachtig als je dan naast hem komt staan om “zogenaamd” met jouw mobieltje een heus telefoon gesprek met hem te voeren!

Bijna dagelijks vraagt hij mij om hem iets te geven, soms vraagt hij om een radio, soms een zonnebril, maar meestal een Bijbel. Voor dat doel is elk dik boek goed, hij loopt daar dan regelmatig mee rond en leest er af en toe met een echte domineesstem uit voor, waarbij jij het boek al dan niet op de kop houdt. Helaas verliest hij het boek ook weer regelmatig en jawel, dan komt hij weer langs met de mooie boodschap: “I need a Bible”!
In de PCC kerk gaat hij ook graag voor in gebed en dat doet hij dan met heel veel verve, als een echte evangelist, zie de foto bij deze column.

Tijdens party’s danst Ayuba op geheel eigen wijze, zeer lichtvoetig en bijna op de plek paraderend als een soort majorette. Er gaat een bepaalde rust van zijn manier van dansen uit, een wilde dans past niet bij Ayuba.
Als hij een keertje boos is (gelukkig gebeurt dat maar weinig), dan maakt hij dat goed hoorbaar aan iedereen die hij tegenkomt duidelijk, maar hij weet zijn woede gelukkig goed binnen de perken te houden. En heel snel is zijn boosheid weer voorbij!

Zijn “broer” in PCC is Bright, samen vormen zij een mooi duo, al kunnen ze ook behoorlijk kibbelen, tot moeder Janet er een einde aan maakt. Ayuba helpt Janet regelmatig in de keuken, zoals hij ook elke dag keurig de straat voor het restaurant schoonveegt.

Vorig jaar, toen Jeannette en ik in Osu Children’s Home op bezoek waren, werden wij daar, zeer tot onze verrassing, aan de enige echte broer (!) van Ayuba voorgesteld. Die woont en leeft (zie boven) dus al 15 jaar lang in dat tehuis! Hij is normaal intelligent, zelfs meer dan dat, want hij blijkt aan de Universiteit van Accra te studeren. We hebben hem van harte uitgenodigd om eens bij zijn broer op bezoek te komen.

Overdag werkt Ayuba in de beschutte werkplaats, dat vind hij een gezellige plek, waar veel plezier gemaakt wordt, samen met de caregivers en de andere jongvolwassenen.
Ayuba geniet daarnaast graag van één op één aandacht in het Special Attention Programma met onze vrijwilligers, zoals ook op de voorlichtings-DVD van PCC uit 2010 goed te zien is.

Ayuba, al 10 jaar lang geniet hij van het leven in PCC en wij genieten van hem. Dat het nog heel lang zo mag blijven!

Aisha
(14 september 2011)

Ruim een jaar woont ze al bij ons en Aisha is een prachtkind om te zien! Wij kunnen ons dan ook niet voorstellen dat ouders haar ooit aan haar lot zouden willen overlaten en toch is dat precies wat er in 2010 met haar gebeurd is.
Aisha is namelijk gevonden terwijl zij op straat in Accra rondzwierf, niemand wist wie zij was of waar zij vandaan kwam. Daarna heeft zij 3 maanden doorgebracht in het Osu Children’s Home en vandaar is zij in augustus 2010 naar Hand in Hand gekomen.
Aisha is een erg elegant kind met een lichte verstandelijke handicap en met een heel lief, onschuldig gezicht. Welke kleren zij ook draagt, het staat haar allemaal leuk. Een echte jongedame, die wij op dit moment een jaar of 10 oud schatten.

In de eerste periode sprak zij in het geheel niet, zij wilde eigenlijk met niemand iets te maken hebben en was toen nogal teruggetrokken. Zij had ook iets treurigs in haar blik, gelukkig heeft zij zich na die tijd heel positief ontwikkeld en zij is nu een vrolijk, levenslustig meisje. Kijk maar eens naar het verschil tussen foto 1, genomen net voor haar komst naar Hand in Hand en de andere, recentere foto’s bij deze column!

Inmiddels kunnen wij gelukkig wel van haar stem genieten, zij spreekt in korte, maar duidelijke zinnetjes. Zij kan bijv. op een heel vrolijke en lieve manier “Hello, how are you?” tegen je roepen. Het antwoord lijkt haar overigens niet echt te interesseren, want even later stelt zij dezelfde vraag gewoon nog een keer, maar de vraag klinkt wel heel parmantig. Als je dezelfde vraag aan haar stelt, krijg je haar antwoord: “I am fine!” Wij zijn heel blij, nu duidelijk is dat zij zich hier echt thuis voelt en vooral als je haar ziet lachen en af en toe zachtjes hoort zingen. Haar glimlach is prachtig en heel vertederend.

Zij heeft wel de neiging een beetje haar eigen gang te gaan en reageert zeker niet altijd op een uitnodiging om mee te wandelen o.i.d. Zij beslist zelf wel wat ze doet, soms voel je plotseling een hand de jouwe grijpen en vervolgens loopt zij zo, of zelfs gearmd, een paar rondjes met je mee, om dan even plotseling weer iets anders te gaan doen, bijvoorbeeld schommelen, want dat is overduidelijk één van haar favoriete bezigheden.
En haar duim geeft haar veel troost, zij kan nog heel lief als een grote baby op haar duim zuigen.

Haar tafelmanieren waren zeker opvallend toen zij net in PCC was, zij zat of lag bij het eten bijna altijd bovenop de tafel en at het liefst alleen, zonder andere kinderen om zich heen. De laatste tijd is dat anders, zij zit gewoon aan tafel en heeft zij zich aangesloten bij het eetgroepje van Baffo. Dat is een drietal kinderen, die om diverse redenen niet midden in de grote groep eten, maar bij elke maaltijd een eigen hoekje hebben, bij “vader” Baffo. Baffo is erg trots op deze nieuwe verantwoordelijkheid!

Overdag bezoekt Aisha de Shalom Special School en deze zomer heeft zij deelgenomen aan de Summer School op PCC. De eerste dagen liep zij geregeld weg, want zij laat zich nu eenmaal niet graag in een vast patroon stoppen. Echter, na een paar dagen had zij in de gaten hoe leuk de Summer School was en vanaf dat moment was zij heel enthousiast en genoot volop.

Wat heerlijk om te ervaren dat kinderen zo kunnen genieten van het leven in onze Community, wetend van hun vaak moeilijke en trieste voorgeschiedenis en wat mooi om dat genieten ook in hun houding, hun plezier en in hun lach terug te zien.
Aisha, het is een bijzonder kind, mooi en gelukkig en wij zijn reuze blij dat ze bij ons is!

M’Afia Harriet, een First Lady in wording
(4 september 2011)

Nog maar een jaar of 14 oud lijkt M’Afia Harriet al hard op weg om de First Lady van onze Community te worden. De meeste oudere meisjes en jong volwassen vrouwen van onze Community (zoals Abena, Yaa Yaa, Afia en Joyce) hebben niet zo heel erg de neiging om op de voorgrond te treden, maar M’Afia doet dat duidelijk wel. Zij stapt bijv. zonder schroom en zelfverzekerd op nieuwe gasten en bezoekers af en begint dan graag een geanimeerd gesprekje met hen.

Zij is sinds begin 2009 vaste bewoner van Hand in Hand, na daarvoor enkele jaren in Osu Children’s Home, Accra gewoond te hebben. Zij was daar gebracht door een man, die zei dat hij niet wist wie zij was en dat zij, hoe jong ook, blijkbaar continue in Accra op straat leefde.
Dat zij gewend was op straat te leven, konden wij in het begin van haar periode bij ons heel goed zien. Zij had duidelijk geleerd voor zichzelf op te komen, was continue alert en vertoonde toen vooral het gedrag van een jonge “lady van de straat”, gewend om alles te pakken wat zij te pakken kon krijgen.
We zijn ontzettend blij en trots dat zij dat gedrag nu nog maar nauwelijks vertoont en dat zij zich zelfs ontpopt als een heel sociale jongedame. Een bijzondere haartooi, een speciaal koordje om haar nek of een zelfgemaakte armband, het zingen van bekende liederen met elkaar, het met zwier dragen van mooie jurken, het hoort allemaal heel erg bij haar.
Af en toe pakt zij ook de schoenen van Esther, haar caregiver, en loopt dan heel parmantig en trots rond over de compound, als een echte dame!

M’afia heeft een matige intellectuele beperking en daarnaast last van epileptische aanvallen, vooral ’s nachts. Soms zou je het gevoel kunnen hebben dat zij wellicht naar een gewone lagere school toe zou kunnen gaan, pas wanneer je met haar wat eenvoudige lessen doet, constateer je duidelijker haar beperkingen.
Naast enkele beperkingen heeft zij vooral veel talenten, zij maakt graag muziek en kan heel goed dansen, zij imiteert bijv. prachtig de nogal prikkelende dansen van dames van stammen uit Noord-Ghana, die af en toe in onze Community komen zingen en dansen. M’Afia toont leiderschapskwaliteiten en is heel zorgzaam. Regelmatig is zij actief en heel leuk aan de gang met een groepje jongere kinderen, die graag met haar meedoen, want waar M’Afia is, “that’s where the action is”.
Zij heeft een vrolijk en open gezicht, een gulle lach en is heel communicatief, zij spreekt een beetje Engels en goed Twi. Geen wonder dus dat zij gemakkelijk opvalt bij veel gasten!
Eind 2010 is zij gedoopt in onze openluchtkerk. Het was heel mooi om te zien, hoe zij die doopdienst van begin tot eind heel rustig en oplettend onderging, duidelijk onder de indruk van de bijzondere ceremonie, waarbij zij die dag een heel belangrijke persoon was!

Zij ziet er heel leuk uit en wordt langzamerhand van een aardig meisje een mooie tiener. Dat brengt natuurlijk wel met zich mee dat zij regelmatig iets meer aandacht krijgt van grotere jongens en jonge mannen in de Community, zo gaat dat nu eenmaal in de natuur. Wij proberen haar daarbij natuurlijk wel te begeleiden en te beschermen en dat valt nog niet mee, want zij is behoorlijk zelfstandig en weet prima wat zij wel en niet wil.

Zij bezoekt de Shalom Special School, gelegen naast PCC en heeft de afgelopen maand juli heel erg genoten van de Summer School, geleid door enkele Engelse vrijwilligers. Ongetwijfeld zal zij over een paar jaar actief worden in de beschutte werkplaats en ook daar haar vaardigheden en sociale talenten tonen. Nu al helpt zij af en toe graag een beetje mee in de keuken of bij andere lichte activiteiten, zoals dat past in een Community!

Ooit een bijna agressieve straatmeid, nu een heel vrolijk en sociaal lid van onze Community, wij zijn heel blij met deze ontwikkeling van M’Afia sinds haar komst naar Hand in Hand en hopen dat zij zich zo verder mag blijven ontwikkelen. Het is dan een kwestie van tijd tot zij de “First lady” van de Community genoemd kan worden, want zij heeft er alle talenten voor!

SKIP op bezoek in Hand in Hand
(13 augustus 2011)

Vorig jaar benaderde de Engelse studentenorganisatie SKIP (= Students for Kids International Projects) ons met het voorstel om in de zomer van 2011 in Hand in Hand een SKIP Project te organiseren. We hebben er een jaar lang goed over nagedacht en de nodige voorbereidingen getroffen. Uiteindelijk is het besluit gevallen, 13 Engelse medische studenten komen 5 weken lang naar Hand in Hand, allereerst om daar als vrijwilliger met onze kinderen te werken en daarnaast om les te geven aan onze caregivers.
Het belooft een spannende tijd te worden, voor hen en voor ons allemaal. Hoe zou het gaan?

Begin juli kwam de hele groep in Nkoranza aan en maakte toen voor het eerst kennis met onze Community en vooral met de kinderen. Omgekeerd keken onze kinderen met enige verbazing naar deze grote groep nieuwe vrijwilligers, maar zij zijn inmiddels zo gewend aan nieuwe vrijwilligers en volgende gasten, dat al snel vrolijke contacten tot stand komen.
Alle SKIP vrijwilligers krijgen van ons een eigen dagprogramma, in de workshop of aan de Autistic Table, in de nieuw opgezette Summer School voor twee groepen kinderen of in het Special Attention Programma. Daarnaast assisteren zij de kinderen, die dat nodig hebben, 3 x per dag bij het eten. Daarbij zijn in de loop van deze 5 weken enkele heel mooie duo’s ontstaan. Welk duo het mooiste was is nog niet zo gemakkelijk te zeggen. Was het P & P (= Paa Yaw en Paul) of toch Chiara en Kwame Ayim, misschien Ciaran met Kwame Addai of wellicht Ellie met Wumpini, wie zal het zeggen? De blijdschap was van de diverse gezichten te lezen!

De nieuwe Summer School liep prima, vooral de groep met iets oudere kinderen, o.a. Daniel, M’Afia, Mabel, Ahmed, Moses en Dede, was een groot succes, primair door inzet en toewijding van de SKIP vrijwilligers, maar zeker ook door de mooie lesruimte in het Education Centre en dankzij de vele nieuwe en nuttige hulpmiddelen voor leren en spelen. De jongere groep, met o.a. Michael, Kwame Addai, Kwaku Chairman en Jerry Ema, vroeg nog wel veel stuurmanskunst van de mensen van SKIP, de zeer beweeglijke jongens deden een maximaal beroep op hun educatieve talenten en op hun flexibiliteit! Hoe dan ook, de Summer School is zeker voor herhaling vatbaar, trouwens ook in andere seizoenen!

De Autistic Table was deze periode levendiger en actiever dan ooit. Lazarus, Yaa Yaa, Mariella en Yaw Hillal hebben lange tijd niet zo veel gewandeld met vrijwilligers als nu en ze deden het duidelijk met veel genoegen. En overal op het terrein van PCC zag je elke dag weer de diverse vrijwilligers in hun mooie SKIP shirts, actief tijdens bijv. het Special Attention Programma, met diverse spelletjes of bij het zwembad.
Omdat de SKIP vrijwilligers op allerlei plaatsen tegelijk aan het werk waren, verdween het gevoel van de aanwezigheid van een behoorlijk grote groep vrijwilligers al heel snel naar de achtergrond.

Speciaal element van dit bezoek van SKIP waren de dagelijkse Lectures voor Caregivers over specifieke onderwerpen, zoals het Syndroom van Down, Epilepsie en Algemene Hygiëne. Het waren zeer interactieve lessen en de kennisquiz aan het eind, tussen twee groepen caregivers, was elke dag weer spannend. Nog spannender waren echter de levendige en open discussies over allerlei taboes en vooroordelen in de Ghanese maatschappij, o.a. over het (bij)geloof rond “spiritual diseases” en over de angst op besmetting (bijv. bij Down en epilepsie). Het was leerzaam voor de caregivers en ongetwijfeld ook voor SKIP!

Natuurlijk konden we er niet omheen: er is de afgelopen weken liefst 2 maal een sport- en speldag gehouden. Vast onderdeel daarvan waren de voetbalwedstrijden tussen teams van “Engeland” en “PCC Ghana”, zowel bij de dames als bij de heren. Hoe het mogelijk was, kan niemand uitleggen of zelfs maar begrijpen, maar bij de dames wonnen de Engelsen 2 maal na penalty’s!?! Ongelooflijk, misschien tegen de veldverhouding in, maar wel waar! Bij de heren was de score gelukkig iets beter, de 1e keer won PCC, de 2e keer was de score gelijk en (helaas…) wonnen ook toen de Engelsen op penalty’s. Veel oefenen op penalty’s dus de komende tijd! Die beide dagen hebben we ook volop genoten van alle kinderspelletjes, zoals zaklopen, hardlopen, blikgooien en balletjes in een emmer werpen (goed zo, Dela!) en natuurlijk van de voetbalwedstrijd van de kleintjes. Alle 22 spelers lopen in hetzelfde witte shirt, sommigen wisselen daardoor spontaan tijdens de wedstrijd van team, maar de vreugde was er niet minder om!

Op het slotfeest lieten de Engelsen nog eens via een prachtig lied, met dans en drum zien wat 5 weken PCC voor hen heeft betekend. De foto’s met de kinderen zullen ongetwijfeld nog lang gekoesterd worden en heel PCC koestert warme en blijde herinneringen aan dit eerste bezoek van SKIP aan Hand in Hand. Het was volgens iedereen een groot succes en daarom zeggen wij van harte: SKIP, hartelijk bedankt en tot volgend jaar!

Een geweldig dagje Uit
(3 augustus 2011)

Al dagenlang hangt er een speciale spanning in de lucht. Bijna iedere bewoner van Hand in Hand heeft het nieuws gehoord en zij vertellen het ons elke dag opnieuw, ieder op zijn of haar eigen wijze. Carlijn Willems, onze vrijwilligers coördinator, is op bezoek, net als vorig jaar en 2 jaar geleden en zij heeft er een bijzondere gewoonte van gemaakt om van een deel van het door haar in Nederland ingezamelde geld alle bewoners van Hand in Hand plus alle caregivers en vrijwilligers te trakteren op een dagje uit naar de watervallen van Kintampo!!
Voor de meeste kinderen is nog 4 of nog 3 nachtjes slapen niet zo’n duidelijk begrip, dus elke dag komen ze met dezelfde vraag: gaan we vandaag dan naar Kintampo?? De gezichten stralen bij het vooruitzicht.
Jeannette en ik hebben nog nooit zo’n trip meegemaakt, maar we hebben natuurlijk al wel alle mooie verhalen gehoord en zijn reuze benieuwd.

Gelukkig, op donderdagochtend is het eindelijk zover. Liefst 5 kleine bussen komen onder groot gejuich het terrein oprijden en de kinderen nemen onmiddellijk hun favoriete plekje in één van de bussen in. Dela gaat bijv. vlak achter de chauffeur zitten, want ooit een auto besturen is zijn grote droom! Het duurt even voor iedereen in de auto’s zit, in totaal zo’n 115 mensen, maar al voor het wegrijden wordt enthousiast de muziek ingezet. De drums en andere instrumenten, in feite alles wat geluid kan maken gaat mee, het is één groot feest. In de straten van Nkoranza en van alle dorpen, waar wij later doorheen rijden, kijkt iedereen op en zwaait naar deze bijzondere, luidruchtig feestvierende stoet! Bepaald geen alledaags gezicht.

Op de heenreis kiezen de drivers voor de kortste, maar zeker niet de gemakkelijkste route (“to safe petrol”). Een reis van 64 km. duurt op deze manier, over de voor het grootste deel slechte zandweg, bijna 2 ½ uur!! Dat mag de pret niet drukken, de reis is namelijk een geweldige belevenis op zich, er komt geen eind aan het liederenrepertoire van de inzittenden. En in elk volgend dorp zwaaien alle kinderen en heel veel volwassenen weer even enthousiast naar ons.

Na een korte onderhandeling over de toegangsprijs voor onze grote groep mogen we eindelijk het terrein van de watervallen op en dan begint de lange en voor veel van onze kinderen best moeilijke afdaling over liefst 152 (!) treden tot onder aan de Kintampo Waterfalls! De rolstoelen en rollators zijn thuis gebleven, diverse kinderen moeten naar beneden gedragen worden (en later die dag weer omhoog!), maar bijv. Kojo Evans schuifelt zelf tree voor tree naar beneden! Voor hem is dat een Olympische marathon, die hij later ook nog eens als een echte kampioen terug naar boven aflegt. Een heel grote (en zware) pot met eten voor 115 mensen + heel veel flesjes drinken etc. zijn eveneens meegekomen en moeten ook naar beneden. Onmiddellijk na aankomst gaat een groepje caregivers o.l.v. Janet hard aan de slag om voor iedereen een bakje met eten (Jollof rijst en wat vlees of vis) te vullen. Dat hoort bij deze feestdag!
En ondertussen kijken de kinderen hun ogen uit, naar al dat water dat continue met zoveel lawaai en kracht naar beneden blijft vallen en dan uiteenspat. Ademloos blijft Agagi er naar kijken, terwijl de grotere jongens en enkele caregivers zich tot onder de waterval wagen om daar al glibberend van al dat neerstortende water te genieten of om een glijbaan van de rotsen te maken, met dank aan het naar beneden vallende water.

Andere bezoekers van de Waterfalls kijken met grote ogen naar de watervallen, maar zeker ook naar die wel heel bijzondere en grote groep van mensen met allerlei beperkingen. In dit land, waar gehandicapten vaak verstopt en verwaarloosd (of erger!) worden, vormen onze bewoners met elkaar een zeer unieke groep mensen en de verbazing daarover staat op de gezichten van veel passanten te lezen!
Een paar uur later beginnen wij aan de lange trip terug naar huis, eerst opnieuw over de 152 treden, nu omhoog (!) en dan de terugtocht met de bus, dit keer via een iets langere, maar gelukkig veel betere rijroute (die ook nog een ½ uur korter blijkt!).
Net als op de heenreis zitten Moses en Jerry Ema de hele terugtocht ademloos op de voorbank naar die onbekende wereld buiten de bus te kijken, die zo anders is dan de hen vertrouwde Hand in Hand Community.

En dan is daar weer Nkoranza en PCC, waar iedereen een beetje gammel uit de bussen komt. Wat een fantastische dag was het, niet alleen door de waterfalls, maar vooral ook dankzij de dagenlange voorpret, de spannende heen- en terugreis, de blijde muziek, het lekkere eten en misschien vooral omdat vandaag alles anders dan anders was!
Dankzij Carlijn en haar sponsors droomt iedereen die nacht van urenlange life-music in de bussen en van heel, heel veel water, dat continue en indrukwekkend naar beneden stort.
De volgende ochtend komen de vragen al snel: wanneer gaan we weer naar Kintampo?? De stralende glimlach op de gezichten zegt alles. Wat een geweldig dagje Uit was het!!

Help, 2 slangen!
(20 juli 2011)

Een rustige woensdagochtend in juli, zo lijkt het. Iedereen in Hand in Hand is bezig met allerlei activiteiten, tot plotseling Dominic een slang ziet liggen, enkele meters boven de grond op een tak van één van de bamboestruiken in het centrum van PCC, dicht bij ons huis. Het duurt niet lang of iedereen komt kijken om die slang met eigen ogen te zien. Men kijkt ernaar op gepaste afstand, met een mengeling van angst en nieuwsgierigheid. Even later kijkt Juliana I nog eens extra goed en dan schreeuwt zij het uit: er blijkt nog een tweede slang te liggen, vlak boven de eerste! Volgens de lokale kenners is het zeldzaam dat er 2 verschillende slangen tegelijkertijd in één boom zitten.

De slangen kunnen via de bamboetakken soepel doorglijden naar de grote boom in het centrum van PCC, waarin talloze wevers momenteel druk bezig zijn hun nesten heel kunstig te weven. Hoe mooier het nestje gebouwd door het mannetje, hoe groter de kans dat het vrouwtje geïmponeerd zal zijn en met dat mannetje voor nageslacht wil zorgen. En de vele jonge vogeltjes in deze boom vormen blijkbaar zeer aantrekkelijk voedsel voor de slangen.
De angst voor slangen zit hier in Ghana heel diep, dat is iedereen hier van kinds af aan bijgebracht en niet ten onrechte, want de beten van o.a. de grote zwarte Cobra’s, de groene Mamba’s en de grijs-witte giftige adders kunnen dodelijk zijn.
De mannen gaan snel op zoek naar hun katapult en enkele grote stokken, terwijl alle vrouwelijke caregivers wegrennen om stenen en stukken puin te pakken om mee te gooien, al blijkt in de praktijk wel hoe moeilijk het is om daarmee een slang te raken……...

De slangen hebben blijkbaar het gevoel veilig te zijn, want zij trekken zich aanvankelijk niets aan van al het lawaai beneden hen. Pas als een stok bij hen in de buurt komt, glijden ze soepel naar een volgende tak omhoog en het lijkt alsof ze allebei kunnen ontsnappen, ondanks een regen van stenen en vele pogingen hen met een katapult of een lange stok te raken. Enkele caregivers besluiten daarop om een tak, waarnaar de Cobra weggegleden is, af te hakken (en gelijk nog maar een paar takken) en zowaar, vlak daarna stort de Cobra met tak en al naar beneden en dan slaan de stokken en snel hard toe, allemaal op de kop van de slang. Groot feest, één slang is gedood, maar die avond en nacht slapen enkele mensen wel wat onrustig, want waar is de andere slang gebleven……?

De volgende dag, dezelfde tijd als gisteren. Dit keer is het Joyce, die de grijs-witte adder ziet liggen, wonderlijk genoeg bijna op dezelfde plek als de vorige dag. Opnieuw grote consternatie, maar dit keer pakt men het slimmer aan. Bovenin een lange stok slaat men een spijker krom en onder groot gejuich (gejuich, waarin overigens de angst duidelijk doorklinkt) lukt het om de slang daarmee naar beneden te trekken en opnieuw slaan de stokken snel en onverbiddelijk toe. In het lijf van de slang is een behoorlijke zwelling te zien, waarschijnlijk van een jong vogeltje dat vlak daarvoor door deze slang verschalkt is.

Twee grote slangen in twee dagen, wat een score! In triomf worden de slangen aan iedereen getoond en rondgedragen en die nacht slaapt iedereen weer rustig.
Of zou er misschien toch nog een derde slang zijn………? Jeannette en ik bekijken die mooie bamboetakken recht boven onze binnenplaats nu wel met iets andere ogen……!

Charity, onze geweldige gastvrouw
(8 juli 2011)

Wie van de lezers van deze column kent haar niet, onze geweldige gastvrouw Charity? Zij werkt al ruim 8 jaar in Hand in Hand en in die lange tijd heeft zij een geweldige stroom van vooral Europese bezoekers en vrijwilligers langs zien komen. En allen hebben kennis kunnen maken met haar brede glimlach, haar innemende vriendelijkheid, grote hulpvaardigheid en haar prima kookkunst en velen daarnaast ook nog met haar bijzondere zangkwaliteiten!

Charity Asabea Donkor, zoals zij volledig heet, heeft eerst haar middelbare schoolopleiding en een korte computercursus afgemaakt, voordat zij enige tijd bij haar vader in de drogisterij ging werken, in haar hometown Nkwabeng. Via haar vriendin Sophia, die toen caregiver was, kwam zij in aanraking met Hand in Hand, waar zij uiteindelijk in mei 2003 de verantwoordelijkheid kreeg over het Communicatie Centrum (dat was een vaste telefoon en bij een oproep moest dan snel iemand geroepen worden met daarnaast één computer met af en toe internet) en de winkel (waar destijds af en toe kleren verkocht werden). Niet lang daarna kreeg zij ook het restaurant en de (toen nog 6) gastenhuisjes onder zich en dat was bij elkaar een geweldige klus, waar zij aanvankelijk helemaal alleen voor stond, inclusief de schoonmaak van de gastenhuisjes en het wassen van de lakens. Het eerste begin van de beschutte werkplaats vond ook nog in het restaurant plaats.
Vanaf 2006 kwamen er grote wijzigingen. De mobiele telefoon werd ook in Ghana heel populair en het Communicatie Centrum verdween. In de stad werd door PCC het Araba Internet Café geopend en er kwam een grote beschutte werkplaats elders op de PCC compound.
Sinds 2006 is Charity, naast al haar andere taken, ook caregiver en wel voor M’Adwoa, voor wie zij sinds haar komst naar Nkoranza met veel toewijding zorgt.
Het aantal huisjes en het aantal gasten nam steeds meer toe en datzelfde gebeurde met het aantal kinderen in de Community. In het restaurant kreeg Charity er een assistente bij, de eerste was Mercy en sinds 2010 is dat Josephine.

In de eerste periode was het klaarmaken van het eten voor gasten uit Europa voor Charity behoorlijk spannend, de Ghanese keuken verschilt nogal van de Europese. Langzaam maar zeker (het hier opschrijven gaat gemakkelijker en sneller dan in werkelijkheid, af en toe vloeide er wel eens tranen van frustratie en gevoel van onvermogen!) kreeg Charity de favoriete schotels van de bezoekers (tot en met pannenkoeken en wentelteefjes aan toe!) èn het omgaan met de vele en soms veeleisende gasten prima onder de knie. Met haar geweldige charme lukt het haar om bijna elk probleem, dat zich voordoet, soepel op te lossen.

Een zeer bijzondere kwaliteit van Charity is haar zangkunst. Als trouw lid van de Presbyterian Church vertelt en zingt zij graag over haar geloof en over haar vertrouwen in Jezus. Zonder enige schroom zingt zij solo in de kerk en regelmatig geeft zij voor gasten van Hand in Hand op aansprekende wijze enkele mooie Ghanese gospels ten gehore. In 2010 heeft Martin (u weet wel, de filmmaker van de fraaie voorlichtingsfilm over onze Community) ook een aantal mooie songs van Charity opgenomen en op een speciale DVD gezet, een prachtig geschenk waar zij ontzettend trots op is!

Charity is echt een familiemens, haar moeder en grootmoeder komen haar hier af en toe opzoeken. Als familiemens voelt zij zich ook helemaal thuis in onze Community. Het werken in PCC heeft haar mede gevormd, haar belangrijke lessen voor het leven geleerd en haar vrienden zeggen regelmatig tegen haar dat zij soms “net een blanke” is in haar gedrag.
Voor veel bezoekers is Charity een heel belangrijk en herkenbaar positief gezicht van Hand in Hand, zij heeft inmiddels dan ook vrienden en kennissen over de hele wereld en veel gasten komen graag terug! Het lukt Charity blijkbaar uitstekend om goed om te gaan met de verschillende volksaarden van onze gasten, zij herkent Duitse, Engelse, Belgische of Nederlandse gasten opmerkelijke goed aan hun wijze van omgaan en zich presenteren.

Charity heeft in 8 jaar tijd veel in PCC zien veranderen en heeft in die periode ook veel nieuwe kinderen zien komen. Maar één ding is, zo zegt zij stellig, steeds hetzelfde gebleven: de Spirit van PCC! Zij ziet dit als een gave van God, the Grace of God, en zij nodigt iedereen uit om zelf een keertje deze bijzondere Spirit van de Peace of Christ Community te komen ervaren! You are invited!
Wie aan deze oproep gehoor wil geven kan verzekerd zijn van een hartelijke ontvangst en een prima verzorging door deze geweldige gastvrouw, op wie wij al jarenlang enorm trots zijn. Zou het nou toeval zijn dat zo’n bijzondere gastvrouw van onze Community een naam draagt die ook heel wonderwel past bij datgene waar PCC voor staat?
PCC is een heel bijzondere Charity en de bijzondere gastvrouw Charity hoort helemaal bij PCC!!

De prachtige lach van Kwame Addai
(27 juni 2011)

Al 2½ jaar lang woont Kwame Addai bij ons en nog steeds is hij één van de jongste bewoners van Hand in Hand. Hij kwam nl. al op heel jonge leeftijd naar PCC, als 2 of 3 jarige, wie zal het zeggen? Hij kwam vanuit Osu Children’s Home in Accra en vanaf het eerste moment was hij de lieveling van iedereen in onze Community en al snel ook van heel veel bezoekers. Dat is niet alleen omdat hij gewoon een lief klein jongentje was (en is), maar vooral ook doordat hij iedereen zonder aarzeling een zeer innemende glimlach toont. Ineke Bosman omschreef deze destijds als volgt: “Hoe iemand ter wereld een kind met zo’n engelachtige glimlach in de steek kan laten is voor ons echt onvoorstelbaar”!
In de steek gelaten was hij, maar dat is Kwame Addai al lang vergeten, want elke dag weer krijgt hij veel aandacht in Hand in Hand en hij geniet er volop van. Misschien soms zelfs iets teveel, want onze kleine Kwame houdt er helemaal niet van als hij zijn zin niet krijgt, hij kan dan heel sip kijken en als het nodig is zelfs hartverscheurend huilen.

Kwame heeft een verstandelijke beperking en hij spreekt niet, je moet dus uit zijn gebaren en zijn blik begrijpen wat hij wil of wat er aan de hand is. Maar maak je geen zorgen, hij heeft allang geleerd hoe hij dat het beste kan doen, met simpele handgebaren en een smekende blik in zijn ogen of met die prachtige glimlach maakt hij wel duidelijk wat hij wil. Voorbeeld: als hij zijn hand horizontaal heen en weer beweegt met een soort duwend gebaar, dan wil hij graag een autootje van je hebben, één van zijn grote liefdes! Helaas is hij niet zo goed in het in bezit houden van een autootje, dus de kans is groot dat hij al snel weer bij je terug komt, als hij eerder van jou een autootje gekregen heeft. Hij is namelijk zeker niet vergeten dat jij hem zulk mooi speelgoed kunt geven!

Kwame speelt niet alleen graag, hij onderzoekt ook alles nauwgezet, elk voorwerp dat hij tegenkomt van onder en boven en van links en rechts, hij duwt en trekt een beetje, hij voelt en probeert te doorgronden, een prachtig gezicht als deze jonge onderzoeker aan de gang is.
In de kerk van de Community is Kwame vorig jaar gedoopt, nu gaat hij daar af en toe stilzwijgend voor in gebed, maar wij zijn er van overtuigd dat dit gebed in de hemel gehoord wordt!

Kwame’s spieren zijn relatief slap en hij struikelt dan ook gemakkelijk. Hij heeft meestal een zeer typerende lichaamshouding met enigszins gebogen knieën, zijn billen naar achteren en het bovenlichaam iets naar voren. Gelukkig is zijn motoriek goed vooruitgegaan door alle fysiotherapeutische oefeningen, die in 2009 voor hem bedacht zijn door de Movendi mensen, oefeningen die nog steeds elke ochtend met hem worden gedaan.
Zeer opvallend is ook de houding van Kwame tijdens het eten, hij houdt zijn hoofd dan helemaal achterover, ongeveer zoals jonge vogeltjes doen wanneer zij te eten krijgen met de mond open en omhoog, dan kan het eten keurig naar binnen glijden. Paul Agyapong, de coördinator van de beschutte werkplaats, is vaak degene die hem helpt bij het eten, want voor Paul is Kwame ook een heel speciaal kind! Na het eten is op zijn shirt duidelijk te zien wat hij gegeten heeft, Kwam kwijlt namelijk een beetje, maar hij lijdt er niet onder.

Sinds ruim een jaar heeft Kwame Addai er een nieuwe passie bij: dansen tijdens een PCC party. Aanvankelijk deed hij zijn “dans” solo en op onnavolgbare wijze, springend, liggend, rennend, vallend, stilstaand en schuddend, zich steeds zeer bewust dat hij ieders aandacht had. Een deel van zijn dans is te zien op de Hand in Hand DVD, die alle sponsoren vorig jaar van ons ontvangen hebben.
Tegenwoordig danst hij op party’s samen met Kwame Ayim, eveneens een jongentje met slappe motoriek en een prachtige glimlach! Een schitterend duo. PCC party’s kennen veel hoogtepunten, maar Kwame & Kwame horen daar zeker bij!

Bij het spelletjes doen blijkt Kwame Addai een behoorlijk goed geheugen te hebben, dat kunnen we o.a. constateren bij het spelen van Memory. Daarnaast geniet hij van het hardlopen tegen elkaar en zelfs als hij verliest (en dat is meestal het geval) beloont hij alle toeschouwers met een prachtige lach! Kwame speelt, zoals bijna alle kinderen, heel graag met ballen en ballonnen, hij was en is dan ook een enthousiaste deelnemer aan junior voetbalmatches. Uiteraard geniet hij elke dag van het uurtje spelen in het zwembad, een waar genot voor hem!

Kwame Addai is een prachtig kind, weliswaar een kind met enkele beperkingen, maar vooral een heel mooi jong mens. Wat jammer dat zijn ouders en familie hem achtergelaten hebben en dus niet meer van hem kunnen genieten en wat heerlijk dat wij dat in Hand in Hand wel kunnen doen! Wat is het geweldig dat hij al jarenlang heerlijk kan genieten van het leven in PCC, elke dag weer en met zijn prachtige lach beloont hij ons daar dagelijks voor!

Moses
(17 juni 2011)

In 2003 vond een politieman in Bawku in Noord Ghana een baby in een plastic zak op straat. Deze baby was te vroeg geboren en bleek hersenbeschadigingen te hebben, waarschijnlijk was dat de reden waarom hij in die plastic zak gestopt was. Hij werd Moses genoemd en heeft vervolgens een heel jaar in Bawku Hospital doorgebracht, voordat hij naar het overheidsweeshuis in Tamale werd overgeplaatst.
Vandaar is hij weer een jaar later, eind 2005, naar Hand in Hand gekomen en dus woont hij hier nu alweer bijna 6 jaar!

Toen hij in PCC kwam was het nog maar een klein kereltje (zie bijgaande foto’s uit 2006 en 2007) en kon hij niet lopen, alleen maar wat schuifelen. Wel kon hij heel hard huilen en dat deed hij in het begin dan ook regelmatig! Gelukkig bleek Hand in Hand voor hem de juiste plek, binnen enkele maanden heeft hij, ondanks zijn beperkingen, goed leren lopen en langzaam maar zeker voelde hij zich hier steeds beter thuis. Het kleine jongentje van destijds is inmiddels een vrolijk en levenslustig kereltje van ongeveer 8 jaar geworden, het verschil met zijn foto’s uit 2006 en 2007 spreekt boekdelen!

Moses, nov. 2006	Moses, Mrt. 2007	Moses, jan. 2011

Moses spreekt vrijwel niet, maar hij kan gelukkig wel goed duidelijk maken wat hij wil d.m.v. allerlei gebaren en diverse klanken en natuurlijk ook via zijn guitige mimiek. Zijn rechterkant vertoont enkele verlammingsverschijnselen, zijn rechterhand kan hij bijvoorbeeld vrijwel niet gebruiken, zijn linkerhand echter des te meer! Daar kan hij voor hem belangrijke dingen goed mee aanwijzen, hij kan er prima ritmisch mee drummen en hij kan er zelfs iemand een tik mee geven als hij dat nodig vindt!
Zijn grootste vriend, je kunt bijna wel zeggen zijn broer, is Jerry Ema met wie hij jarenlang bij Caregiver Jerry in huis heeft gewoond, tegenwoordig woont hij samen met Regina en Lisa bij Caregiver Diana. Maar samen in één huis of niet, Jerry Ema blijft natuurlijk wel zijn speciale kameraad!

Moses behoort tot een behoorlijk opvallend groepje van jonge jongens in onze Community, met o.a. Jerry Ema, Kwabena Tewiah, Michael, Stephen, Kojo Patrick etc. Het zijn jongens, die vaak heel leuk en zeer intensief met elkaar kunnen spelen en dollen, liefst met behulp van een kleine bal o.i.d. Uiteraard gaat het ook wel eens mis, dan ontstaat er plotseling onenigheid tussen de boys en dan horen we Moses soms weer net als vroeger hard huilen, vooral als hij meent dat hem onrecht is aangedaan.
Deze jongens zijn ieder apart en gezamenlijk uitstekend in staat om de aandacht van nieuwe bezoekers te trekken, zij zorgen er wel voor dat het niemand ontgaat dat zij hier wonen en leven en voldoende aandacht willen krijgen, zij pakken je hand, springen bij je op schoot of vragen simpelweg om je cola, je zonnebril, een ballon, een autootje of iets anders aantrekkelijks. En voor ondernemende jongens zoals Moses zijn heel veel dingen erg aanlokkelijk!
Moses lijkt zeer van zijn leven in Hand in Hand te genieten, hij straalt meestal veel blijheid uit, af en toe is hij zelfs een tikkeltje ondeugend. ’s Ochtends bezoekt hij de Shalom Special School naast PCC en ‘s middags doet hij actief mee met alle spelletjes, met tekenen en kleuren of met lego bouwen. Natuurlijk speelt hij het liefst met autootjes of iets wat daar op lijkt!
Zonder woorden te gebruiken schakelt hij je graag en gemakkelijk in voor moeilijke klusjes, zoals het aantrekken van zijn schoenen, hij gaat gewoon voor je staan, steekt zijn schoenen omhoog en zet dan een heel zielig gezicht op. Zo’n blik kun je eenvoudigweg niet weerstaan!
Voor Moses zijn oefeningen voor de rechterkant van het lichaam nog steeds heel nuttig, hij versterkt zijn spieren bijvoorbeeld goed door regelmatig en steeds handiger tegen een bal te trappen. Een voetbalwedstrijd met de andere jongere kinderen van PCC is voor hem dan ook een groot feest!

Wat prachtig is het toch dat kinderen zoals Moses zich in PCC van een klein en zielig hoopje mens naar een levenslustig en vrolijk kind kunnen ontwikkelen. En wij hopen hem de komende jaren nog verder te kunnen helpen bij zijn ontplooiing. Aan zijn energie, zijn blijheid en levensvreugde zal het niet liggen.
Moses, een blij jongentje in een prachtige Community! Voor hem is het leven in Hand in Hand nu vast net zo mooi als destijds het leven voor de Bijbelse Mozes in Egypte moet zijn geweest. Na diens moeizame start in het biezenkistje in De Nijl volgde het mooie leven aan het hof van Farao en daarna wachtte hem een nog veel grootsere toekomst.
Zo hopen wij ook onze Moses op zijn weg door het leven te blijven helpen. Ooit beleefde hij een zeer moeizame start, momenteel heeft hij een mooi heden en hopelijk zal hij ook nog vele jaren van een prachtige toekomst in onze Community kunnen genieten!

Structuur
(07 juni 2011)

Vandaag wil ik graag één van de geheimen achter PCC onthullen…….: goede structuur!
Een column over “structuur”, dat klinkt niet erg interessant, denkt u wellicht, maar voor PCC is de structuur ontzettend belangrijk.
De kinderen en jong volwassenen van PCC hebben heel verschillende achtergronden, voor zover wij daar überhaupt iets van weten. Echter, hoe verschillend of onbekend hun verleden ook is, in vrijwel alle gevallen komen thema’s als “verwaarlozing” en “in de steek gelaten” naar voren. En waar normaal begaafde kinderen, die geen of verkeerde aandacht krijgen, al niet uit zichzelf kunnen leren om zich sociaal te ontwikkelen, geldt dit in nog veel grotere mate voor kinderen met een geestelijke beperking.
In de loop van de jaren is in onze Community ontzettend veel aandacht gegeven aan een goede structuur, één die vooral veel rust en duidelijkheid biedt aan de kinderen. De PCC structuur is weldoordacht en niet dwingend, zij biedt juist de gewenste rust, duidelijkheid en geeft veel houvast. Onze bezoekers weten vaak weinig af van de achtergrond van PCC, maar het valt iedereen onmiddellijk op dat hier een duidelijk en zeer gestructureerd programma gehanteerd wordt voor alle bewoners en dat door de hele dag heen.
Het is een belangrijk onderdeel van de “Spirit” van PCC.

Hoe ziet dat programma er dan ongeveer uit?
Wel, elke ochtend ontwaken de meeste van de bewoners hier zo rond 5.30 tot 6.00 uur en voor de grotere jongens is dan het tijdstip aangebroken, waarop zij op diverse plaatsen van onze compound allerlei vuil en bladeren etc. bijeenharken om daarna die plek netjes aan te vegen. Ieder heeft daarbij zijn eigen plek om schoon te houden.
De meeste anderen krijgen hun ochtendbad en kleden zich vervolgens aan voor de nieuwe dag. Om precies 07.00 gaat elke dag de fluit en dan is voor bijna iedereen het teken om een uurtje te gaan wandelen. Voor enkelen betekent het een uurtje fysiotherapie en voor de grotere jongens een half uurtje voetballen en daarna lekker een bad na alle vroege ochtend inspanningen.
Om 8.00 uur is het gezamenlijk ontbijt en zonder dat ook maar enige aansporing nodig is, gaat iedereen naar zijn vaste plek aan één van de tafels, de maag rammelt bij iedereen.

Nadat het ontbijt verorberd is, begint het grote dagprogramma. Dat programma is wel verschillend voor de diverse groepen, maar iedereen weet precies waar hij of zij aan toe is.
Kijk, daar zitten enkele Caregivers met een tiental kinderen in de Music Group, vooral de kinderen met veel beperkingen zitten hier bij elkaar en een paar caregivers maken vrolijke muziek of zingen enkele bekende liederen voor hen.
Een andere, grote groep van onze kinderen bezoekt ’s morgens de Shalom Special School. Trots lopen zij in hun schooluniform de korte afstand van onze poort naar de volgende poort, die van Shalom School.
En bijna alle jongvolwassenen gaan ’s morgens en ook het 1e deel van de middag naar de beschutte werkplaats. Behalve dat zij er kettingen maken of stoffen weven hebben zij daar met elkaar vooral ook heel veel lol!

Net naast de beschutte werkplaats is Nana Yaw’s Paradise, de plek, waar een tiental autistische jongeren elke ochtend in alle rust doorbrengt met elk half uur een ander, vastliggend en dus heel voorspelbaar programma. En daar houden autisten van!

Verspreid over het terrein vinden we dan ook nog enkele groepjes met kleinere kinderen, nl. die van Daycare 1 of Daycare 2. Ook deze groepen hebben hun eigen, vaste ochtendprogramma, de kinderen weten dus precies wat ze gaan doen en genieten ervan.

Tussendoor krijgen diverse kinderen extra aandacht in het Special Attention programma, waarbij onze vrijwilligers met ieder van deze kinderen een halfuurtje “1 op 1” aan de slag gaan, op een manier die het beste bij ieder kind past! Vooral in het Special Attention onderdeel van het dagprogramma kunnen deze vrijwilligers al hun liefde en zorg, hun talenten, creativiteit en energie kwijt en zo voor elk kind iets bijzonders betekenen. Het raakt de meesten diep in hun hart, als zij een paar maanden elke dag met bepaalde kinderen bezig zijn. Voor velen van hen is het daarna ook heel moeilijk om afscheid te moeten nemen bij hun vertrek!

Het ochtendprogramma loopt voor iedereen door tot rond 12.30 uur, dan is het tijd voor een goede lunch en daarna is het tot 15.00 uur siësta tijd, dan slapen alle jongere kinderen bij elkaar in de siëstaruimte. Een prachtig gezicht!

Het middagprogramma begint dan weer om 15.00 uur, elke dag van de week is er dan voor iedereen een gezamenlijk activiteit. Iedere dag van de week is dat iets anders, bijv. samen kleuren, spelen in de speeltuin, spelletjes doen, met Lego bouwen etc. Zoals alle kinderen, vinden ook onze kinderen dit prachtig!
En om 16.00 uur volgt voor vrijwel alle kinderen het hoogtepunt van elke dag: een uurtje heerlijk spelen in het zwembad. Wat een genot!
Het avondeten volgt om 17.00 uur, afgesloten door een lied met drumbegeleiding door Kofi Asare en na het slotgebed van Mr. Robert gaat iedereen nog een poosje rustig onderuitzitten en TV / film kijken.
Vanaf 20.00 maakt iedereen zich klaar voor de nacht en na 21.00 is het helemaal stil op PCC, iedereen slaapt en droomt van alweer een mooie dag, dankzij het voor Hand in Hand zo typerende en zeer gestructureerde dagprogramma.
Lang leve de fijne programma’s en……lang leve de goede structuur!!

Afia
(27 mei 2011)

In mijn vorige column schreef ik over Bright, één van de meest bekende en extraverte bewoners van Hand in Hand. Vandaag wil ik meer vertellen over iemand die welhaast de tegenpool van Bright is, namelijk Afia.
Zij woont al bijna 11 jaar in Hand in Hand en is hier gekomen na daarvoor jarenlang in het psychiatrisch ziekenhuis in Accra verbleven te hebben. Van Afia is verder helemaal niets bekend, ook niet hoelang en waarom zij in het psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen. Hoe dan ook, het zal zeker niet de fijnste periode in het leven van Afia geweest zijn.
In dat ziekenhuis verbleef zij destijds o.a. samen met Abena, die in 2001, dus een jaar na Afia, eveneens naar Hand in Hand gekomen is.
Afia is nu ongeveer 25 jaar en zeer autistisch. Zij spreekt in het geheel niet, is vrij stram en loopt heel voorzichtig. Zij valt daardoor nauwelijks op tussen alle vaak veel drukkere kinderen van Hand in Hand. Zij woonde enkele jaren, samen met de eveneens autistische Boadu en Mariella, bij caregiver Perpetua, maar sinds januari 2011 woont zij bij een nieuwe caregiver, Hannah. Door deze verandering woont Afia nu weer in één huis met haar oude vriendin Abena (al zien wij daarover weinig uitbundigheid bij beiden, dat past niet zo bij hen). De verandering lijkt haar gelukkig goed te doen, al blijft zoiets bij Afia wel moeilijk te beoordelen.

Overdag brengt Afia de tijd meestal door in Nana Yaw’s Paradise, dat is een ruimte vlak bij de beschutte werkplaats, waar een tiental iets oudere autistische kinderen de ochtenden samen doorbrengen. Zij hebben daar hun eigen programma, met o.a. muziek, bewegen, balspelletjes, vlaggetjes kleuren etc. Het is niet het meest eenvoudige of gemakkelijke werk in onze Community en wij hebben dan ook veel bewondering voor de caregivers die dat elke dag weer voor hun rekening nemen.

Enkele zaken zijn heel belangrijk in het leven van Afia, dat zijn o.a. eten en muziek. Omdat zij niet spreekt, moeten wij het van kleine signalen en van haar (beperkte) mimiek hebben, als wij willen weten hoe zij zich voelt.
Als Afia zich niet goed voelt, dan kan zij dat bijv. uiten door niet of nauwelijks te eten. Het lukt dan bijna niet om haar een hap te laten eten. Dit deed ze o.a. een jaar geleden en dat gaf toen veel zorg, omdat ze duidelijk vermagerde en verzwakte. Gelukkig is het, met veel liefde en aandacht, gelukt om haar weer aan het eten te krijgen en sindsdien is zij weer redelijk op gewicht gekomen. Favoriet eten bij Afia is fufu, die voorliefde deelt zij overigens met heel veel bewoners van Hand in Hand.

Haar mimiek is helaas beperkt, maar wie goed kijkt, ziet wel degelijk hoe haar stemming is en of zij kan genieten, dat laatste doet zij bijv. als zij naar muziek luistert. Als Afia in een goede stemming is, dan loopt zij tijdens party’s, of bij het muziek maken door Kofi Asare, naar de muziekgroep toe en daar kan zij, bijna roerloos, heel intens staan te genieten, een beetje meewiegend op de maat van de muziek en met een zachte glimlach op haar gezicht. En als dat gebeurt, dan weten wij dat het haar goed gaat!

Echter, soms kan Afia heel boos zijn, al is niet altijd duidelijk waarom. Meestal gebeurt dat als zij het gevoel heeft dat zij iets moet doen wat zij beslist niet wil doen en dan kan zij zelfs wel eens een stevige tik of duw uitdelen! Meestal slaat haar boosheid om in verdriet en het doet bijna pijn als wij haar treurende blik zien en ervaren hoe moeilijk het is om haar dan te bereiken en in een betere stemming te brengen. Gelukkig zijn er dan enkele mensen, zoals Joyce en Joe Ema, die Afia wel kunnen benaderen met zachte strelingen e.d. en haar zo tot rust kunnen brengen.

Hoe moeilijk het leven voor autistische kinderen ook vaak kan zijn, het lijkt erop dat de Community voor de meeste van hen een goede plek is om te verblijven. Dat horen wij met gepaste vreugde ook van autisme experts uit Engeland en Nederland, zoals Sue, Elizabeth en Corinne. Wij zijn hen dankbaar voor hun waardevolle en zeer gewaardeerde adviezen en zijn ook vol bewondering voor de grote toewijding, die zij tonen ten behoeve van de goede zorg voor autistische kinderen en zijn zeer dankbaar voor hun liefde voor PCC.
Het inspireert ons ook om continue te blijven werken aan een zo goed mogelijk leefomgeving voor kinderen zoals Afia. Afia zal daarover nooit van de daken schreeuwen, maar het af en toe tonen van haar zachte glimlach is voor ons al een geweldig grote beloning.

Een Bright boy
(16 mei 2011)

Ongetwijfeld doe ik veel lezers een groot plezier door in deze column extra aandacht te geven aan Bright, bij velen een zeer bekende bewoner van Hand in Hand.
Bright is namelijk al jarenlang ober in ons restaurant en in die functie heeft hij heel veel vrienden gemaakt bij bezoekers van PCC. Vaak was hij de eerste bewoner van PCC, die ze tegenkwamen, wanneer hij met een grote glimlach het hek van Hand in Hand opendeed en de bezoekers met een brede zwaai verwelkomde!
Eigenlijk is Bright een uitzondering op de regel dat wij in Hand in Hand een kind slechts opnemen, als er echt geen familie meer is, die voor dat kind kan zorgen. Wij functioneren vooral als een laatste reddingsboei voor kinderen, die zonder Hand in Hand geen enkel perspectief meer zouden hebben. Bij Bright is dat anders, hij heeft namelijk zijn beide ouders nog wel.
Hij is 18 jaar, komt uit Nkoranza en heeft het syndroom van Down. Zijn ouders zijn trots op hun zoon Bright. Gelukkig komt dat dus ook voor in Ghana!

Iedereen in Nkoranza kent Bright, dat geldt voor de zakenlui, de dominee, het MP (= het lid van het parlement) of wie dan ook. Bright stapt altijd zonder enige schroom op iedereen af en begint dan een gesprek, vaak met de korte, maar zeer duidelijke zin: “I like you”!! Hij zegt dat zeer beslist en met een hartveroverende glimlach.
Aanvankelijk kwam Bright in 2007 als nieuwe werker in onze beschutte werkplaats, nadat hij eerst de Shalom Special School (gelegen naar PCC) had bezocht. Hij verbleef alleen overdag in de workshop, elke avond liep hij terug naar huis, waarbij hij overigens heel gemakkelijk ergens een poosje kon blijven hangen, vooral waar veel mensen waren, bijv. bij een funeral of in een bar. In de werkplaats lukte het niet zo erg met geconcentreerd werken aan kettingen e.d., Bright is veel te speels en beweeglijk voor zulk geduldig werk. Daarom werd hij na een poosje overgeplaatst naar het restaurant, om daar te helpen en zelfs tot ober opgeleid te worden. Dat bleek een schot in de roos, want Bright geniet zeer van dit werk en vooral van de vele contacten met de gasten. Omgekeerd is Bright zeer geliefd bij heel veel gasten. Dat werk loopt echter door tot in de avond en daarom bleef Bright steeds slapen, zo heeft hij bijna als vanzelf voor zichzelf een mooie, blijvende plek gecreëerd op PCC!
Wat het werk in het restaurant voor Bright zo leuk maakt, is natuurlijk niet alleen het serveren van maaltijden en drankjes, maar vooral ook het afruimen van de borden, die vaak niet helemaal leeg zijn. De borden, die helemaal leeg zijn, laat hij nog even staan, hij ontfermt zich bij voorkeur over de borden met restjes, daar kan hij met heel veel smaak van eten. Als hij samen met iemand anders serveert, bijv, met Ayuba of met Daniël, dan wordt de oogst eerlijk verdeeld en vervolgens gaan beiden er samen heerlijk van genieten. De gasten, die hun bordje wel helemaal leeg eten, krijgen soms zelfs een verwijtende blik. Hoe lekker het eten ook is, alles opeten is natuurlijk niet de bedoeling…..! Gelukkig bewaart Charity vaak nog wat eten, aan het buikje van Bright is te zien dat het hem zeer goed gaat….!

Bright vertedert bijna iedereen door zijn spontaniteit en vrolijke gezicht, zijn hartelijkheid en zijn stevige omhelzing, alle adem wordt je afgesneden bij een hug van Bright! Soms echter is hij verstoord, dan is hij boos of ontevreden en kan dan ontzettend nors kijken, maar gelukkig duurt dat nooit lang.
Bright heeft inmiddels heel goed begrepen dat belangrijke zaken vaak tijdens een vergadering besloten worden en dus vraagt hij mij af en toe, als hij iets voor zichzelf wil regelen, om een “meeting”. Het zijn korte en leuke vergaderingen, hij houdt een gloedvol betoog en legt mij ook uit met wie ik het punt nog meer zou moeten bespreken. En maak niet de fout het te vergeten, want de volgende dag komt hij er zeker op terug!

Als je tegen Bright iets wil zeggen, terwijl hij liever zelf het woord heeft, dan klinkt het hard en onverbiddelijk: “Stop” of ook wel: “Stop, enough”!
Het mag duidelijk zijn, met Bright heb je nooit een saai moment, ook niet nu hij wat ouder wordt. In deze fase van zijn leven ontdekt hij bijv. zijn seksualiteit, dat proberen we uiteraard in goede banen te leiden. Hij blijft gelukkig altijd goed aanspreekbaar, dat is overigens iets anders dan dat hij altijd heel goed luistert……!
Omdat Bright Nkoranza zo goed kent, vindt hij het geweldig leuk om af en toe met ons mee te rijden als wij met de auto naar town gaan, bijv. voor inkopen of het internetcafé. Trots als een pauw zit hij graag voorin, hij zwaait en roept dan naar alle bekenden en dat zijn er heel veel, want Bright heeft heel veel vrienden, in Hand in Hand, in Nkoranza town en over de hele wereld!
Wij zijn dan ook heel blij met onze Bright boy en zijn “Bright” ideeën!

Joe Ema
(5 mei 2011)

Enige tijd geleden vertelde ik jullie over Baffo, de grote regelaar van onze Community, vandaag richt ik graag alle spotlights op Emmanuel Daasebre, onze zorgcoördinator, beter bekend als Joe Ema of Ema 1. Hij werkt al zo’n 12 jaar bij ons, aanvankelijk als één van de caregivers, maar inmiddels is hij opgeklommen tot één van de twee Ghanese bestuursleden van Hand in Hand (de andere is Baffo)! Ema is van ongelooflijk groot belang voor de Community, vooral bij de supervisie op de goede zorgverlening door de caregivers en daarnaast zeker ook voor de discipline en de sfeer.
Toen hij hier in 1999 kwam was Ema een rustige, zelfs wat stille en zeer bescheiden Ghanese jongeman. Hij was erg onder de indruk van het feit dat Ineke Bosman, iemand uit Europa, zich het lot aantrok van de in zijn land Ghana in de steek gelaten kinderen met een geestelijke beperking en hij vond dat hij, alleen al om die reden, zich eveneens voor deze kinderen zou moeten inzetten.
En dat deed hij en doet hij nu al jarenlang en nog steeds op een voortreffelijke manier. Ema heeft daarvoor geen speciale opleiding genoten, zo’n opleiding is er eigenlijk helemaal niet in Ghana, maar hij is een geweldig natuurtalent. Hij heeft het vermogen om volledig vanuit het kind te denken en te voelen en weet dat vervolgens om te zetten in passende acties. Ongetwijfeld is hij daarbij zeer gevormd door de jarenlange zorg voor kinderen in onze Community, hij lijkt ze bijna allemaal net zo goed als zijn broekzak te kennen. Hij ziet in één oogopslag of het goed met hen gaat of niet en door zijn grote ervaring beschikt hij over een groot arsenaal van mogelijke ingrepen of handelingen, waardoor een kind zich beter kan voelen.

Juist kleine zaken krijgen bij hem veel aandacht. Typische Ema adviezen kunnen zijn: ga eens apart zitten met dit kind en zing dan zacht enkele liedjes voor en met hem of haar, zorg dat je via zacht strelen over hoofd of arm en door aanrakingen dit kind het gevoel kan geven van liefde en nabijheid, ga eens met dit kind apart eten, los van de groep en kijk eens of het dan wel zijn bord leeg eet en niet slechts continue op de andere kinderen let of huilt.
Ema heeft ook heel veel gevoel voor een goede match tussen caregivers en de kinderen, hij heeft een scherp oog voor de goede en minder goede kwaliteiten van iedere caregiver en hij voelt feilloos aan bij welke caregiver een kind van Hand in Hand het beste kan gedijen.

Ema houdt zich tevens intensief bezig met de goede invulling van het dagprogramma voor alle kinderen, bijv. in de Daycare, de Special Attention of in de Nana Yaw’s Paradise, dat is de ruimte voor de autistische kinderen. Hij let vooral op goede interactie van caregivers en vrijwilligers met de kinderen, op het aan- of afwezige enthousiasme en daarnaast nog op het op tijd komen en beginnen. Dat klinkt voor Europeanen misschien redelijk normaal, maar in Ghana mag deze supervisie echt wel buitengewoon attent genoemd worden! Ema is dan ook een bijzonder mens, als je hem ontmoet dan voel je zijn warme betrokkenheid, dan zie je zijn zachte en superviserende blik bij alles wat in de Community gebeurt en als hij er niet is, gebruikt hij zijn mobiele telefoon om voldoende feeling te houden met de zorg in PCC. Een echte zorgcoördinator!

Sinds kort is zijn vrouw uit Techiman bij hem op het terrein van PCC komen wonen, samen met hun dochter en dat is voor ons een zeer geruststellend gevoel! Hun kind is een prachtig meisje van 3 jaar oud met de welluidende naam: “Catharina Bosman”! Zo ver dus gaat zijn identificatie met de Community! Behalve in PCC werkt Ema ook als OK-assistent in het ziekenhuis van Nkoranza, je kan dus rustig stellen dat hij een dubbele baan heeft. Hij is een drukbezet mens, maar is er altijd als het nodig is!
Op party’s en bijeenkomsten spreekt Ema regelmatig, dat doet hij zonder aarzeling, al is zijn stem bescheiden, maar het liefst spreekt hij door samen met anderen muziek te maken. Hij is een vast lid van de muziekgroep van Kofi Asare, waarbij hij met groot enthousiasme op een van de drums speelt. Dan glimt en geniet hij, zoals wij omgekeerd ook van hem en van zijn grote inzet voor PCC genieten, elke dag weer.
Joe Ema is een geweldige steun voor iedereen en wij zijn hem zeer dankbaar voor zijn grote liefde voor en toewijding aan de kinderen van Hand in Hand.

Mocht u ooit op bezoek komen in de Community, vergeet dan niet om Ema hartelijk te groeten en zeer te prijzen voor het goede en belangrijke werk dat hij daar vol liefde doet. Ema is nog jong, pas 34 jaar, maar een groot mens en van eminent belang voor PCC.
Wij hopen dan ook dat hij nog heel vele jaren onze steun en toeverlaat voor de zorg kan zijn! Moge God zijn werk voor de kinderen van Hand in Hand blijven zegenen.

Tettey geen “kind van het ziekenhuis” meer
(22 april 2011)

Komt dat echt voor, een kind dat zonder enige medische redenen vanaf zijn geboorte bijna 5 jaar lang in een ziekenhuisbedje moet leven? Ja, zulke ongewenste situaties blijken inderdaad te bestaan.
In augustus 2010 worden wij benaderd door de Nederlandse vrijwilliger Thea, die een maand lang in een ziekenhuis elders in Ghana heeft gewerkt. Zij is daar een kind tegengekomen en heeft zich zijn lot aangetrokken. Kwame Tettey was destijds 4 en is inmiddels al bijna 5 jaar oud. Tettey is in dit ziekenhuis in de Eastern Region geboren en bleek na de geboorte enkele beperkingen te hebben, zowel geestelijk als lichamelijk. De moeder is helaas al snel met de noorderzon vertrokken en de vader kan blijkbaar niet voor het kind zorgen. Tettey is verder niet ziek, al heeft hij wel een behoorlijke scoliose (= scheefstand van de rug) en zijn er twijfels over zijn gezichtsvermogen. De bijna 80 jaar oude (!) nonnen in het ziekenhuis verzorgen hem jarenlang in een bedje in de keuken op de kinderafdeling, zij geven het kind te eten en dat is het dan. Er wordt niet met hem gespeeld, niemand neemt hem mee naar buiten (ook zijn vader niet!) en zijn ontwikkeling wordt op geen enkele wijze gestimuleerd. Dat is voor geen enkel kind goed en zeker niet voor een kind met een verstandelijke beperking. Hij loopt dan ook een forse ontwikkelingsachterstand op.

Op verzoek van de vrijwilliger komt Tettey in oktober 2010, vanuit zijn ziekenhuisbedje en begeleid door zijn vader, een weekend ter observatie naar onze Community. Vader werkt als labourer in dat ziekenhuis, de nonnen hebben hem in feite met zijn zoon naar ons toegestuurd! Tettey praat niet, maar imiteert wel geluiden, hij is te zwak om te staan en hij eet slechts geprakt voedsel. Hij heeft een opvallende gezichtsuitdrukking, soms kijkt hij zelfs een beetje met een guitige blik naar je op en hij trekt op een zeer speciale manier aan zijn wangen, zijn ogen rollen dan bijna uit zijn gezicht.

De vader heeft een “eenvoudige hulpvraag” aan ons: of wij er even voor kunnen zorgen dat Tettey snel leert lopen en naar school toe kan gaan, dan zal het goed zijn en kan hij alsnog de zorg voor zijn eigen kind op zich nemen…..! In een uitgebreid gesprek proberen we hem een reëel perspectief over Tettey en diens toekomst te schetsen.
Het is ons al snel duidelijk dat Tettey heel veel aandacht, zorg en hulp nodig zal hebben en wij schrijven naar het ziekenhuis dat men daar veel en actief met Tettey moet oefenen, dat men vaak met hem naar buiten toe zou moeten gaan en dat hij meer gevarieerd voedsel dient te krijgen. Wij zeggen er bij dat wij hem over 6 maanden, d.w.z. in april 2011, graag nog eens terugzien.

En zowaar, zes maanden later worden we opnieuw gebeld, dit keer door een Duitse vrijwilliger, Cathy, die nu in dat ziekenhuis werkt en zich, samen met andere vrijwilligers en net als Thea, over Tettey ontfermd heeft. Uiteindelijk komt zij, samen met Tettey en zijn vader, op 1 april van dit jaar naar Hand in Hand toe.
Wij kijken op die dag al wel naar de situatie en de ontwikkeling van Tettey, maar 1 april is natuurlijk geen dag om belangrijke beslissingen te nemen…..! Dat doen we daarom pas de volgende dag, als ons duidelijk is dat de nonnen binnenkort definitief uit het ziekenhuis zullen vertrekken en de vader van Tettey absoluut incapabel is (en zal blijven) tot enige vorm van goede ouderlijke zorg. We besluiten dat Tettey bij ons kan komen wonen en op het moment dat dit besluit aan de vader wordt medegedeeld barst vrijwilliger Cathy in tranen van geluk uit, zozeer heeft zij zich het lot van Tettey aangetrokken.
Die avond stellen wij Tettey aan de hele Community voor en nog in diezelfde minuut komt er een geweldige stortbui naar beneden, dat leggen wij gemakshalve uit als een Zegen van Boven en als een heel mooi teken voor een goede toekomst van Tettey in Hand in Hand.
We zullen ons best doen om hem veel sterker te maken, na bijna 5 jaar weegt dit kind nog geen 10 kg! Wie weet leert hij hier op een dag ook nog eens zelfstandig lopen. Emma, onze zorgcoördinator, heeft er veel vertrouwen in en de hele Community sluit dit jonge kind al snel in het hart! Hij vertedert iedereen, dat is zeker!
De volgende ochtend gaat Tettey, waarschijnlijk voor het eerst van zijn leven, naar de kerk, in dit geval de kerk van PCC en daar zit hij dan te genieten van de vrolijke muziek, van alle aandacht van de andere kinderen en veel caregivers en hij zoekt het warme zonnetje op zijn hoofd op! Voorlopig is Christiana zijn caregiver en haar moederinstinct bloeit helemaal open als zij met Tettey in de weer is.

Als kinderen met een intellectuele en fysieke beperking zelfs in een ziekenhuis nog zo worden verwaarloosd, zoals met Tettey gebeurd is, dan is er in Ghana nog een lange weg te gaan op het gebied van zorg voor gehandicapten!
Tettey is, na bijna 5 jaar, eindelijk “bevrijd” uit het ziekenhuis en wij zeggen tegen hem: Akwaaba, hartelijk welkom in je nieuwe familie, in je eerste thuis! Dat je hier heel gelukkig mag worden!

Education Centre PCC geopend!
(12 April 2011)

Vrijdag 8 april was het eindelijk zover: de officiële, feestelijke opening van het Education Centre kon gevierd worden met een feestdag vol bijzondere activiteiten. En het is echt een prachtige dag geworden!
Vorig jaar oktober kwam de G 8 groep uit Groningen e.o. naar PCC om de bouw van het Education Centre te starten en in de maanden daarna is het gebouw helemaal afgebouwd. Ook is het mooie, nieuwe meubilair geleverd en, nog belangrijker, er zijn ook heel veel educatieve materialen, interactieve spelletjes etc. verworven.

Wat is dit Education Centre nu precies?
Wel, in dit nieuwe centrum willen wij extra aandacht geven aan de specifieke, individuele ontwikkeling van al onze kinderen met behulp van passende educatieve hulpmiddelen voor het speciaal onderwijs. Ook willen wij de onderlinge samenwerking en de goede ontwikkeling van de kinderen verder stimuleren met op interactie gerichte spelletjes, met eenvoudige (plaatjes)boeken voor lezen en schrijven en met andere hulpmiddelen. Last but not least kunnen wij in dit centrum ook bijzonder onderwijs geven door middel van speciale, computerondersteunde taal- en rekenspelletjes.
Wij hebben van veel kanten geweldige hulp ontvangen bij het realiseren, de inrichting en het verkrijgen van de benodigde speciale hulpmiddelen voor dit centrum. Naast de G 8 noemen wij hier graag o.a. de stichting Sport & Spel uit Maasland, de stichting Madamfo uit Nederland, mrs. Sue Hatton en Elizabeth Atfield uit Engeland, Kylee Abrahamson uit Canada en bij deze opsomming vergeet ik vast nog enkele mensen en organisaties.
Aandacht voor education en individuele ontwikkeling is geen nieuwe activiteit voor PCC, maar dit centrum is wel een belangrijke uitbreiding van wat wij de kinderen op dit punt te bieden hebben en daar zijn wij ontzettend blij mee. Heel veel dank aan alle donoren!

Rev. Benneh heeft 's morgens allereerst op typisch RK wijze (volgens mij hebben protestanten geen vergelijkbaar ritueel hiervoor) de 4 gebouwen met wijwater ingewijd, nadat hij eerst God om zegen over dit nieuwe centrum had gevraagd. Onder groot gejuich werden de 4 linten doorgeknipt en zo is PCC nu een prachtig Education Centre rijker!
Gelukkig hoefden de kinderen niet gelijk de hele dag hard te studeren, er was veel tijd in het programma ingewijd voor allerlei feestelijke activiteiten. Er was o.a. een voetbalwedstrijd van de jongere kinderen en omdat alle caregivers hun kinderen bij elk balcontact geweldig aanmoedigden werd het een prachtig spektakel! Paa Yaw, Agagi en Kwame Ayim waren geweldige goalkeepers, Bernice bleek de beste spits!
De feestochtend werd afgesloten met een spannend en zeer levendig spelletjesuur tussen de kinderen van Daycare 1 en Daycare 2, terwijl Kofi Asare en zijn muziekgroep op de drums voor de juiste, enthousiaste muziek op de achtergrond (nou ja, achtergrond, het was wel heel goed hoorbaar..…) zorgde!

's Middags hebben alle kinderen èn Caregivers met ontzettend veel plezier voor het eerst kennis gemaakt met de nieuwe materialen van het Education Centre. Zij deden dat in diverse groepjes rond de 6 nieuwe tafels in de prachtig beschilderde Art Class (bedankt, Miriam!) en de oude, vertrouwde Disco.
Iedereen was druk in de weer met bijvoorbeeld domino of met tekenen en kleuren, met torens bouwen of het samen spelen met auto's, met luisteren naar voorlezen of met puzzelen etc., zelfs het kleuren met stoepkrijt op het pad ontbrak niet.
De meeste caregivers hebben, net als de meeste Ghanese kinderen, in hun jeugd niet of nauwelijks kennis gemaakt met al deze educatieve materialen en interactieve spelletjes en zij genieten zichtbaar en net zo veel als de PCC kinderen van alle groepsactiviteiten!

Na zoveel inzet onder de zeer warme tropenzon is een verkoelend bad in het zwembad echt een groot genot. Wij hebben nog nooit zoveel mensen tegelijk in het PCC zwembad gezien als deze middag, zelfs Kojo Evans, Joyce, Janet, Charity en ook Jeannette en ik waren van de partij en de stemming was opperbest.
Deze feestdag zou echter geen echte feestdag zijn, als er aan het einde van de middag geen PCC party gevierd zou worden en dat gebeurde dan ook. Dit keer vond het feest plaats voor het Education Centre, het was zoals altijd een typisch PCC feest met veel muziek en dans en schitterende bijdragen van de kinderen. Dit keer maakte vooral Bright met zijn opwindende dans veel indruk!

Uitgeput, maar voldaan ging iedereen na deze feestdag op tijd slapen, waarschijnlijk allemaal nog heel lang dromend van omvallende blokkentorens of van een heerlijke Fan Icecream, van mooie kleurboeken of van een heerlijk koel flesje frisdrank.
Wij kijken terug op alweer een geweldig fijne dag in de toch al zo bijzondere historie van PCC. Dat nog veel van zulke mooie dagen mogen volgen.

Moeilijke beslissingen
(2 april 2011)

"Please, dit gehandicapte kind heeft geen ouders meer en wij kunnen er niet voor zorgen, kan PCC s.v.p. de zorg van ons overnemen"?

Langzaam maar zeker krijgt PCC – Hand in Hand meer bekendheid in Ghana. Dat is goed, want dat betekent dat de noodzaak van goede zorg voor gehandicapte kinderen aandacht krijgt in de Ghanese maatschappij en dat kan echt geen kwaad.
Het betekent echter ook dat ouders met gehandicapte kinderen ons steeds vaker benaderen en om hulp vragen, het liefste zo dat wij de zorg voor dat kind helemaal van hen overnemen.
Echter, PCC is vooral bedoeld voor gehandicapte kinderen, die door iedereen in de steek gelaten zijn, die langs de kant van de weg, op een markt, op het strand of in het bos achtergelaten zijn.
Dus als ouders zich met hun gehandicapte kind aan de poort melden, kijken we goed naar wat het kind wel en niet kan en adviseren hen zo goed mogelijk over de beste zorg voor hun kind. Maar tevens moeten wij hen duidelijk maken dat wij de zorg niet van hen kunnen overnemen. In dit land, waar bijna iedereen lid is van een kerk, leggen wij uit dat God dit speciale kind aan hen heeft toevertrouwd om er goed voor te zorgen. Wij weten dat dit geen gemakkelijke taak is en prijzen hen daarom uitgebreid voor hun grote toewijding. Ook vertellen we hen dat wij de kinderen in PCC hetzelfde bieden als zij al aan hun eigen kind geven: veel liefde en zorg, niet negeren maar positieve aandacht en, afhankelijk van de handicap, regelmatig oefenen. Tenslotte zeggen wij dat het kind, als het wat ouder is, misschien wel een plaats kan krijgen in onze beschutte werkplaats.
De meeste ouders begrijpen onze reactie, accepteren die en zijn blij met de waardering die ze van ons krijgen voor de zorg, die zij hun eigen, gehandicapte kind geven. Sommigen raken zelf extra geïnspireerd door wat zij ons hier in de Community zien doen met de kinderen.

Regelmatig krijgen wij echter ook kinderen aangeboden met aangrijpende verhalen, bijv. dat de moeder overleden is en dat de vader verdwenen of ook overleden is, dat men een poosje het kind eerste opvang heeft geboden, maar dat men het nu niet meer aankan.
Helaas is het niet zo dat wij iedereen op zijn woord kunnen geloven. Het verhaal blijkt namelijk rond te gaan dat je tegen de leiding van Hand in Hand vooral moet zeggen dat de moeder en vader dood of verdwenen zijn, dat wij anders het kind zeker niet zullen accepteren. Dus men vertelt ons allerlei bijzondere of trieste verhalen en hoe weten wij wat waar is??
Dat levert soms moeilijke gesprekken op. Natuurlijk begrijpen wij de nood van ouders of familieleden, maar PCC zou snel overvol raken als wij van iedereen de zorg voor gehandicapte kinderen over zouden nemen. Spoedig zou er dan geen plaats meer zijn voor gehandicapte kinderen, die echt helemaal niemand meer hebben en in de steek gelaten zijn!
Wij benadrukken daarom sterk de eigen verantwoordelijkheid van ouders en familieleden voor hun kinderen.

In de afgelopen week kwam twee mannen met het jongentje Edmond bij ons langs. Edmond's moeder zou vlak na de geboorte overleden zijn en zijn vader zou bij een auto-ongeluk om het leven gekomen zijn. Volgens het verhaal waren het arbeiders in het dorp en niemand kende hen!?? Maar…… het kind lijkt wel verdacht veel op één van de mannen, die het bij ons introduceert. Na lang praten geeft hij toe dat hij wel familie is, namelijk de broer van de overleden vader, maar dat zij onlangs ontdekt hebben dat Eddy een "witch" (heks) is en dat hij door witchcraft een ernstig auto-ongeluk zou hebben veroorzaakt. Niemand in het dorp wil daarom nog iets met dit licht gehandicapte kind van een jaar of 8 te maken hebben.
Moeilijke gesprekken volgen, ook onderling in de Board. Er is wel familie die voor hem kan zorgen, dus eigenlijk willen we hem niet accepteren. Maar wat gaat er dan met het kind gebeuren? Baffo en Emma vrezen het ergste, zij zijn er van overtuigd dat het kind "geen leven meer zal hebben"! Uiteindelijke beslissing: voorlopig blijft Edmond een poosje bij ons en een delegatie van PCC zal naar het dorp toegaan om daar alle feiten grondig te onderzoeken en met de familie, de pastor en de Chief te praten. Wordt vervolgd.

Een junior-moeder komt met de zwaar spastische, 5 jaar oude Mary en vertelt dat de echte moeder overleden zou zijn. Of wij kunnen helpen en het kind misschien in PCC willen opnemen? Wij observeren moeder en kind een dagje en zien dat deze vrouw heel goed voor het kind zorgt en dat wij daar niet veel aan zouden kunnen verbeteren. De ernstige handicap is er en zal helaas ook niet meer weggaan. Wij leggen dit aan haar uit, geven haar advies over allerlei oefeningen en beloven haar te helpen met het vinden van een eenvoudig wandelwagentje voor Mary. Dankbaar gaat zij met Mary weer terug naar haar dorp, 6 uur rijden van hier!
Je gunt ieder kind een plek in een warme en liefdevolle omgeving, zoals PCC. Maar onze mogelijkheden zijn beperkt, er is maar één PCC in heel Ghana! Zo staan wij regelmatig voor moeilijke beslissingen, zoals deze week bij Edmond en Mary. Wij bidden om wijsheid.
De telefoon gaat opnieuw: de komst van de gehandicapte 5 jarige Tettey, die wij 6 maanden geleden ook al een weekend in observatie hebben gehad, wordt aangekondigd. Maar daarover een volgend keer…..!

Edmond opgenomen in PCC	onderzoek bij Mary	Edmond blij in PCC)

Back home!
(21 maart 2011)

Na 2 maanden Nederland is het zover, wij zijn weer terug in Ghana, terug in Hand in Hand en het is geweldig fijn om iedereen terug te zien en wij zijn trots als het erop lijkt dat het heel goed gaat, hier in PCC.
Afgelopen vrijdag reden wij aan het einde van de middag het terrein op en het was geweldig en hartverwarmend zoals wij door een grote groep kinderen en caregivers onmiddellijk welkom werden geheten. Het ging blijkbaar als een lopend vuurtje rond dat Albert en Jeannette er weer waren, in no time kwamen de meeste kinderen naar de ingang om ons zeer, zeer hartelijk te begroeten, bijvoorbeeld Pakor en Kwame Evans, Ahmed en Jerry Ema, M'Afia Harriet en Dede, Daniël en Kwaku, John Papa en Joyce en nog vele anderen. Zelfs Shalomina kwam snel aanlopen achter haar rollator (en zelfs enkele stappen los lopend!), aldoor "Hello, hello" roepend. Wat een welkom!

Na een paar rustige dagen in het weekend begon maandag onze eerste volle week hier. Wij willen die dag van alles doen, maar vrij plotseling steekt rond 12 uur 's middags een geweldige regenstorm op, zwaarder dan velen in jaren meegemaakt hebben. Er komen, hier midden in de tropen, zelfs heuse ijshagelstenen naar beneden!
Urenlange zware slagregens, gekoppeld aan hevige windstoten leggen het hele leven hier volledig plat, iedereen zoekt een plekje om te schuilen, waar men niet veel meer kan doen dan wachten tot het weer droog wordt. Caregiver Samuel maakt van de gelegenheid gebruik om de vleermuizen op te pakken, die door de hoosbuien neergestort zijn, dat betekent voor hem (en anderen) straks een echte geroosterde lekkernij!

Veel takken en zelfs hele bomen breken af onder het natuurgeweld.
Eén grote stam belandt op het dak van het, in 2008 door G-8 gebouwde, huis van Mr. Ameyaw, Ntiamoah en Koo Ema en beschadigt zo meer dan de helft van het golfplaten dak. In veel andere huizen komt het regenwater door allerlei kleine en grotere gaten naar binnen lopen, enkele grote parasols bij de eettafels begeven het en al vrij snel valt de elektriciteit uit.
Later zal blijken waarom: op het naastgelegen ziekenhuisterrein heeft de storm nog zwaarder huisgehouden, o.a. het dak van de ziekenhuiskapel is er helemaal afgewaaid, ook de daken van diverse huizen en omgewaaide bomen hebben de elektriciteitsdraden op diverse plaatsen zwaar beschadigd, dus het zal wel weer even duren voor wij stroom krijgen!

Onwillekeurig gaan de gedachten deze middag even naar Japan. Na 2 uur van natuurgeweld stopt de regenstorm hier en kan het opruimen beginnen. Je probeert je dan voor te stellen hoeveel ernstiger de mensen in Japan onlangs door de tsunami getroffen zijn.

Overal op het terrein van Hand in Hand liggen grote takken en talloze bladeren. Het middagprogramma wordt dan ook ter plekke gewijzigd in een grote actie "de opruiming van het terrein" en iedereen helpt mee, zelfs de kleinste kinderen pakken takjes op en doen die in een kruiwagen of een doos o.i.d. Geweldig om te zien, de hele Community bruist van de energie! De afkoeling na deze zware regenbuien doet weldadig aan, al is de luchtvochtigheid inmiddels wel tot ruim 95% gestegen!!

Gelukkig heeft het elektriciteitsnet van het Hand in Hand terrein de storm goed doorstaan en daarom kunnen we 's ochtends vroeg en 's avonds de generator even aanzetten voor enige uren stroomvoorziening en vooral voor het oppompen van water.

De volgende morgen, na nog een stevige bui, blijkt een omgevallen, zware boom de weg naar PCC volledig voor auto's te blokkeren, dus wordt er door de mannen van Hand in Hand stevig met bijlen en hakmessen aan gewerkt, om de weg vrij te maken en …….tegelijkertijd mooi wat brandhout binnen te halen! Iets verderop ontmoet ik Father Benneh, de geestelijk verzorger van het ziekenhuis, helemaal ontdaan door de geweldige schade aan zijn kapel. Hij leidt mij rond door de kerk, die tot gisteren zijn trots was. Maar hij vertelt er tegelijkertijd wel bij dat de kerkdiensten door zullen gaan, in een grote ruimte naast de polikliniek. Improviseren, dat is een geweldige kracht van Ghanezen, zij moeten ook wel in een wereld die veel minder goed te "beheersen" lijkt dan de westerse wereld.

Zo zijn we weer terug in ons 2e thuis, met al die mooie kinderen en harde werkers hier in Hand in Hand, heerlijk om te zien dat het goed met hen gaat.
We zijn ook terug in een wereld, waar de toelevering van water en stroom bepaald niet vanzelfsprekend is en ervaren weer volop dat de mensen in Afrika veel meer nog dan wij dagelijks leven met de krachten van de natuur. We zijn Back Home!

Baffo, onze man uit Libië
(10 maart 2011)

De hele wereld volgt momenteel bijna ademloos de ontwikkelingen in Libië, zo ook wij. In de zijlijn van het nieuws over de zware binnenlandse strijd in Libië horen wij regelmatig verhalen over de zeer moeilijke positie van Zwarte Afrikanen in dit Noord-Afrikaanse Arabische land. En vrijwel automatisch komt bij mij dan de naam van Samuel Baffo omhoog, onze Project en Bouw directeur, die ooit 3 jaar lang in dat land verbleef, op zoek naar een betere toekomst.
Het is een mooie reden om in deze column Samuel Baffo centraal te stellen.

Baffo was de chauffeur van het ziekenhuis in Nkoranza en werkte daar jarenlang voor Ineke Bosman, totdat hij op een bepaalde dag in 1989 plotseling verdwenen was. Hij was, zo bleek later, op weg gegaan naar Libië en dat betekende voor hem, net als voor veel andere gelukzoekende Ghanezen, een levensgevaarlijke tocht door de woestijn. Vooral het einde van die lange, lange reis was vreselijk zwaar en gevaarlijk, dagenlang (nachtenlang) te voet door de desert. Uiteindelijk bereikte hij Libië, velen overleven zo'n barre tocht door de woestijn echter niet. Baffo had in die periode allang spijt gekregen van zijn reis, maar er was toen geen weg meer terug!
Libië is bepaald geen plezierig land voor Zwarte Afrikanen, zij worden daar zwaar gediscrimineerd en als illegalen helaas vaak fors uitgebuit. Maar het geld blijft lokken, tot op de dag van vandaag.
Baffo verbleef in Benghazi, de naam van een plaats in het oosten van Libië, die wij momenteel bijna dagelijks te horen krijgen. Na 2 jaar wilde hij naar Ghana teruggaan, maar op weg naar de luchthaven werd hij beroofd van al zijn geld en goederen. Toen had hij geen andere keuze dan nog een jaar in Libië te blijven, om opnieuw wat geld te verdienen. Via Ghana en Tsjecho-Slowakije verbleef hij vervolgens nog 2 jaar in Duitsland, waar hij, als economische vluchteling, echter niet door de asielprocedure kwam. In 1994 werd hij tenslotte teruggestuurd naar Ghana. Maar toen had hij wel voldoende geld gespaard voor een eigen huis in Nkoranza en voor een 2e hands bus.
In 1996 kwam hij Ineke Bosman opnieuw tegen in Nkoranza en sindsdien is Baffo meer en meer verbonden geraakt aan Hand in Hand.
In haar boek "To be a man is not easy" (dat is een zeer diepzinnige waarheid!) heeft Ineke Bosman het verhaal van Baffo's reis naar en verblijf in Libië (plus verhalen van andere Libië-gangers uit Ghana) zeer mooi en levensecht opgetekend.

Baffo is nu al jarenlang een zeer belangrijke steunpilaar voor PCC. Al meer dan 10 jaar maakt hij deel uit van de Board van Hand in Hand, hij is met name belast met de leiding van projecten, die ons moeten helpen om lokaal inkomsten te genereren voor de Community, zoals de gastenverblijven en het Internetcafé.
Maar zijn taken omvatten veel meer. Hij heeft een belangrijke functie bij het bewaken van de financiën, hij is verantwoordelijk voor onderhoud en renovatie en superviseert de bouw van nieuwe gebouwen op de PCC compound. Ook onderhoudt hij namens Hand in Hand contacten met allerlei autoriteiten en rijdt hij met de auto van de Community voor allerlei zakelijke trips naar Techiman, Accra of Kumasi. In feite is Baffo de grote en onmisbare Regelaar van Hand in Hand.
En privé runt hij nog een hotel en een winkel in Nkoranza, kortom een echte duizendpoot! Baffo heeft in zijn leven wel geleerd dat je af en toe ook "Nee" moet kunnen zeggen, hij heeft veel autoriteit en gezag en wordt alom gerespecteerd. Zijn toewijding en kennis van zaken zijn groot en hij is dan ook zeer, zeer belangrijk voor Hand in Hand.

In 2010 hebben we nog een extra kwaliteit van Baffo ontdekt. Jarenlang was Baffo nauwelijks bij de zorg voor de kinderen betrokken, hij zorgde er vooral voor dat anderen die zorg goed konden aanbieden.
Na het vertrek van Ineke hebben wij binnen de nieuwe Board uitgebreid gesproken over de diverse verantwoordelijkheden, die wij, als leden van de Board, met elkaar hebben voor alle aspecten van de Community.
En kijk toch eens, tegenwoordig zien wij Baffo vrijwel dagelijks rondlopen met enkele kinderen, met name met Michael heeft hij een heel speciale band ontwikkeld, prachtig om te zien. En Baffo geniet er zichtbaar van, hij is op deze manier nog meer betrokken geraakt bij waar het echt om gaat in PCC, de goede zorg voor de kinderen!

Samuel Baffo, onze man uit Libië en onze grote Regelaar. Wij zijn blij dat hij destijds veilig is teruggekomen uit Libië. Wij hopen nog vele jaren van zijn geweldige verdiensten voor Hand in Hand te kunnen profiteren.
Baffo, you are doing a great job! Thanks a lot.

De Caregivers
(26 februari 2011)

In veel verhalen over de Hand in Hand Community wordt regelmatig gesproken over "de Caregivers" en het lijkt mij daarom een goed idee om vandaag de schijnwerpers eens extra te richten op deze belangrijke groep mensen, want zonder voldoende en goede zorgverleners kan er natuurlijk ook in PCC geen goede zorg geboden worden.
In Ghana bestaat er helaas geen opleiding waar jongeren kunnen leren om goede zorg te verlenen aan kinderen met een lichamelijke of intellectuele beperking. Dat zegt natuurlijk ook iets over hoe (on)belangrijk de Ghanese maatschappij het goed verzorgen voor kinderen met een handicap vindt.

Hand in Hand is klein begonnen en in het begin waren slechts enkele vrijwilligers actief, die graag meehielpen om gezamenlijk en continue voor de kinderen in de Community te zorgen. Hand in Hand is sindsdien veel groter geworden, maar gelukkig is het idee van een vorm van vrijwillige inzet van verzorgenden voor de kinderen van PCC altijd overeind gebleven. Het is één van de grote geheimen achter het succes van Hand in Hand.

De huidige 24 Ghanese Caregivers zijn formeel nog steeds werkzaam als vrijwilliger en zij zetten zich vrijwillig maar liefst 7 x 24 uur per week (!!) in voor alle benodigde zorg in de Community en voor enkele kinderen in het bijzonder. Zij fungeren voor 2 of 3 kinderen als plaatsvervangende vader of moeder en met die kinderen wonen zij in één van de woonhuizen op de compound. Ze ontvangen van PCC gratis kost en inwoning en een redelijke toeslag. Dat laatste vinden zij natuurlijk niet onbelangrijk, maar zij die alleen daarvoor naar PCC zouden willen komen houden het, zo blijkt in de praktijk, niet lang vol. Er wordt hier namelijk een groot beroep gedaan op hun passie en bewogenheid en op hun enthousiasme en toewijding en alleen jonge mensen met het hart op de juiste plek houden het vol.

Er zijn grofweg twee groepen bij de Caregivers te onderscheiden, nl. een kleine groep van enkele, iets oudere vrouwen en een grote groep van jonge schoolverlaters, jonge mannen en vrouwen op zoek naar een baan en op weg naar hun toekomst.
Laten we beginnen met de eerste groep, de groep van de vrouwen, die vaak eerst getrouwd zijn geweest en toen zelf kinderen hebben gekregen, maar die inmiddels weduwe of gescheiden zijn, zoals Joyce, Janet, Perpetua, Christiana en Juliana 2. In de Ghanese maatschappij (en trouwens vaak ook daarbuiten) is het leven voor alleenstaande vrouwen met kinderen niet gemakkelijk. Daarom laten zij de eigen kinderen vaak bij hun moeder of een zuster achter en gaan zij op zoek naar werk, o.a. om de opvoeding en opleiding van hun kinderen te kunnen betalen. Wellicht ondenkbaar in de ogen van velen uit Europa of Noord-Amerika, maar harde en dagelijkse praktijk in Ghana. Enkele van hen werken hier al vele jaren, zoals Janet en Joyce, resp. 13 jaar 9 jaar. Deze eerste groep Caregivers vormt met elkaar een soort ruggengraat van PCC, een belangrijke groep van hardwerkende, wat oudere en zeer ervaren vrouwen, die de jongere Caregivers graag met raad en daad bijstaan.

De tweede groep, die van de jonge schoolverlaters, is de grootste. Ghana heeft veel jongeren en gelukkig ook een relatief goed scholingssysteem. Daardoor komen veel jongeren met een mooi diploma van school en dat is natuurlijk heel goed. Helaas komen die jongeren er vervolgens snel achter dat het vinden van een goede baan in Ghana nog niet zo simpel is.
Voor hen wordt PCC dan meestal een plek om iets nuttigs te doen èn om te sparen voor bijv. een vervolgopleiding en zij doen dat door enkele jaren lang heel goed voor onze kinderen te zorgen. Denk je trouwens eens in, wat een opgave het is voor jonge mensen om als PCC Caregiver een paar jaar min of meer buiten de maatschappij te staan, niet elke avond naar je sportvereniging of koor toe te kunnen gaan of lekker met je vrienden te kunnen kletsen op een hangplek voor jongeren. No small thing!

Gelukkig vormen de Caregivers met elkaar op PCC een prima groep, zij hebben samen veel lol, delen lief en leed met elkaar en ook af en toe de werklast, zodat zij om de beurt even naar de kerk of naar familie en vrienden in het dorp toe kunnen gaan.
Het werk op PCC is best zwaar, dat kan zonder enige aarzeling gezegd worden, zeker voor op dit gebied ongeschoolde en onervaren jonge mensen. Lang niet alle kinderen roepen continue een glimlach bij de caregivers op, sommige kinderen vragen best veel van hun aandacht en uithoudingsvermogen. En toch slagen zij erin om met elkaar èn in goede wisselwerking met de kinderen een heel positief klimaat op te bouwen, om samen veel plezier en muziek te maken en zo bij te dragen aan de unieke Hand in Hand Community sfeer. Zo'n sfeer zou nooit bereikt kunnen worden als de caregivers 3 x per dag in shifts kwamen, zeg maar om de beurt 8 uur on duty en dan weer een ander groep verzorgers.

Caregivers vormen zo een essentieel onderdeel van de filosofie achter Hand in Hand en zij leveren inderdaad een fantastische bijdrage, elke dag weer. Daarom wil ik hen graag een keertje in de schijnwerpers zetten en hen allen een groot compliment maken voor hun geweldige en uiterst belangrijke werk met en voor onze kinderen!!
Ik nodig daarom alle lezers uit om even heel hard te applaudisseren voor de Caregivers en te roepen: "You are doing a great job, we admire you"!! Zij zullen het in Ghana zeker horen en glimlachen, it's in the air!

Mijn naam is Mabel Bosman
(16 februari 2011)

Soms duurt het een tijdje voor je bepaalde dingen in de gaten hebt en dan, plotseling, signaleer je het eindelijk: iets, wat daarvoor ook al vaker gebeurde, maar je toen blijkbaar niet opviel.
Bij het bekijken van allerlei foto's van de kinderen in Hand in Hand zocht ik naar mooie foto's van Mabel en plotseling viel het mij op: wij hebben bijna géén foto's met alleen Mabel in beeld, bijna altijd staat zij samen met iemand anders op de foto. En toen besefte ik het: dit is Mabel ten voeten uit, altijd met andere kinderen in de weer! Mabel loopt altijd samen met andere kinderen te wandelen of te spelen.

Mabel is een ontzettend aardig meisje van ong. 18 jaar met het syndroom van Down. Af en toe vertellen onze caregivers ons in alle eerlijkheid dat de zorg voor kinderen met een dubbele beperking (= geestelijke plus lichamelijk) voor hen vaak erg zwaar is, soms verzuchten zij dan: als er weer een kind in Hand in Hand bij komt, kan dat dan een kind met alleen het syndroom van Down zijn…..?! Die zorg is minder zwaar en, eveneens van belang, er is door hen gemakkelijker contact te maken met deze kinderen. Voor de balans in de Community als geheel is het inderdaad goed en noodzakelijk dat hier niet alleen autistische kinderen of kinderen met zware beperkingen leven, maar ook vrolijke en extroverte kinderen en vaak zijn dat de kinderen met het syndroom van Down, zoals Bright, Ayuba, Dede en Mabel!

Mabel woont al sinds 2006 in PCC. In haar jeugd is zij gelukkig heel goed verzorgd door haar moeder en dat kunnen maar weinig kinderen van Hand in Hand haar nazeggen. Haar vader is lang geleden overleden en haar moeder werkte jarenlang als kokkin voor de Shalom Special school. Die school is ooit opgericht door Hand in Hand en ligt naast ons terrein. Helaas is Mabel's moeder in 2006 overleden en er bleken toen geen andere familieleden te zijn, die zich over haar konden of wilden ontfermen. Daarom is zij vanaf die tijd hier komen wonen, waar zij zich helemaal thuis voelt. Zij wordt al enkele jaren prima verzorgd door onze caregiver Esther en samen met M'Afia Harriet en Wumpini leven zij samen als een klein gezinnetje.

Als je Mabel tegenkomt heeft zij een paar vaste uitdrukkingen, die zij graag naar voren brengt. Het eerste, dat zij jou bij een ontmoeting zal vertellen, is haar naam: "Mijn naam is Mabel, Mabel Bosman"! Vaak vertelt zij er ook bij dat zij Mabel is en dat hij daar (en dan wijst ze hem met een wijds gebaar aan) Ayuba is! Blijkbaar heeft Ayuba een heel speciaal plekje in haar hart, al hebben wij een beetje de indruk dat dit niet geheel wederzijds is. Ayuba's hart is blijkbaar heel groot, daar is ruimte voor heel veel vrienden en vriendinnen…..! Maar daar laat Mabel zich niet door uit het veld slaan, zij blijft met een stralende glimlach over Ayuba spreken en op de foto bij deze column kunt u hen heel lief samen bewonderen.

Overdag bezoekt Mabel nog steeds de Shalom Special School en daarnaast ontvangt zij op PCC, net als diverse andere kinderen, extra speciaal onderwijs met behulp van de PC. In de praktijk blijkt zij wel wat minder snel in het aanleren van nieuwe begrippen en vaardigheden, voor haar is het werken op de PC vooral een kleurrijk geheel, met veel leuke geluidjes en mooie plaatjes.
In de Community is Mabel sociaal altijd heel actief, dat is haar basishouding in het leven, zowel bij het eten, bij spelletjes, in het zwembad als bij het geven van extra zorg en aandacht aan de kleintjes van PCC. Mabel is een echt een zorgzaam mens.

Tip: mocht u een keer op bezoek in Hand in Hand komen en wilt u dan weten hoe de verschillende kinderen precies heten, ga dan een uurtje met Mabel wandelen. Zij vertelt steeds heel accuraat en met nadruk wie precies wie is. Zo kunt u zich de namen van alle kinderen heel snel eigen maken. Op deze manier heeft Mabel in de zomer van 2009 Jeannette en mij ook heel goed geholpen!

Het kan geen toeval zijn, dat Mabel de voorkant siert van de nieuwe en prachtige informatiefolder, die onlangs over de Hand in Hand Community verschenen is (NB: deze folder is ook te downloaden, via Menu naar Info en dan naar Folder). Natuurlijk staat Mabel daar niet in haar eentje, maar samen met iemand anders, in dit geval is het een prachtige foto samen met Yaw Johnson (zie de foto van de week op de Homepage).
Mabel Bosman, een prachtig jong en sociaal mens, loopt nooit alleen te wandelen, altijd zoekt zij iemand anders op om samen op pad te gaan, zij loopt letterlijk altijd Hand in Hand en roept dan: Mijn naam in Mabel Bosman! Dat u het maar weet!

Mabel met de computerklas	Mabel met Ayuba!

Onze Music Master Kofi Asare
(6 februari 2011)

Wat een bijzonder mens is Kofi Asare! Vrijwel altijd blijmoedig is hij van geweldig groot belang voor onze Community, dat blijkt wel uit zijn bijnaam, de "Music Master"!
Kofi is naar schatting ruim 30 jaar en hij woont al bijna 14 jaar (!) in onze Community. In 1997 kwam hij hier terecht, vanuit Osu Children's Home in Accra en verder weten wij helemaal niets van zijn voorgeschiedenis. Kofi heeft een aangeboren aandoening van het zenuwstelsel, de Friedreichse ataxie, een onvermogen om de werking van de spieren te coördineren en een ziekte die langzaam maar zeker progressief verloopt, met veelal toenemende onregelmatige en onhandige bewegingen van ledematen en romp, wat zich vooral uit in loop- en evenwichtstoornissen. Daarnaast heeft Kofi een lichte intellectuele beperking en tevens ziet hij heel slecht.
Dat lijken bij elkaar genoeg redenen voor een mens om depressief te worden, maar dat is Kofi Asare gelukkig allerminst. Hij heeft een heel vrolijk karakter, een aanstekelijke lach en geniet van zijn leven. Hij maakt ook graag grapjes en kan daar zelf hartelijk om lachen.
Het is natuurlijk geweldig dat iemand met zulke neurologische stoornissen zo fantastisch muziek kan maken. Kofi Asare is echt een meester op de drums, dat zal bij de lezers van deze rubriek waarschijnlijk wel bekend zijn, maar hij kan nog veel meer, zo heeft hij ook een geweldig muzikaal gehoor. Als hij een hem onbekende melodie hoort, dan pakt hij af en toe zijn (eenvoudige) keyboard en in no time blijkt hij die melodie prima te kunnen spelen. Kofi heeft een geweldig ritmegevoel en een mooie, zware stem, zodat hij niet alleen zeer ritmisch op de drums speelt, maar er ook heel karakteristiek en met luide stem bij meezingt. Het arsenaal van zijn liederen lijkt welhaast onuitputtelijk, iedereen vraagt zich af waar hij al die liederen toch geleerd heeft.

Kofi zou wellicht zonder zijn ziekte een prima en zeer muzikale dominee geworden zijn. Toen Mr. Robert ziek was en niet in staat bleek om het dagelijks gebed na het avondeten voor zijn rekening te nemen, nam Kofi het voorgaan in gebed moeiteloos en met verve van hem over. Ook in de kerkdiensten van PCC kan Kofi op meeslepende wijze voorgaan in gebed, zijn gebeden zijn halve preken, die in evangelische kring niet zouden misstaan en allerlei onderwerpen komen langs. Natuurlijk een voorbede voor de zieken, maar ook de vraag om winst in een wedstrijd van de Ghana Black Stars en gelukkig ook de roep om zegen op het werk van de leiding van PCC. Wij worden er helemaal stil van.

Ineke Bosman heeft Kofi geleerd dat veel blijven bewegen voor hem van groot belang is en die les heeft hij goed onthouden. Elke ochtend gaat hij tijdens het wandeluurtje, met zijn zeer typerende gangpatroon over de paden van Hand in Hand en af en toe gaat hij 's middags in het zwembad ook een uurtje oefenen, in het water is bewegen voor hem gemakkelijker en hij geniet er van, zoals hij van bijna alles in het leven geniet.
Kofi woont tegenwoordig semi-zelfstandig, in een klein huisje aan de buitenkant van het PCC terrein. Hij kan in belangrijke mate voor zichzelf zorgen, gaat zelf onder de douche en naar toilet en doet zelfs zijn eigen was. Overdag werkt hij in de beschutte werkplaats en ook daar draagt hij bij aan de goede stemming. Als iedereen pauze heeft, dan begint het voor hem pas echt werk te worden, want wie staat daar een half uur lang te drummen? Juist, Kofi Asare! Zoals ik al zei, Kofi Asare is een bijzonder mens en dat is hij.

Zijn hoogtepunten zijn natuurlijk alle muzikale optredens van de Kofi Asare Music Group tijdens de PCC feesten,kerkdiensten, het begeleiden van het PCC Kerstkoor en van het jongerenkoor tijdens de doopdiensten. Maar het allermooiste is het optreden van Kofi Asare als Koko de Clown, aan het begin van veel PCC feestjes. Daar kijkt hij echt naar uit en hij wacht rustig een uurlang af, verkleed en wel, tot hij naar buiten mag komen en iedereen dolenthousiast reageert. Want met zijn komst is het begin van alweer een mooi muzikaal feestje aangebroken en daar zijn alle kinderen dol op. Daar loopt Kofi Asare dan, al waggelend, met zijn felgekleurde pruik, zijn clownschoenen, witte schmink op zijn gezicht en met een groot kussen op zijn billen. Iedereen loopt achter Koko de Clown aan, hij is de onbetwiste leider van de groep als het om feestjes en muziek gaat en al kijken anderen af en toe een beetje jaloers naar de drums (bijv. Kame Agage), de autoriteit van Music Master Kofi Asare is onaantastbaar. Zijn bijdrage aan de goede atmosfeer van Hand in Hand, aan de Spirit van PCC, is heel groot en wij zijn dankbaar dan Kofi Asare bij ons woont. Wij hopen nog heel veel jaren van de bijzondere talenten van Music Master Kofi Asare te mogen genieten. Amen!

Stephen
(28 januari 2011)

Dit keer vertel ik graag wat meer over Stephen, een geweldig leuk ventje van een jaar of 6, die al bijna 3 jaar bij ons verblijft. Elk kind in Hand in Hand is natuurlijk een beetje anders dan de anderen, maar dat geldt zeker voor Stephen. Het verhaal over het eerste deel van zijn leven is overigens wel zeer vergelijkbaar met de verhalen van vele van onze kinderen.
Stephen is, rond 2004, met twee klompvoetjes geboren en mogelijk is hij daarom al van jongs af aan verwaarloosd. In 2006 werd hij in een dorp ten westen van Kumasi op straat gevonden, verhongerd, uitgedroogd en met diverse infecties. Na een verblijf in een regionaal ziekenhuis kwam hij vervolgens in het staatsweeshuis in Kumasi terecht, maar, net als bij Kojo Joseph (zie de vorige Alberts Corner) bleek dat – helaas – voor Stephen ook geen goede plek. De verzorgers daar speelden niet met hem, gaven hem bijna geen aandacht en leken zelfs een beetje bang te zijn voor dit kleine jongentje met zijn lichamelijke afwijkingen. Naast klompvoeten had hij namelijk ook contracturen ontwikkeld bij zijn knieën en heupen. Al kruipend zocht hij zijn weg in het weeshuis en zijn spraakontwikkeling bleef achter, totdat enkele vrijwilligers zich na enige tijd over hem ontfermden. Uiteindelijk vroeg één van die vrijwilligsters of Stephen misschien in Hand in Hand mocht komen en zo geschiedde, in mei 2008. In het gezicht van Stephen zag je destijds de sporen van zijn onplezierige leven tot op dat moment, hij was zichtbaar depressief, snel geneigd tot huilen en hij verviel snel in verongelijkt gedrag.

Sindsdien is er gelukkig heel veel verbeterd in het leven van Stephen. Reeds in 2008 is hij, op advies van de specialisten van het Orthopedic Training Centre in Nsawam, aan beide voeten en knieën geopereerd in Duayaw Nkwanta en daarna heeft hij een langdurige revalidatie ondergaan in Nsawam.
Eind 2008 kwam hij in PCC terug en – wat een verandering! – hij kon lopen, zij het met behulp van krukken en orthopedische schoenen met ijzeren beugels voorbij zijn knieën. In het begin vond hij het maar niets, die steunen en krukken, want hij kon zich al kruipend veel sneller en gemakkelijker voortbewegen. Het was dan ook een bijzonder gezicht om Stephen zich op handen en voeten, als een aapje, heel snel voort te zien bewegen! Inmiddels begrijpt hij prima dat goed oefenen met lopen heel belangrijk voor hem is, de afgelopen vakantiemaand rond Kerst liep hij steunend op zijn krukken en volop pratend steeds met mij mee tijdens het ochtendlijk wandeluurtje.

Stephen in 2008	Stephen in 2011	Kruipen is nog steeds gemakkelijk!

Toen hij in 2008 bij ons kwam, was één van de vraagtekens of zijn IQ wellicht normaal zou zijn? Gelukkig weten we inmiddels dat dit inderdaad het geval is. Vanaf augustus 2009 bezoekt hij, samen met Emmanuella, een populaire private basisschool in Nkoranza, met de enigszins pretentieuze naam "Nation Builders International School". Hij spreekt goed Twi en Engels en is vorig jaar overgegaan naar de volgende klas van deze school, dit in tegenstelling tot Emmanuella, want "………. zij kon niet goed schrijven……." (een gotspe, daar moeten we nog maar eens goed met de headmaster over spreken!!). Hoe dan ook, we zijn er trots op dat 2 kinderen van Hand in Hand naar de gewone basisschool gaan!
Stephen krijgt zelfs al huiswerk op, al schiet dat er, bij alle leuke spelletjes en het zeer aantrekkelijke zwembad 's middags, nog wel eens bij in. Punt van aandacht!
Zijn lach is aanstekelijk en als bijzonderheid geldt dat hij heel goed in de gaten houdt of één van de andere kinderen "shit" in het zwembad deponeert. Shit, shit, roept hij dan om iedereen te waarschuwen!

Gelukkig heeft Stephen, na twee grote teleurstellingen in het begin van zijn leven, eindelijk een zeer liefdevolle plek gevonden waar hij goed verzorgd wordt, de vereiste medische behandeling krijgt en in vreugde kan opgroeien. Daar heeft eigenlijk elk kind recht op!
In zijn gedrag zie je zijn prille jeugd nog wel terug, als één van de andere kinderen hem (in zijn ogen) hindert of lastig valt, dan huilt hij snel en zet hij zijn verongelijkte gezicht op. Maar even gemakkelijk pakt hij één van zijn krukken en geeft daar een flinke mep mee. Hij komt er wel!
Het zal een bijzonder uitdaging voor Hand in Hand zijn om hem naar een zelfstandige plaats in de Ghanese samenleving te leiden en daarin verschilt hij van bijna alle andere kinderen in onze Community.
Stephen groeit in Hand in Hand op als een normaal intelligent kind met enkele fysieke handicaps, temidden van veel kinderen met een intellectuele beperking. Dat is misschien niet de ideale situatie voor een kind met normale intelligentie, al krijgt hij gelukkig heel veel extra aandacht van gasten, vrijwilligers en caregivers. Hij zit graag bij iedereen op schoot en blijkt in de omgang een uiterst vermakelijk ventje.
Konden wij hem in zijn huidige situatie nog maar eens één keertje aan zijn biologische ouders tonen…….
Hoe dan ook, hij heeft nu een grote en hechte familie, een familie die altijd om hem heen staat en hem nooit in de steek zal laten!

Een wild jongentje
(17 januari 2011)

Eén van de kinderen van Hand in Hand, die relatief veel zorg en aandacht vraagt en sommige caregivers af en toe wanhopig maakt, is Kojo Joseph.
Het verhaal over de eerste jaren van zijn leven, voor zover wij dat althans kennen, is vreselijk triest, net als zoveel verhalen van andere kinderen hier in PCC.
Kojo is op 14 augustus 2006 door boeren in een plastic zak in een bos gevonden. Deze mensen waarschuwden de politie omdat zij dachten dat zij een dood jongetje hadden gevonden, maar de politie constateerde dat hij nog steeds in leven was! Uitgehongerd en bedekt met wonden over zijn hele lichaam hebben ze Kojo vervolgens naar het "King Jesus Charity Home" in Kumasi (= de 2e stad van Ghana) gebracht. Op dat moment was Kojo welhaast een wild beest, hij hield niet van lichamelijk contact en had zich helemaal in zijn eigen wereld terug getrokken. Helaas, ook in het tehuis in Kumasi werd hij door verzorgers, als gevolg van zijn handicap en moeilijke karakter, veelal gemeden. Hij zat meestal eenzaam in een hoekje, totdat een Deense vrijwilliger zich over hem ontfermde. Zij heeft later aan Hand in Hand gevraagd of hij misschien hier terecht zou kunnen en uiteindelijk is hij in mei 2007 naar PCC gekomen. Zijn leeftijd werd, bij aankomst hier, op ongeveer 4 jaar geschat, dat betekent dat hij nu 7 of 8 jaar oud is.
In Hand in Hand heeft hij voor diverse caregivers heel veel zorg met zich meegebracht. Hij kan heel plotseling en hartverscheurend huilen, met beide handen op zijn hoofd slaan of in zijn eigen arm of in die van de caregiver bijten om vervolgens hard weg te rennen. Om het bijten van Kojo een beetje te beheersen draagt hij al een poosje een rubberen ring aan een touwtje om zijn nek. Hier kan hij in bijten als hij die drang voelt en dat helpt gelukkig. Kojo Joseph is hyperactief en kan urenlang rondrennen over het terrein, hij gaat daarbij zijn eigen gang en zijn bijnaam is dan ook niet voor niets: Kojo Runaway!
Na bijna 4 jaar in Hand in Hand leeft hij nog steeds voornamelijk in zijn eigen wereld, hij praat niet en maakt maar weinig contact met andere kinderen of volwassenen. Echter, als hij zich goed voelt, komt er, bijna tot ieders verrassing, een prachtige en zachte glimlach tevoorschijn, dan schijnt de zon even door zijn wilde aard heen.

Kojo heeft de vervelende gewoonte om van alles wat hij tegenkomt in zijn mond te stoppen. Natuurlijk, als het eten is, is dat niet zo erg, maar als hij een krijtje o.i.d. ziet, eet hij dat even gemakkelijk op. Nog erger wordt het als hij op een onbewaakt ogenblik zijn behoefte doet, even later zie je hem dan plotseling met ontlasting in en rond zijn mond, dat maakt hem niet erg populair bij degene die dat dan vervolgens schoon mag maken……..
Hij heeft in het begin van zijn leven ongetwijfeld veel honger gehad en dat zie je nog steeds terug in zijn gedrag rond de maaltijden. Ruim voor het eten staat hij vaak langdurig door het gaas van de keuken te kijken naar het klaarmaken van de maaltijd. Meestal begint hij te huilen en te krijsen, als hij vindt dat het te lang duurt voor hij te eten krijgt. En zelfs als het eten in zijn kom ligt, is dat geen garantie voor rust, ook dan kan hij plotseling en zonder duidelijke aanleiding gaan brullen, zichzelf op het hoofd slaan en wegrennen. Gelukkig heeft hij sinds driekwart jaar een wat oudere, flegmatieke caregiver, Juliana 2, die niet warm of koud lijkt te worden van zijn stemmingen en die hem telkens weer tot rust weet te brengen. Het hartverscheurend huilen is sindsdien een stuk minder geworden!
Behalve van rondrennen houdt Kojo ook heel veel van spelen met water. Als je iemand in zijn eentje in het zwembad ziet rennen en springen, dan is de kans heel groot dat het Kojo Joseph is. Met drijfnatte kleren rent hij soms naar je toe en lijkt het wel of hij er plezier in heeft om zich dan, met zijn natte kleren, stevig tegen je aan te drukken, zodat ook jij heel nat wordt. Op zulke momenten heeft hij een ondeugende blik in zijn ogen, zo van: kijk eens, het is me weer gelukt om iemand nat en smerig te maken! En weg rent hij weer. Kojo Runaway!
Af en toe lukt het om zijn grote hoeveelheid energie wat te sturen, bijv. door hem aan zijn handen vast te pakken en hem een poosje op en neer te laten springen. Ook zittend in het ezelskarretje, tijdens het uurtje rondrijden 's morgens samen met alle kleine kinderen hier, is hij verbazingwekkend rustig!
Zijn hoofdbewegingen zijn heel typerend, hij schudt zijn hoofd vaak heen en weer in een soort ronddraaiend ritme, dat hoort gewoon bij hem. En zijn blik lijkt altijd langs of door je heen te gaan, oogcontact is er zelden.
Kojo Joseph, hij kwam als een klein wild jongetje en hij is nog steeds moeilijk te temmen. Het zijn slechts kleine stappen vooruit, die we met hem in Hand in Hand kunnen maken. Gelukkig is er hier alle ruimte voor hem om rond te rennen als hij daar zin in heeft, zodat hij in Hand in Hand hopelijk nog heel lang als Kojo Runaway gelukkig kan zijn!

Happy New Year
(7 januari 2011)

De periode rond Kerst en Oud & Nieuw is eigenlijk een aaneenschakeling van bijzondere activiteiten en gebeurtenissen in de Community. Normaal gesproken bestaat hier een strak dagritme, dat door het jaar heen duidelijkheid en structuur geeft, maar rond Kerst is alles anders. Er is elke dag een zekere spanning in de lucht, wat zal deze dag ons brengen? Met het bezoek van Father Christmas en het Kerstspel is het namelijk nog lang niet gedaan.
Er is ook nog een PCC feestje met de Kofi Asare muziekgroep op 27 december en op 28 december volgt een grootse voetbalwedstrijd tussen twee teams, ieder samengesteld uit onze kinderen en caregivers, nl. Day-care 1 tegen Day-care 2. De wedstrijd begint met twee maal een vol overtuiging gezongen Ghanees volkslied en vervolgens horen wij een krachtgevende yell van beide teams. Daarna ontrolt zich een prachtig schouwspel. Aan beide kanten wordt geprobeerd met muziek het eigen team op te zwepen, alle supporters dansen continue en het enthousiasme is enorm. Het spel gaat ongeveer zoals pupillenvoetbal: waar de bal is, zijn ook bijna alle spelers. Een omstreden beslissing van de scheidsrechter in de laatste minuut leidt nog tot veel tumult, maar gelukkig komt alles weer tot rust in het zwembad, alle spelers en toeschouwers genieten van de welverdiende verkoeling.
Nog mooier is de dag daarna een volgende wedstrijd tussen Day-care 1 en Day-care 2, dit keer met wedstrijdjes van het type zaklopen, hardlopen, eieren op een lepel dragen, touwtrekken en dergelijke spelletjes. Prachtig is het om te zien dat zowel de winnaars als de verliezers van de diverse spelletjes door hun teamgenoten worden opgevangen en opgetild, het motto is: iedereen is winnaar!

Genoeg emotie voor een dag, zou je zeggen, maar zo is het niet, want 's avonds komt Rev. Father Benneh, de ziekenhuispastor, evenals in juli, nog naar de Community voor een speciale doopdienst. Net als de vorige keer worden maar liefst 6 kinderen van onze Community gedoopt, in totaal dus 12 dit jaar! Dus mocht u ergens lezen dat de RK kerk heel hard groeit in Afrika, bedenk dan dat wij daar substantieel aan bijdragen vanuit onze oecumenische leefgemeenschap!
Deze keer worden Dede, Shalomina, Aisha, Daniel, Kwaku Jacob en Kwame Ayim gedoopt, vader Albert en moeder en Jeannette hadden een paar jaar geleden niet durven vermoeden dat de op hun naam geregistreerde kinderschaar zich nog zo snel en zo fors zou uitbreiden……!
De ceremonie was ook dit keer prachtig en indrukwekkend om mee te maken. Opvallend is dat veel van onze kinderen op de een of andere manier beseffen dat dit een extra plechtige kerkdienst is, ze zijn veel rustiger dan anders en kijken vooral hun ogen uit, o.a. naar de indrukwekkende gestalte van Father Benneh en naar de rituelen van de doop.
Father Benneh geeft allereerst een belangwekkende preek, over de samenwerking tussen de handen, de voeten en de maag, een preek waarover nog dagen wordt nagepraat! Daarna is het grote en plechtige moment eindelijk aangebroken, de zalving van de dopelingen en vervolgens de doop zelf, met de aansprekende symbolen, die hier in Ghana gebruikelijk zijn, tot en met het ontsteken van de doopkaarsen. Tenslotte volgt ook nog de eerste communie, met alle RK aanwezigen en natuurlijk de dopelingen. Tijdens de dienst treedt langzaam maar zeker de avondschemering in en dat geeft een heel bijzondere sfeer in onze openluchtkerk. Iedereen is zeer onder de indruk van deze eenvoudige, maar aansprekende ceremonie, dat geldt zeker voor de 6 prachtig aangeklede dopelingen!

Op donderdag de 30e geeft het Dagaba koor hier een concert, muziek, zang en dans van een stam uit Noord-Ghana, een andere stam dan de Frafra's, die hier op 24 december waren. Zij zorgen eveneens voor een prachtige, muzikale avond.
Als ik dit allemaal zo opschrijf en teruglees, dan lijkt het wel alsof het leven hier alleen maar uit feesten bestaat. Wel, het is zonder twijfel en gelukkig vaak een blijde gemeenschap hier, maar tegelijkertijd zijn er ook de gebruikelijke zorgen van onze Community, bijv. kinderen met epileptische aanvallen, kinderen met koorts of gebrek aan eetlust, kinderen die depressief lijken of die soms juist agressief zijn. In onze gemeenschap met 75 kinderen komt dat natuurlijk vaak voor, maar het voert gelukkig niet de boventoon, de Spirit van PCC wint altijd!

Zo ook tijdens het vreugdevuur op Oudejaarsavond. Prachtig om te zien hoe een simpel houtvuur voldoende is om iedereen urenlang te laten genieten. Samen staan wij deze avond even stil bij het jaar, dat nu voorbijgegaan is. Een jaar, waarin wij helaas afscheid moesten nemen van Innocencia, maar waarin wij ook met blijdschap 4 nieuwe bewoners mochten verwelkomen. Er is veel reden tot dankbaarheid voor het goede leven in onze Community en aan het einde van 2010 spreken wij die dank graag uit. Datzelfde gebeurt in alle Ghanese kerken, die op deze avond vol zitten met mensen, die hun zegeningen tijdens het jaar 2010 tellen en daar God dankbaar voor zijn.
Met een mooi Nieuwjaarfeest op 1 januari sluiten wij een bijzondere en feestelijke periode af. Graag brengen wij onze dank over aan iedereen, die onze Community het afgelopen jaar heeft gesteund, gelukkig zijn dat er velen. Zonder die geweldige hulp zou Hand in Hand niet kunnen bestaan. Namens alle kinderen veel dank voor uw steun en uw meeleven! Wij wensen alle vrienden van onze Community een prachtig en Happy New Year!

Alberts Corner 2010