Alberts Corner
De verloren zoon
(2 februari 2012)
Een verloren zoon is teruggekeerd naar PCC en net als in de Bijbel vieren wij allemaal feest om zijn terugkeer. Yaw Peter is weer thuis!
Enkele weken geleden vernamen wij dat Yaw Peter erg verwaarloosd en vaak mishandeld rondliep door zijn geboortedorp Nkwabeng. De kinderen gooiden daar stenen naar hem, hij had geen of nauwelijks kleren aan en werd soms tot vermaak van anderen dronken gevoerd of vastgebonden, als men vond dat hij storend was voor zijn omgeving. Een triest bestaan leidde hij daar, zoveel is zeker.
Ruim 10 jaar geleden werkte hij een poosje hier in de Community, in de voorloper van de beschutte werkplaats en vlak daarna kwam zijn maatje Zachariah (zie Alberts Corner, december 2011) ook hiernaartoe, beiden vanuit Nkwabeng. Maar Yaw Peter had nog een oma in Nkoranza en regelmatig liep hij weg, vanuit PCC naar zijn oma toe. Op den duur heeft men toen geen moeite meer gedaan hem steeds op te halen / terug te brengen en zo verdween Yaw Peter langzaam maar zeker uit beeld. En plotseling, vele jaren later horen we het verhaal van zijn trieste omstandigheden in Nkwabeng.
Dus besluiten Jeannette en ik, samen met onze zorgcoördinator Joe Emma en met Zachariah af te reizen naar Nkwabeng.
Allereerst gaan we op zoek naar het ouderlijk huis van Zachariah, die al 10 jaar niet meer in Nkwabeng terug is geweest. Spoedig is het huis gevonden, want velen daar blijken zich Zachariah nog te herinneren. Overal horen we zijn naam roepen en veel mensen komen snel aanlopen, want Zachariah is er weer! Wat wij vooraf niet hadden bedacht, blijkt snel. Zachariah wijkt geen centimeter van mijn zijde. Zelfs als ik de auto even goed wil parkeren wil hij weer mee in de auto. Blijkbaar is hij bang dat hij weg moet uit PCC en hier achter moet blijven en dat is duidelijk niet zijn wens.
We houden zijn hand stevig vast en zien een hartverwarmend tafereel: iedereen komt naar het familiehuis van Zachariah en diverse zussen of halfzussen begroeten hem. Zachariah glimlacht, geeft ze een voorzichtige hand en komt snel weer naar ons toe. Iedereen roept dat hij er prachtig en sterk uitziet en men verklaart omstandig hoe blij men is dat hij het blijkbaar zo goed heeft in PCC.
Een verloren zoon komt even naar huis!
Na een poosje gaan we vandaar naar het familiehuis van Yaw Peter en Zachariah wordt rustiger als hij begrijpt dat hij weer met ons mee terug mag. We zien Yaw Peter, die nog snel even gewassen wordt en een broek aankrijgt en praten met enkele familieleden. Zijn oma is overleden en degene die hem daarna verzorgde heeft een jaar geleden een beroerte gekregen en ligt nu op een doek op de grond van een bijna kale kamer. Een andere vrouw legt uit dat ze niet weten wat ze met Yaw Peter moeten doen. Hij luistert niet, loopt overal naar toe en ze binden hem af en toe vast, omdat “men” hem een storende factor vindt, bijv. bij funerals. Tja, veel warmte en liefde zal hij daar in huis niet meer ervaren, dat blijkt wel uit hun verhaal en zijn gedrag.
Na een lang gesprek gaan Joe Emma en wij naar buiten voor overleg en besluiten wij om Yaw Peter nog een kans te geven. We vertellen de familie dat ze hem drie dagen later naar PCC kunnen komen brengen. Yaw Peter praat niet en knikt bescheiden, maar duidelijk als wij hem vragen of hij weer naar PCC wil komen en of hij dit keer niet weer zal weglopen. We zullen het zien.
En daar is hij dan, drie dagen later loopt hij door de ingang van Hand in Hand. Met een vrouw van de familie, die voor hem een broek en shirt van iemand geleend heeft, want Yaw Peter heeft zelf geen kleren……
Hij krijgt een plekje op de jongensslaapzaal van de beschutte werkplaats en wij maken een passend programma voor hem. Hij kan Abraham helpen om het terrein schoon te houden en bij Janet in de keuken werkt hij mee bij alle klussen die daar gedaan moeten worden, o.a. brandhout halen, afwassen etc.
En zo is Yaw Peter weer terug in PCC en hij gedraagt zich nu al een week lang voorbeeldig. Hij staat vaak stil te lachen, eet met een blij en voldaan gezicht de drie maaltijden per dag, geniet van al het contact met de andere grote jongens en ervaart blijkbaar vooral dat hij hier weer veilig is en als mens geaccepteerd wordt. Wat een zegen voor hem en wat een blijdschap voor ons allemaal.
Een verloren zoon is terug, Yaw Peter is weer thuis!
Jerry Ema geniet van het leven
(24 januari 2012)
Onze Community is gezegend met een vrij grote en levendige groep jongens van rond de 10 jaar. Met elkaar kunnen zij makkelijk een voetbalelftal vormen en één van deze groep is de levenslustige Jerry Ema.
Eigenlijk heette hij gewoon Ema, maar omdat er hier al meer jongens zijn met die naam werd hij al snel nader aangeduid met de naam van zijn eerste caregiver, Jerry, en sindsdien heet hij dus Jerry Ema.
Hij is waarschijnlijk in 2001 geboren en in 2006 naar PCC gekomen vanuit een weeshuis in Tamale, waar hij terechtgekomen was nadat hij op de drukke markt van Kintampo aan zijn lot was overgelaten. Degene, die hem daar achterliet, had nog wel een tasje met 2 T-shirtjes en 2 broekjes naast hem neergezet, je kind moet tenslotte wel goed gekleed gaan……
Jerry Ema kan niet praten, al heeft hij wel een paar speciale klanken die hij gebruikt om te proberen iets te zeggen. Zijn mimiek is zeer levendig en daar kan hij gelukkig veel mee duidelijk maken. Hij is zeker niet dom en begrijpt veel van wat tegen hem gezegd wordt. Jerry Ema is bijna altijd vrolijk, zeer behulpzaam, sociaal en erg actief. Samen met zijn kleine “broertje” John Papa woont hij bij de vrolijke en zorgzame caregiver Josephine en dat lijkt een prima combinatie. Hij zorgt goed voor John Papa, neemt deze bijv. mee aan de hand naar het eten, het zwembad of de rotskerk, kortom hij gedraagt zich als een echte grote broer!
Zijn grootste vriend is Moses en samen kunnen zij heelveel lol hebben, maar soms er is een groot probleem. Jerry Ema kan hartverscheurend huilen als Moses iets heeft gekregen dat hij niet heeft en andersom! Dan is de Comunity even te klein voor deze boys en dat zal iedereen horen! Gelukkig duurt het nooit erg lang, want de aandacht wordt meestal al snel door iets anders gegrepen.
Elke ochtend komt Jerry Ema naar mij toe rennen, omdat hij graag samen met mij en nog minstens een tiental andere kinderen meedoet aan een nieuw ochtendritueel. Eerst groeten wij allemaal keurig Mr. Robert in zijn rolstoel en dan rennen we snel naar ingang van de keuken om Janet heel luid een uitgerekt “Gooooood Moooorning” toe te roepen, waarop Janet zich niet onbetuigd laat en ons allemaal ook uitgebreid een “Goooood Mooorning” wenst. Daarna is Jerry Ema al snel weer vertrokken, want een uurtje rustig wandelen vind hij iets te saai, hij rent veel liever op zijn eigen manier een poosje rond. Als hij loopt, doet hij dat vaak met een soort dansje of shuffle, hij huppelt eigenlijk altijd rond en ziet of vindt steeds wel iets waarmee hij zich prima kan vermaken.
Het liefste speelt hij, net als bijna alle jongens van zijn leeftijd, een voetbalwedstrijd, maar ook in het zwembad en bij andere spelletjes geniet hij met volle teugen.
Hij gaat graag naar de Shalom Special School en is tevens erg blij met zijn extra lessen in de computer room van het Education Centre. Tot voor kort wilde hij eigenlijk alleen maar spelletjes op de computer doen, maar toen hij daarom voor straf een paar dagen niet op de computer mocht, heeft hij geaccepteerd dat hij ook met educatieve software aan de slag mag (moet…).
Elke avond na het eten ziet Jerry Ema het als zijn taak om de drum voor Kofi Asare op te halen, zodat deze het danklied voor de dag muzikaal kan begeleiden. En sinds kort brengt Jerry Ema ook af en toe ’s morgens een schaaltje met “Tom Brown” (= een voedzame pap) voor Jeannette en mij uit de grote keuken. Hij loopt dan uiterst behoedzaam, om vooral geen druppel te morsen, met de warme pap tussen alle andere kinderen, ezels, kippen en andere obstakels door naar ons huis en trots als een pauw laat hij dan zien dat het ook dit keer weer uitstekend gelukt is! En wij genieten dan natuurlijk extra van deze pap!
Jerry Ema is een echte levensgenieter, de lach staat bijna continue op zijn gezicht en hij is continue op zoek naar nieuwe leuke dingen in het leven.
Gelukkig voor Jerry Ema zijn er in PCC veel mogelijkheden voor hem om zijn leven kleur te geven en dat doet hij dan ook met volle teugen. En zo geeft hij op zijn beurt ook Hand in Hand een extra levendig tintje, waar iedereen blij van wordt!
Charity getrouwd!!
(13 januari 2012)
Iedere bezoeker van PCC heeft zich de afgelopen jaren wel eens afgevraagd wanneer Charity, onze hostess, zou gaan trouwen. Dat zij zou trouwen, daar twijfelde niemand aan, alleen was steeds de vraag: met wie en wanneer?? Vrijwel alle (oud-)bezoekers aan onze Community bewaren warme herinneringen aan Charity en aan hun plezierige contacten met deze charmante gastvrouw. Zij beantwoordt alle vragen van onze gasten op kundige wijze, maakt heerlijke maaltijden voor hen klaar en daarnaast zingt zij af en toe ook nog prachtige liederen voor hen. Kortom, een geweldige gastvrouw, die al sinds 2003 in onze Community werkt en dus een behoorlijk deel van de groei van PCC heeft meegemaakt.
Een huwelijk kon niet uitblijven en in december jl. was het dan (eindelijk) zover. Op 2 en 3 december is Charity op prachtige en stijlvolle wijze getrouwd met haar geliefde Godwin Kwesi Sarfo Kantanka, de man die zij ruim 2 jaar geleden via een gezamenlijk vriend had leren kennen.
Godwin is afkomstig uit Akwapim en Prampram, in Eastern en Greater Accra Region en werkt voor de Education Service. De belangstelling van Godwin en Charity voor andere partners verdween als sneeuw voor de zon na hun eerste ontmoeting en nu, in december 2011, was het moment aangebroken om hun relatie in een huwelijk om te zetten.
De hele ceremonie heeft wel drie dagen geduurd en begon op vrijdag 2 december met het “traditionele” huwelijk in Charity’s hometown, Nkwabeng, waar veel familieleden van beide kanten aanwezig waren. Natuurlijk wist iedereen wat er stond te gebeuren, maar geheel volgens de traditie vroegen de familieleden van Charity aan de familieleden van Godwin wat nu eigenlijk de reden van hun bezoek was. Een oom van Godwin antwoordde daarop in poëtische taal dat “er een heel mooie bloem in dit huis aanwezig was en dat zij kwamen om die bloem te plukken”! Want hun familielid Godwin zou graag die bloem tot vrouw nemen en zij kwamen aan de familie van Charity toestemming vragen voor dit huwelijk. Het antwoord van de familie van Charity was dat er erg veel bloemen in hun huis aanwezig waren! Toen mocht Godwin binnenkomen (al die tijd had hij in de “wachtkamer” gezeten) en werd hem verzocht duidelijk te maken welke bloem hij nu precies bedoelde. Tussen alle vrouwen van de familie wees hij vervolgens Charity aan! Hij pakte de bloem, die zij bij zich had, uit haar hand en toonde die aan iedereen: kijk, deze bloem bedoel ik!
Een oom vroeg vervolgens aan Charity of het echt haar wens was dat haar familie de giften, die de andere familie meegenomen had, zou accepteren, hetgeen zou betekenen dat Charity ermee instemt om de vrouw van Godwin te worden. Na haar “Ja, ik wil” vroeg hij het nog een keer en na haar 2e “Ja” stelde hij haar voor de zekerheid nog één keer diezelfde vraag. Na het 3e “Ja” concludeerde de familie dat het blijkbaar de diepe wens van Charity was om met Godwin te trouwen. Daarop stemde de gehele familie in met het huwelijk en accepteerden zij alle geschenken voor Charity, waaronder de ringen en tevens de geschenken voor haar ouders en familie.
De volgende dag, 3 december, vond de kerkelijke inzegening plaats in de grote en overvolle Presbyterian Victory Church van Nkoranza. Het werd een dagvullende ceremonie die om 10 uur ’s morgens begon en pas om een 5 uur ’s middags eindigde.
Eerst kwamen alle familieleden, vrienden en gasten, toen Godwin en uiteindelijk de bruid in haar prachtige bruidsjurk. Charity zag er werkelijk schitterend uit en zij en Godwin straalden de hele dag, d.w.z. tijdens de dienst, tijdens het uitspreken van de huwelijksgeloften en tijdens alle felicitaties na afloop gedurende de receptie.
Een grote en fraai geklede delegatie van Hand in Hand was ook naar de kerk gekomen om het feest mee te vieren en het bruidspaar met een speciaal lied passend toe te zingen, een lied dat besloten werd met drie maal het altijd vrolijke en enthousiaste “Hiep Hiep Hoera” van Ahmed!
En gelukkig konden Ineke en Bob, die net op die dag vanuit Accra aankwamen, ’s middags het bruidspaar ook nog feliciteren!
Na het traditionele huwelijk op vrijdag en het kerkelijk huwelijk op zaterdag was zondag 4 december de dag van de Thanksgiving kerkdienst.
Iedereen kwam naar de kerk om te danken voor de vreugde van het huwelijk en om nogmaals Gods zegen over het jonge echtpaar te vragen.
Met de Thanksgiving kwam een einde aan de huwelijksplechtigheid en sindsdien woont Charity met haar Godwin in een huis in Nkoranza. Overdag werkt zij nog in het restaurant van PCC, dus de bezoekers die binnenkort komen, kunnen haar nog van harte feliciteren!
En dat doen wij hier ook, wij hopen dat het huwelijk van Charity en Godwin door God gezegend zal worden en dat zij nog vele jaren in liefde en geluk samen zullen mogen zijn.
2012, een speciaal jaar voor PCC
(3 januari 2012)
Wij allen staan aan het begin van een nieuw jaar en dat geldt natuurlijk ook voor de kinderen en werkers van PCC.
Wij hebben hier, op de avond van 31 december, tijdens het vreugdevuur met elkaar “bye bye” geroepen tegen het jaar 2011 en vervolgens hebben wij de volgende dag gezamenlijk en op passende wijze, d.m.v. een swingende PCC party, het jaar 2012 verwelkomd.
Een nieuw jaar en niemand weet wat dit nieuwe jaar ons zal brengen. We zijn dankbaar voor al het goede dat 2011 ons gegeven heeft en hopen en bidden dat 2012 opnieuw veel moois en goeds zal brengen voor alle kinderen en werkers van onze Hand in Hand Community.
Het vreugdevuur op Oudejaarsavond laaide hoog op en met veel ontzag keken de kinderen van gepaste afstand naar de vlammen. Onder de enthousiaste begeleiding van de Kofi Asare muziekgroep dansten alle kinderen rond het vuur en zij warmen zich er tegelijkertijd aan. Hier geen vuurwerk en ander geknetter rond middernacht, voor onze kinderen houdt het oude jaar op als de vlammen van het vreugdevuur doven en dat was al rond 19.30 uur op Oudejaarsavond.
Na een rustige nacht begon het nieuwe jaar de volgende ochtend met een mooie kerkdienst in de rotskerk. Veel kinderen, waaronder Ayim (zie foto), hebben tijdens deze vreugdevolle kerkdienst gebeden om veel zegen voor het jaar, dat net begonnen is.
’s Avonds wordt de periode van feesten en activiteiten rond Kerst en Oud & Nieuw afgesloten met een blijde Nieuwjaarsparty, met o.a. inspirerende optredens van het PCC Caregivers Choir en van het PCC Junior Choir. En natuurlijk hebben veel kinderen, zoals gebruikelijk, een speciale bijdrage geleverd aan deze Party, want alleen met deze bijdragen kan het een echte PCC party zijn.
Kijk bijv. eens naar de prachtige gezichten van Tettey en Kojo Evans, die ieder (net als alle andere kinderen) veel applaus kregen voor hun bijzondere optreden.
De volgende dag is het de dag van het grote opruimen, iedereen in PCC is in de weer om alle palmtakken met bloemen, de vele vrolijke knipperlichtjes, de fraai gekleurde en geknipte papieren versieringen en natuurlijk de mooi kerstballen te helpen verwijderen. Zelfs de ezels helpen ongevraagd hard mee om alles op te ruimen, al is hun manier van opruimen een beetje anders, zij eten gewoon een deel van de versieringen op!
Alle andere kerstversieringen gaan weer in de doos tot de kerstviering van 2012 en dat duurt nog een hele tijd! Tot die tijd ligt nog een heel jaar voor ons en het belooft nu al een speciaal jaar te worden, want in 2012 hoopt Hand in Hand het 20-jarig bestaan te vieren! Jawel!
Twintig jaar voor deze Community, in 1992 begonnen als een klein zaadje en inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige en unieke leefgemeenschap voor 80 kinderen met een verstandelijke beperking, een Community waar de Spirit van PCC gelukkig nog steeds elke dag voelbaar en zichtbaar is.
Het jaar 2012 is prima begonnen, niet alleen met de Nieuwjaarsparty, maar ook met het bezoek van een vertegenwoordiging van een lokale kerk, de Fountain Gate Chapel, die ons op 2 januari kwamen verblijdden met een mooie gift van zeep, koekjes, frisdrank, toiletpapier etc. voor de kinderen en ook nog 200 Cedi! Wij hopen dat het hele jaar zo verder mag gaan, wij vinden het heel belangrijk dat de Ghanese samenleving zich verbonden voelt met PCC en met het lot van alle Ghanese kinderen met een beperking!
Ook dit jaar kunt u in deze rubriek het wel en wee van de Community op de voet blijven volgen, dus vergeet niet om regelmatig onze website te bezoeken. Alle bewoners van PCC bedanken de trouwe lezers van Alberts Corner voor de support en het voortdurend en zeer gewaardeerd medeleven in het afgelopen jaar.
Wij wensen iedereen alle goeds toe voor het nieuwe jaar en mocht u dit jaar toevallig in de buurt zijn: u bent van harte welkom in dit bijzondere jubileumjaar!