Alberts Corner

Quinten Special
(27 augustus 2010)

Er komen gelukkig regelmatig vrijwilligers naar onze Community, alleen dit jaar al hebben wij vrijwilligers uit België, Canada, Duitsland, Engeland, Nederland en Zwitserland kunnen verwelkomen. Zij komen meestal voor een periode van 3 – 6 maanden en ondersteunen dan op allerlei manieren de zorg voor onze kinderen. Wellicht springt dat het meest in het oog bij het 1 op 1 - Special Attention Programma, waarbij alle vrijwilligers elke dag gedurende enkele uren extra aandacht geven aan die kinderen, die dat goed kunnen gebruiken.
In dit onderdeel van het vrijwilligerswerk kunnen vrijwilligers veel van zichzelf en van hun liefde voor zorgbehoevende kinderen kwijt. Natuurlijk hebben velen na verloop van tijd hun eigen favoriete kind(eren), dat is heel menselijk en opvallend vaak zit Quinten daarbij. Op het eerste gezicht is hij, door zijn fysieke en geestelijke beperkingen, een weinig opvallende bewoner van Hand in Hand, maar na enige tijd van werken met hem verandert dat gelukkig en ontstaan er heel mooie en aandoenlijke relaties tussen hem en vrijwilligers,
Eerder dit jaar 2010 was (Anne-) Fleur de Ruiter uit Nederland vrijwilliger in PCC. Ook zij heeft een zeer speciale band met Quinten ontwikkeld en wil ons allemaal graag vertellen hoe dat tot stand kwam.
Graag geef ik daarom nu verder het woord aan Fleur over Quinten. Ook alle foto’s bij deze column zijn van Fleur!

Fleur:
“Quinten is een 12-jarige, verstandelijk gehandicapte jongen. Daarnaast is hij slechtziend, slechthorend en slecht ter been. Hij kan dus niet uit zichzelf ergens naar toe lopen of uit zichzelf iets gaan doen. Hij is erg in zichzelf gekeerd, maar heeft ook zo zijn momenten waarop hij de wereld om zich heen toch de moeite waard vindt, die eens goed wil bekijken. Deze momenten zijn uit te lokken door hem bijvoorbeeld op zijn hoofd te krabbelen, dan wilt hij toch wel even kijken wie dat nou is.
Als het je lukt om contact met hem te maken, kan hij je de mooiste lach van de wereld geven, een lach die je hart doet smelten, vooral nu zijn tanden aan het wisselen zijn. Ook al is hij slechtziend, toch herkent hij je van een afstandje. Hij kraait het dan al uit van plezier en kan niet wachten totdat je zijn naam op een hoge toon in zijn oor fluistert.
Quinten weet heel goed wat hij wil en kan je dit ook prima duidelijk maken. Zo heeft hij soms zin in lopen, dan springt hij op en neer en tovert hij weer zo’n mooie lach op zijn gezichtje. Maar als hij er geen zin in heeft, dan hoef je het bij hem ook niet te proberen. Hij gaat dan gewoon liggen op de grond en je hoort hem dan nog net niet zeggen: “vergeet het maar”.

Zo kan hij op dinsdagen je ook prima laten weten dat hij geen yam met palmolie lust. Hij vindt het waarschijnlijk veel te hard en spuugt het vaak gelijk weer uit. Bij mij had hij geluk, elke dinsdag nam ik een stuk brood mee uit het vrijwilligershuis, zodat hij toch wat zou eten.
Helaas heeft Quinten tijdens het eten vaak last van epileptische aanvallen. De oorzaak? Het geluid van de lege borden, die met veel enthousiasme door de andere kinderen opgestapeld worden. Maar ja, probeer ze dat maar eens uit te leggen.
Quinten is een Afrikaan in hart en nieren. Hij houdt van het lekkere weer en van de bloedhete zon. Hij “loopt” in het regenseizoen dan ook het liefst in een driedubbeldikke trui, want het is dan véél te koud voor hem. Het zwemmen in de namiddag is dan zeker niet aan hem besteed. Het liefst gaat hij helemaal niet in het water, maar tja, hij moet natuurlijk wel even opgefrist worden. Daarna wil hij er echter zo snel mogelijk weer uit, om vervolgens met een dikke handdoek om zich heen dicht tegen je aan te kruipen.
Quinten wordt uitstekend verzorgd door Ema Donkor (ook wel papa Ema genoemd). De band, die deze twee samen hebben, is onbeschrijflijk mooi. Ema weet precies wat Quinten wil en wat hij nodig heeft. Quinten kan dan ook zijn mooiste glimlach speciaal voor Ema bewaren. Als je daar getuige van mag zijn, is je dag weer een heel stuk mooier geworden.
Voor een korte periode mocht ik meedraaien in dat mooie gezinnetje van hen. We hadden papa Quinten, mama Fleur en baby Quinten. Net echt!”

Fleur, heel veel dank voor je liefde voor Quinten en voor alle andere kinderen in Hand in Hand en natuurlijk ook voor je prachtige verhaal over Quinten!

Vier kinderen erbij!!
(18 augustus 2010)

Jeannette en ik bezoeken het Osu Childrens Home (OCH), een groot opvangcentrum voor verlaten, verweesde en verwaarloosde kinderen in de miljoenenstad Accra. Het is ons eerste bezoek aan dit tehuis, al kennen wij de naam al jarenlang. In het verleden zijn vaak kinderen vanuit dit OCH met “special needs” (zo noemt men ze hier) naar onze Community overgekomen.
In de Board van PCC hebben wij geconcludeerd dat er wel enige capaciteit binnen Hand in Hand beschikbaar is voor een paar nieuwe kinderen en dus gaan wij vandaag naar OCH, op zoek naar kinderen, die maximaal kunnen profiteren van een overgang naar PCC.

Uiteindelijk zijn er ongeveer 10 kinderen met “special needs” (in totaal verblijven hier ruim 250 kinderen!) en de leiding van OCH zegt heel eerlijk tegen ons dat zij eigenlijk niet voldoende toegerust zijn voor de opvang en ontwikkeling van deze kinderen. Vooraf hadden we bedacht: liever meisjes dan jongens en liever kleinere kinderen dan grotere, dit i.v.m. de gewenste balans binnen Hand in Hand.
Hier kijken allerlei kinderen, groot en klein, ons met grote ogen aan (of soms kijken ze juist niet), kinderen die niet begrijpen wat wij komen doen. Sommige kinderen zijn vooral ernstig lichamelijk gehandicapt en tonen tekenen van waarschijnlijk jarenlange verwaarlozing, andere zijn vooral heel erg passief of er is onduidelijkheid over hun geestelijke beperking. Hoe moeten wij kiezen? Wie komen het meest in aanmerking? Je gunt al deze kinderen een prima verblijf in PCC, maar de extra mogelijkheden bij ons zijn natuurlijk ook beperkt.
Gelukkig komen wij diverse verzorgers van OCH tegen, die hier al jarenlang werken en die aan ons vragen: “hoe gaat het met Regina, met Ayuba, met Kwame Addai, met M’Afia Harriet en met M’Adwoa, enz.”? Dat tekent hun betrokkenheid en het creëert gelijk een band, waardoor wij ook wat gemakkelijker kunnen doorvragen over de verschillende kinderen hier, over hun handicaps, hun gedrag en, voorzover bekend, hun achtergrond.

Daniel	Ayim	Aisha	Jacob

Uiteindelijk, na veel afwegen en nog dieper nadenken komen wij tot een keuze. Allereerst 2 schattige jongentjes van een jaar of 4, die ook goed met elkaar op kunnen schieten, nl. Kwame Ayim en Kwaku Moses (inmiddels wordt hij in Nkoranza al Kwaku Jacob genoemd, het wordt anders te verwarrend met allemaal dezelfde namen….), ook een nogal stil meisje, Aisha, ong. 8 jaar en zwerfkind uit Accra, en tenslotte een leuke, spraakzame en sociale jongen van ruim 10 met epilepsie, Daniël.
Kwaku Jacob is de enige overlevende van een ernstig auto-ongeluk en Kwame Ayim is kort geleden hier vlakbij aan zijn lot overgelaten. Daniël woont al 4 jaar in het OCH en Aisha pas enkele maanden.
Na ruim een week worden deze 4 kinderen door Carlijn Willems, onze vrijwilligers coördinator in Nederland en enkele weken in Nkoranza op bezoek, opgehaald en naar Hand in Hand gebracht. Carlijn doet de tocht naar Accra en terug op één dag(!), een zeer vermoeiende reis, maar zij is geweldig trots dat zij deze kinderen kan begeleiden en veilig naar PCC mag brengen. Wat een feest bij aankomst, iedereen staat klaar om deze nieuwe leden van de Community hartelijk te verwelkomen en zeker de 2 kleine jongentjes worden onmiddellijk door alle caregivers gekoesterd en vertroeteld.

Ayim met Beatrice	Jacob en Aisha met Patricia	Daniel met Ebenezer

Een aanwinst voor onze Community en een prachtige plek voor 4 kinderen, die dat prima kunnen gebruiken. Trouwens, zij kunnen alle 4 ook nog prima één of meer sponsors gebruiken………….. (sponsors@operationhandinhand.nl)

Inmiddels zijn ze alweer een week in Hand in Hand en genieten zij van alle aandacht en warmte, van het eten en het zwembad, het voetballen en de schommel en vooral van de liefdevolle atmosfeer in de Community.
Hartelijk welkom, Daniël, Aisha, Jacob en Ayim, veel plezier in jullie nieuwe leven in Hand in Hand!

Dopen en “gezinsuitbreiding”
(27 juli 2010)

De Peace of Christ / Hand in Hand Community is in 1992 opgezet als een oecumenische leefgemeenschap. Er is daardoor geen formele band met één bepaalde kerk, maar vanuit de historie van de Community zijn de contacten met de RK kerk wel de belangrijkste.
Zo zijn al onze kinderen in het verleden steeds door een RK priester gedoopt, de laatste keer was in oktober 2008.
Het werd dus hoog tijd om de kinderen, die de laatste 2 jaar bij ons zijn komen wonen, ook te laten dopen, dit keer zijn dat er 6.
Van de meeste kinderen weten wij helemaal niets van hun verleden en dus ook niet of zij mogelijk ooit al eerder gedoopt zijn. Omdat wij dat niet kunnen nagaan, gaan we er gemakshalve maar van uit dat diegenen, die bij ons komen wonen, nog niet eerder gedoopt zijn, vanuit de filosofie: beter 2 x gedoopt dan nooit, nietwaar?
Als rechtgeaarde protestant vraag ik mij natuurlijk wel heel even af of het eigenlijk wel zo zou moeten blijven dat alle kinderen hier allemaal “automatisch” RK gedoopt worden. Echter, al snel concludeer ik dat gedoopt worden geen keuze is voor een bepaald geloof en dat het wel zo is dat de RK paters in de loop van de tijd de meeste aandacht aan onze kinderen hebben gegeven, dus de beslissing is gemakkelijk genomen: ook bij deze 6 kinderen zullen wij de RK priester uitnodigen om hen te dopen.

En zo geschiedde onlangs, op zaterdagmorgen 10 juli jl. De RK geestelijk verzorger van het ziekenhuis, Rev. Father Benjamin Benneh (al ziet hij er niet erg als een Benjamin uit…..) komt naar onze prachtige openlucht Rotskerk, samen met het jeugdkoor van de RK parochie. De kerk is prachtig versierd en het lijkt wel of alle kinderen heel goed aanvoelen dat het vandaag niet zomaar een dienst is, zoals elke zondag, maar echt een heel speciale kerkdienst.
De dopelingen zijn dit keer Aaron, Kwame Addai, John Papa, M’Afia Harriet, Yaw Hillal en Abigail, de laatste is een meisje uit de Beschutte Werkplaats. Zij heeft nog wel familie en zij wordt dan ook als enige op verzoek van haar ouders gedoopt. Alle 6 worden zij allereerst prachtig aangekleed en daarna gaan zij in optocht naar de kerk.

NB: Het dopen van de kinderen brengt voor Jeannette en mij nog een geheel onverwachte bijzonderheid met zich mee. Omdat alle kinderen bij de doop geacht worden een vader en een moeder te hebben, werden tot en met de vorige doopplechtigheid in 2008 Ineke Bosman en Bob Maram steeds als vanzelfsprekend tot moeder en vader van de dopelingen benoemd. De logische consequentie van deze lijn is volgens iedereen dat Jeannette en ik vanaf deze keer als moeder en vader zullen fungeren. En zo zijn wij dus, aan het einde van deze mooie zaterdagmorgen, in de boeken van de RK kerk 6 gedoopte kinderen rijker!
Waar het verbonden zijn aan PCC al niet toe kan leiden! Zomaar opeens zijn 6 kinderen via hun doop nog eens extra met ons verbonden.
Kijk, het staat toch wel prachtig in zo’n doopboekje, is het niet?

Klik op foto voor vergroting

Rev. Benneh voelt heel goed aan dat dit een speciale dienst is en hij slaagt er dan ook uitstekend in om letterlijk en figuurlijk dicht bij de kinderen te komen. De doopdienst is vol mooie symboliek en met prachtige liederen en Rev. Fr. Benneh houdt ook nog een mooie preek, over de Blijde Boodschap dat wij allen kinderen van God zijn, dat God van ons allemaal houdt en dat God ons door de doop als zijn kinderen aanneemt, het doet er niet toe of wij “normaal of “speciaal” zijn.

Met gespannen gezichten kijken de dopelingen, o.a. ook de kleintjes John Papa en Kwame Addai, toe als zij in de kerk bij hun naam genoemd worden en daarna eerst een zalving en vervolgens de doop ontvangen. Tenslotte mogen zij na hun doop ook nog een prachtige kaars ontsteken. De kinderen zijn doodstil, zij zijn helemaal gefascineerd! En vlak daarna mogen zij voor het eerst van hun leven ook nog deelnemen aan de communie, al moet bijv. Yaw Hillal eerst wel even goed proeven wat hij nu precies van deze Rev. Benneh uitgereikt krijgt, voordat hij besluit de hostie aan te nemen en door te slikken…..!
Omdat het vandaag groot feest is, spelen en zingen de muziekgroep en het koor een extra vrolijk slotlied en daarna ontvangen alle kinderen een pakje met heerlijke koekjes en ook nog een lekkere lolly. En van de Rev. fr. ontvangen alle kinderen een prachtig bidprentje en de dopelingen ook nog eens een mooie medaillon!
Wie zou er nog durven beweren dat gedoopt worden geen prachtig feest is? De kinderen van PCC zouden best elke week gedoopt willen worden, maar dat schijnt nogal moeilijk te liggen, althans vanuit kerkelijke optiek …..! Het zij zo, Amen.

De filmsterren van Hand in Hand
(17 juli 2010)

Zondagavond, rond 18.00 uur, de TV kamer van Hand in Hand / PCC.
Omdat onze kinderen gewend zijn bijna elke avond voor het slapen gaan nog even naar de TV of een film te kijken, zitten ze allemaal op een stoel en vooral op de grond in de TV kamer, in afwachting van enig beeld, maar helaas …..er is geen stroom, dus er valt (nog) helemaal niets te zien.
Maar na een uur geduldig wachten, terwijl het al helemaal donker geworden is, gaat er een groot gejuich op, want plotseling er is weer licht!
En dan… dan is het eindelijk zover. Vanavond niet zomaar een film, nee, vanavond zal de wereldpremière plaatsvinden van een zeer speciale film, de PCC Movie!!! In april is filmmaker Martin een week bij ons op bezoek geweest en hij heeft toen heel veel aspecten van Hand in Hand op film vastgelegd, zodat op basis van die beelden een mooie voorlichtingsfilm over onze Community kan worden gemaakt.
Echter, deze eerste versie van de PCC Movie is vooral bedoeld voor de bewoners van Hand in Hand zelf, Martin heeft geprobeerd zoveel mogelijk bewoners en caregivers in deze film in beeld te brengen en dat is hem uitstekend gelukt.

Voorafgaand aan de PCC Movie kijken we eerst naar een speciale DVD, waarop onze Charity te zien is, terwijl zij op mooie en expressieve wijze 3 geestelijke liederen zingt, die ook als achtergrondmuziek bij de PCC Movie gebruikt zijn. En waar mogelijk zingt de hele Community mee. Iedereen is enthousiast, want nu is Charity echt beroemd, want zij is op TV!
Dit enthousiasme is echter niets vergeleken bij het gejuich, het gespring en het enthousiasme dat losbarst als de PCC Movie vervolgens vertoond wordt. Achter elkaar komen de verschillende aspecten van het dagelijks leven van Hand in Hand langs, van de ochtendwandeling tot de zondagse kerkdienst, van de diverse workshop afdelingen tot de ezelskar, van de Daycare tot de maaltijden, van de kippen tot een heuse party en nog veel meer.
Alles komt langs en elke keer als weer iemand herkend wordt, dan springt iedereen op, wijst naar de TV en juicht. En 10 seconden later gebeurt hetzelfde met de volgende bewoner, die in alweer een nieuw shot ook in beeld komt. Nog nooit heeft een film een dankbaarder en enthousiaster publiek gekend, het zingen van Charity wordt ruimschoots overstemd door alle uitroepen van de kinderen en regelmatig springt een kind voor de TV om aan iedereen iets of iemand aan te wijzen. En denk niet dat alleen de bewoners zo reageren, ook de caregivers worden geweldig enthousiast bij de diverse scènes, waarin zij te zien zijn.
En wij, wij genoten niet zozeer van de film zelf als wel van de reacties van de kinderen op deze zeer speciale film.

Het mooiste is het laatste deel van de Movie, een ruim verslag van een van onze party’s. Het drummen, de muziek, het rondlopen en het dansen, dat zo vertrouwd is, het is nu allemaal op TV te zien, geweldig!
Daar is bijvoorbeeld het speciale lied van Innocentia, het Hallelujah, al jaren een vast element op elke party. Iedereen zingt ook deze keer ingetogen met Inno (die zelf overigens niet reageerde….) op TV mee, het was een heel mooi en zeer ontroerend moment.
En nog is de film niet aan zijn slot, daar zien we ook nog het drummen van Kofi Asare en Kwame Agagi, het dansen van Bright en Yaw Johnson, ook van Mabel en Abigail en last but not least van de kleine Kwame Addai. Vooral de dans van Kwame komt geweldig mooi en verrassend in beeld en de zaal ligt letterlijk aan zijn voeten.
Even daarna is de film, na bijna 30 minuten, afgelopen en een groot gejuich en een geweldig applaus klinkt op.
De PCC Movie Stars reageren enorm enthousiast op hun TV optreden en de volgende dag was er dan ook geen ontkomen aan, de film moest opnieuw worden afgespeeld en in de week daarna nog diverse malen.
De Hand in Hand filmsterren zijn allemaal heel erg blij en trots. Wij zijn er van overtuigd dat deze film ook buiten Hand in Hand heel veel positieve reacties zal opleveren. Martin, you have done well. Thanks very much!!

Water en stroom, niet vanzelfsprekend
(6 juli 2010)

Vorige week zijn Jeannette en ik weer teruggekeerd in Hand in Hand. Het weerzien was ook deze keer geweldig fijn en hartverwarmend. Het is voor ons heel stimulerend om te zien en te ervaren dat de Community gelukkig ook tijdens onze afwezigheid prima blijft functioneren, natuurlijk met heel veel dank aan en waardering voor mensen als Baffo, Joe Ema en Paul. Het is duidelijk dat veel vaste patronen in de loop der jaren heel goed ingeslepen zijn in PCC en dat deze ook blijven werken tijdens onze afwezigheid.

Dit keer gebeurde er, net als in april, ook van alles in de eerste dagen. Bijvoorbeeld, op de eerste dag na onze aankomst bleek dat een vorig jaar op ons terrein aangelegde “borehole” (= een geboorde pijpverbinding met een onderaardse waterstroom) onvoldoende goed werkt. Met enkele (Ghanese en Nederlandse) experts hebben we die dag bekeken hoe dat probleem het beste kan worden opgelost. U zult begrijpen dat verzekerd zijn van de continue toevoer van betrouwbaar water natuurlijk geweldig belangrijk is voor onze gemeenschap.

Wel, de Ghanese experts hebben daar een bijzondere, bijna magische methode voor. Zij maken van takken een soort “waterzoeker” en lopen daar dan heel het terrein mee rond. Als er, volgens hen, ergens een onderaardse waterstroom zou kunnen zijn (soms wel 80 m. diep), dan voelen zij dat blijkbaar, de wichelroede keert zich dan spontaan naar beneden toe. Toen wij dat vervolgens ook probeerden, bleek het in onze handen helaas (nog) niet te werken, volgens expert Sammy moeten wij die speciale gevoeligheid voor de aantrekkingkracht van water diep onder de grond nog een beetje ontwikkelen…….

Maar het ziet er wel heel indrukwekkend en magisch uit en binnenkort zullen we weten of hun gevoel voor diepstromend water voldoende ontwikkeld is, dan komen ze namelijk een nieuwe en goede borehole slaan, die ons wel voldoende water zal gaan leveren. Wordt vervolgd!

Om die nieuwe borehole te kunnen slaan, moest er wel een niet al te grote boom gekapt worden en dus ging Patrick de volgende dag met een bijl en een touw (dat laatste om de vallende boom de goede kant op te trekken) enthousiast aan de slag.
Na een poosje volgde een heleboel lawaai. Helaas, helaas, het touw bleek niet sterk genoeg om de valrichting van de boom echt de juiste richting op te kunnen sturen. En dus viel de boom precies bovenop de draden van het elektriciteitsnet en daar konden de meeste draden niet tegen……..!! Gevolg: heel de Community zonder stroom op zaterdag (en naar later bleek ook op zondag). Na veel telefoontjes kwamen de reparateurs van het elektriciteitsnet en zij gingen, zij het pas na enig aansporen en dankzij een goede maaltijd, ’s middags aan de slag, maar de schade was te groot om die in één dag te kunnen repareren.
Resultaat: geen stroom, geen waterpomp die kan werken, dus ook geen water meer. This is Ghana!
Zondag is natuurlijk ook in Ghana een rustdag voor iedereen, maar uiteindelijk kwamen de werkers, opnieuw na enkele telefoontjes, gelukkig wel opdagen en na weer een goede maaltijd (“een motor werkt niet zonder benzine”, zo zeiden zij, “en wij kunnen dus ook niet op een lege maag ons werk doen…..”) gingen zij verder met hun werk. Dat werk heeft wel iets van een acrobatische circusact, het lijkt wel een soort trapezewerker, zoals de man daar urenlang in de elektriciteitspalen hangt.

Dankzij die uren inzet werd de klus uiteindelijk rond het invallen van de duisternis geklaard. Groot gejuich toen alle lampen weer aangingen.
Die avond hebben we met alle bewoners en de caregivers nog geweldig kunnen genieten van de beschikbaarheid van elektriciteit en vooral van een heeeeel speciale film, die we alsnog konden vertonen, maar daarover gaat de volgende bijdrage in Alberts Corner, dus nog even geduld……..!

Water en stroom, het lijkt zo vanzelfsprekend op veel plaatsen in de wereld, maar op heel veel plaatsen ook bepaald nog niet! Goed om dat weer eens aan den lijve te ervaren.
Alle reden om nog meer energie en middelen te besteden om de water- en stroomvoorziening in PCC maximaal te garanderen. Er is dus nog wel wat werk aan de winkel!

Voetbal is de sport van Afrika
(27 juni 2010)

Is er een beter moment om te schrijven over Voetbal en de bewoners van PCC dan vandaag, vlak nadat Ghana zich geplaatst heeft voor de kwartfinale van de Wereldkampioenschappen in Zuid-Afrika? Vast niet!
Ongelooflijk, wat een simpele voetbalwedstrijd kan doen voor de trots van een hele natie. Alle Ghanezen ervaren hierdoor weer dat zij echt bij elkaar horen, dat zij, ondanks de verschillende stammen, samen echt één volk zijn. Wat genieten zij allemaal intens van die geweldige overwinning van het Ghanese elftal op het team van de USA. Dit is al lang geen sportwedstrijd meer, dit is als manna uit de hemel voor alle Ghanezen!

Zelfs in Hand in Hand / PCC, waar het aantal TV’s nog zeer beperkt is, wordt geweldig genoten van het WK voetbal. Mr. Robert luistert gewoon, zoals altijd, in zijn rolstoel naar zijn transistor radio en hij geniet dan volop, zoals ook wij (heel) vroeger bij interlands aan de radio gekluisterd zaten. Voor de paar TV’s die er zijn, verzamelt verder bijna iedereen zich tijdens de wedstrijden van Ghana en iedere keer dat Ghana weer met de bal aan de voet de helft van de tegenstander op komt, beginnen de vele aanmoedigingen nog meer aan te zwellen, met heel veel springen en zwaaien. Prachtig om mee te maken! En wat een geweldig feest, wat een blijdschap als Ghana scoort, zelfs de altijd zo stille Quinten is helemaal opgetogen en glimlacht breeduit bij het zien van het Ghanese voetbalteam (of zou het gewoon de warmte van het collectieve enthousiasme zijn dat hem zo blij maakt)!?

Voetbal is de sport van Afrika, zo zei Nelson Mandela en hij heeft (natuurlijk) gelijk. Voor voetbal heb je niet veel meer nodig dan een hobbelig grasveld dat ongeveer horizontaal is, twee eenvoudige doelen die bij voorkeur ongeveer even groot zijn en een voetbal, die niet eens zo heel erg mooi en rond behoeft te zijn. Overal in Afrika en dus ook overal in Ghana zie je die veldjes liggen en op al die veldjes wordt ontzettend vaak door kinderen (jongens en meisjes) enthousiast gevoetbald, en nog een voordeel: Ghana kent geen winterstop!
Zo ook in PCC. Elke morgen om 07.00 uur verzamelen de wat grotere jongens zich onder leiding van Patrick en Ebenezer op het voetbalveldje en zij spelen daar een half uur lang een partijtje en geloof mij, dat gaat er dan echt heel fanatiek aan toe. Want wie wil er nu zomaar verliezen of misschieten?

Niet alleen Ghana, maar ook PCC heeft zijn eigen voetbalsterren! Kijk naar deze twee prachtige elftalfoto’s!

Piedu is bijvoorbeeld een jongen die geweldig van het voetbal kan genieten en Kwame Evans is, ondanks zijn beperkingen, verrassend snel en handig met de bal aan zijn voet. John Ambrose Fabeson is misschien niet de snelste, maar wel heel onverzettelijk. En Latif kiest er altijd voor om goalkeeper te zijn, liefst aan de kant van de kerk, tenminste als het doelgebied niet door één van de ezels in gebruik genomen is…………

En naast het veld staan de kleinere jongens, zoals Kwame en Moses, en je ziet ze kijken en denken: wanneer ben ik eindelijk groot genoeg om hier ook aan mee te kunnen, te mogen doen? In ieder geval oefenen zij elders al heel veel met een andere bal, want op een dag………..
Ook alle workshopkinderen gaan tijdens de pauze van hun ochtendactiviteiten graag naar het voetbalveld en dan zien wij niet alleen de kinderen maar ook de Caregivers zich helemaal uitleven, ook Paul, Stephen, Ema Donkor en zelfs Juliana en Augustina.

Voetbal is van alle tijden en plaatsen, maar wij zeggen het Mandela na:
Voetbal is de sport van Afrika, ook van PCC!

Joyce, een Joy voor de Community
(16 juni 2010)

Het mooie van Hand in Hand is dat kinderen met allerlei beperkingen, vooral geestelijke beperkingen, maar vaak ook wel lichamelijke, hier met elkaar één bijzondere leefgemeenschap vormen, ieder heeft in deze samenleving zijn of haar eigen plek en rol. Er wordt niet primair uitgegaan van de beperkingen van de kinderen, maar juist gekeken naar hun mogelijkheden. Hier moeten kinderen vooral zichzelf kunnen zijn en kunnen leven op een manier, waarbij zij zich het beste voelen.

Dat geldt ook voor één van onze kinderen, die ik dit keer in mijn verhaal centraal wil stellen, overigens iemand die in de Community zelf niet graag centraal zou willen staan. Het gaat om één van de grotere kinderen, Joyce, een stille in den lande, letterlijk en figuurlijk.

Joyce is ongeveer 17 jaar oud en zij woont sinds 2003 bij ons in Hand in Hand. Zij verbleef daarvoor in het Osu Childrens Home in Accra en helaas is er niets bekend van de levensgeschiedenis van Joyce van voor haar komst bij ons. Dorcas is al jaren haar kundige Caregiver.
Joyce is meestal heel lief en bezit een innemende glimlach. Zij is tegelijkertijd nogal introvert, het is niet iemand met wie je gemakkelijk even contact maakt. Zij is altijd aanwezig bij de vele activiteiten in de Community, maar kiest dan wel graag een positie aan de zijkant, in 1e instantie vaak observerend. Echter, als zij eenmaal de situatie goed bekeken heeft en het voldoende vertrouwt, dan loopt zij vervolgens graag naar het midden toe of eigenlijk vooral dóór het midden heen. Zij loopt dan bijv. richting de muziekgroep, langs een spreker tijdens een toespraak of naar iemand, die voor de groep staat te bidden. Zij gaat dan gewoon haar eigen gang en loopt vervolgens meestal via het midden weer naar een andere zijkant. Zij blijft zeker niet in het midden staan om de aandacht op zichzelf te vestigen, dat past niet bij Joyce.
Kenmerkend voor haar is een spontane, brede glimlach, die zij vaak begeleidt door luid en duidelijk in de handen te klappen. Als je dat hoort, dan weet je dat Joyce in de buurt moet zijn! Dat in de handen klappen doet zij ook als zij een beetje zenuwachtig is, het is blijkbaar een manier om haar emoties een weg naar buiten te bieden. Haar glimlach hoort vooral bij de fijne momenten, die toont zij als zij zich veilig en plezierig voelt.

Praten doet Joyce heel weinig, maar zij laat wel af en toe een typische Joyce kreet horen. Zij komt vaak spontaan op je af, komt vlak voor je staan en kijkt je dan een poosje op haar speciale manier aan. Op het moment dat je dan contact probeert te maken en haar bijv. uitnodigt om jouw hand te pakken o.i.d., dan zie je haar een poosje nadenken, maar meestal besluit ze dan om toch maar weer gewoon door te lopen.
Joyce is geen heel erg “moederlijk” type, zij gaat meestal haar eigen weg, al wandelt zij wel regelmatig samen met enkele van de andere kinderen. Zij kan dan heel gemakkelijk en vaak zonder duidelijke aanleiding ook zomaar weer besluiten om in haar eentje iets geheel anders te gaan doen.

En toch, toch hoort Joyce er helemaal bij, hier in Hand in Hand, met die mooie, dromerige en enigszins introverte blik in haar ogen, met haar typische vreugdekreetjes en speciale Joyce-pasjes, terwijl zij tegelijkertijd stevig in haar handen klapt.
Joyce voelt zich duidelijk thuis in de Community en is gelukkig slechts zelden kwaad of boos. Daarom kunnen we met recht zeggen:
Joyce is een Joy voor de Community en de Community is ook echt een Joy voor Joyce!

Shalomina, een vondeling heeft een nieuw thuis gevonden!
(6 juni 2010)

December 2008, vlak voor Kerstmis. Een kind is achtergelaten bij het hek van de Shalom school, vlak naast de ingang van Hand in Hand. Het blijkt een meisje van misschien 7 of 8 jaar te zijn, met een lichamelijke handicap (een verlamming aan de linker kant van haar lichaam met een dwangstand van haar linkervoet) en daarnaast ook een geestelijk beperking. Na enig overleg wordt zij opgenomen in de Community, hoe kan het ook anders, zo vlak voor Kerst?
Er wordt nog wel enig onderzoek gedaan naar de ouders c.q. naar degene die haar daar te vondeling heeft gelegd, maar dat levert niets op. Dus blijft zij in de Community en zij wordt, naar de vindplaats, Shalomina genoemd.

Shalomina keek in het begin vaak een beetje bezorgd en wat angstig en zij spreekt ook heel weinig, maar zij lijkt de omgeving wel goed in zich op te nemen. Maar ja, wat een schok moet het eigenlijk zijn om als kind zomaar achtergelaten te worden en in één keer iedereen en alles te verliezen, alles dat vertrouwd was.
Ze had een vrij laag gewicht toen ze bij ons binnenkwam, maar inmiddels is dat bepaald wel anders!
De eerste periode zorgt Joyce voor haar, later wordt dat Christiana. Aanvankelijk kreeg zij een oude rolstoel in gebruik, maar dankzij de fysio mensen uit Nederland krijgt zij al heel snel haar stoere eigen rolstoel.

Shalomina voelt zich steeds meer en meer op haar gemak, zij roept af en toe “Hé” als ze je aandacht wil en ze heeft een heel innemende lach.
Dit jaar is er een looprek van bamboe gemaakt, waar vooral Aaron en Shalomina gebruik van maken (en ook de ezels, omdat ze dan heerlijk kunnen schuren tegen het uiteinde van de bamboestok….).
Shalomina staat daar ’s morgens vroeg als een vorstin, met één hand aan de bamboestok en zwaaiend met de andere hand, met een vertederende glimlach en af en toe een luide roep om aandacht.
Ik schrijf: staat, maar dat moet zijn: stond. Want in februari jl. is Shalomina geopereerd aan haar linkervoet (dat lukt overigens alleen na ernstig aandringen van Ineke, de artsen wilden Shalomina aanvankelijk niet helpen, want “ze is toch gehandicapt” …..) en in maart jl. is zij begeleid door Christiana naar Nsawam gegaan, naar het orthopedisch revalidatiecentrum (OTC) aldaar. Zij verblijft daar inmiddels al 3 maanden en zij doet het daar heel goed, maar het oefenen duurt bij haar wel wat langer, omdat haar linkerarm ook erg zwak is.
Overigens, ik heb heel veel waardering voor Christiana, die al 3 maanden lang van huis is, weg uit haar vertrouwde omgeving en ver van al haar bekenden in Nkoranza. Al die tijd zorgt zij onafgebroken voor Shalomina in Nsawam. Onlangs hadden wij de gelegenheid om Christiana en Shalomina daar te bezoeken en het was een hartverwarmend weerzien. Shalomina heeft nu twee benen in het gips en probeert te leren lopen aan de looprekken aldaar.
Blijkbaar prikkelt het OTC haar een heleboel, want zij praat duidelijk meer dan daarvoor.
In Nsawam kwamen wij ook nog een echte coryfee tegen, de 84 jaar oude broeder Tarcisius, die 50 jaar geleden dit OTC heeft opgericht en er door de jaren heen een landelijk beroemd Revalidatiecentrum van heeft gemaakt.

Je wordt niet vrolijk als je daar in het OTC rondloopt en je ziet al die mensen met forse handicaps, na amputatie van 1 of soms zelfs 2 armen of benen, of met andere beperkingen. Maar je wordt wel heel vrolijk van de sfeer en van de entourage daar! De patiënten zijn duidelijk heel positief over het feit dat zij daar, onder deskundige begeleiding en met veel hulpmiddelen, kunnen werken aan hun revalidatie. Zij krijgen vaak ook eenvoudige protheses aangemeten. Soms betekent dit voor hen een wereld van verschil, het verschil tussen lopend of kruipend door het leven gaan!

En wij, wij werden heel vrolijk van Shalomina, zij was duidelijk blij ons te zien en heel trots op haar gips. Laten we hopen dat het gestelde doel (leren lopen) door haar ook snel bereikt kan worden.
Shalomina, een heel lief kind, een vondeling die in PCC een nieuw thuis heeft gevonden!

Koningin van de Keuken
(19 mei 2010)

De meeste bezoekers van Hand in Hand kennen de dames van het restaurant, met name Charity, heel goed. Vrijwel alle bezoekers zijn erg blij met de heerlijke maaltijden die zij elke dag weer kunnen genieten in ons restaurant.
Maar hoe zit het eigenlijk met alle bewoners van Hand in Hand? Hoe krijgen onze kinderen en de iets oudere bewoners, plus alle Caregivers, eigenlijk hun eten? Bij elkaar zijn dat zo’n 80 tot 100 mensen, heel veel monden die dagelijks enkele malen gevoed moeten worden. Dat is echt een geweldige klus, we zijn dan ook heel blij dat het elke dag weer lukt om iedereen vanuit de zeer eenvoudige keuken van de Community van eten te voorzien, o.l.v. de onvolprezen Janet. Wat extra aandacht voor Janet en haar keuken lijkt dan ook meer dan verdiend, hierbij dus!

Janet werkt al sinds 1998 bij de Community, een echte Senior. Zij is behalve kok ook Caregiver. De eerste jaren zorgde zij voor John Adzo en de laatste jaren voor Ayuba en Bright. Echter, haar hoofdtaak is zonder twijfel zorgen voor voldoende goed eten voor iedereen en dat doet ze met grote overgave en met geweldig veel energie. Voor dag en dauw is zij aan het werk in haar Koninkrijk, de kookruimte, ’s morgens rond een uur of 4 à 5 begint haar dag al, met het bereiden van het ontbijt, de maïspap en pas ’s avonds na het avondeten houdt haar taak op.
Janet is altijd aanwezig, behalve op zaterdagen, want dan gaat zij naar de kerk (zij is Zevende dag Adventist), maar verder is zij altijd in en rond haar keuken te vinden.
Het woord keuken is eigenlijk wel een groot woord voor de zeer simpele werkruimte van Janet: een kleine ruimte met wat palen en veel gaas daartussen om de dieren (èn de kleine kinderen) buiten te houden, met er boven een golfplaten dak. Dat is alles.
Sinds kort heeft Janet een paar gaspitten (met gas vanuit gasflessen) tot haar beschikking, maar het meeste eten wordt in onze keuken traditioneel klaargemaakt op een groot houtvuur met daarboven diverse zeer forse kookpotten, van het type waar (in cartoons) de blanken in Afrika altijd in terecht kwamen…………

Door het houtvuur is het heel erg heet in de keuken (en Afrika is al zo warm……!) en er hangt meestal ook veel rook, zoveel dat je ogen gaan tranen, kortom vast geen Arbo goedgekeurde werkruimte. Maar Janet is er erg blij mee en zij doet er van alles: yam of plantain schillen, rijst koken, palmolie verhitten, groenten en vlees verwerken, afwassen enz. enz., alles altijd in grote hoeveelheden, want veel eten doen de bewoners van Hand in Hand graag!

In 1998 telde Hand in Hand misschien nog slechts 20 bewoners, nu zijn het er al 3 x zoveel en daardoor is de klus in de keuken natuurlijk ook steeds zwaarder geworden!
De laatste jaren helpt Christiana Amissah, één van de andere Caregivers, Janet regelmatig in de keuken, maar Christy zit nu al een paar maanden in Nsawam (als begeleider van Shalominah, die daar revalideert) en dus moet Janet het nu weer een tijdje bijna helemaal alleen doen, maar gelukkig wel met de hulp van een paar volwassen bewoners, zoals Zacharias, John, Bernice en Latif, die allen een taak hebben in de keuken, zoals dat past bij een Community!
Het brandhout wordt regelmatig met een vrachtwagen aangevoerd en alle etenswaren worden ook door of via Janet ingekocht, dat is ook nog een behoorlijke taak op zich.

Heel mooi is dat, ondanks het zware werk in de keuken, Janet een heel positieve en goedlachse vrouw is, met veel gevoel voor humor. Voor geen goud willen wij haar missen! U begrijpt het: zij is echt één van de steunpilaren van de Community. Als je haar zou vragen of ze, na al die jaren in de keuken, liever niet eens wat anders zou gaan doen, zegt zij, uit de grond van haar hart: Ik houd van mijn werk in de keuken!!
En wij, wij houden van Janet! Wij zijn geweldig trots op haar en heel dankbaar voor haar continue werkkracht en kookkunst.

No Mercy
(9 mei 2010)

Er was eens een dag een paar jaar geleden, om precies te zijn in augustus 2006, waarop een tweeling naar een functie als Caregiver voor de Hand in Hand Community solliciteerde en (u vermoedde het al) beiden werden aangenomen! Mooie en vrolijke meiden, destijds 21 jaar oud en luisterend naar de prachtige namen Grace en Mercy.
Grace verliet ons al eind 2008, zij is vlak daarna getrouwd, maar gelukkig bleef Mercy wel bij ons werken en velen hebben haar in de afgelopen jaren leren kennen als de charmante rechterhand van onze even charmante gastvrouw Charity, zij werken prima samen in ons restaurant en voor de gasten in onze guesthouses.
Mercy heeft vrijwel altijd een glimlach op haar gezicht en zij weet precies hoe zij de vele buitenlandse bezoekers het beste tegemoet kan treden, vooral de Nederlandse gasten. Met haar ‘Eet smaaklik’, ‘Goed kesmaakt?’ ‘Lekker eten’, ‘Mooi’, ‘Slaap lekker’ en nog meer van die korte Nederlandse zinnetjes, vergezeld van een ontwapenende glimlach, verrast zij al die Nederlandse bezoekers. Zo bepaalt zij mede de, door velen geprezen, vriendelijke en gastvrije uitstraling van onze Community.

Mercy is daarnaast al bijna 4 jaar een erg goede Caregiver, de trotse moeder van Ahmed en Aaron. Noem het toeval of niet, ook Ahmed en Aaron zijn allebei, ondanks hun handicaps, heel positieve kinderen en beiden zijn heel erg gesteld op hun ‘moeder’!
Zij beheert, naast alle bovengenoemde taken, ook nog de shop van de Community, waar vooral de sieraden en andere voorwerpen uit de beschutte werkplaats worden verkocht, mooie herinneringen aan de Community, die gretig aftrek vinden bij de bezoekers uit de hele wereld, die hier voor één of meer nachten neerstrijken.
Mercy kan ook geweldig goed en dynamisch dansen, zij is iemand die in haar eentje een party in een hogere versnelling kan brengen, als zij gaat dansen, dan kan niemand blijven zitten. Het ritme van Afrika zit in haar hele lichaam.
Onlangs was Mercy plotseling in tranen en toen wij naar de oorzaak vroegen, bleek dat haar zuster Grace in Techiman in het ziekenhuis was opgenomen en zelfs voor zij het telefoontje kreeg wist zij al dat er iets niet goed was met haar tweelingzus, zo gaat dat blijkbaar met tweelingen! En dan zit er voor Mercy maar één ding op: zo snel mogelijk naar haar zuster in het ziekenhuis toegaan. Inmiddels is Grace gelukkig weer goed hersteld en ontslagen uit het ziekenhuis en dus glimlacht Mercy weer als vanouds.

Maar deze column heet “No Mercy” en dus begrijpt u dat er iets te gebeuren staat, helaas! In april heeft Mercy namelijk haar vertrek aangekondigd en wel per 15 mei a.s. en zo raakt onze Community na Grace nu ook Mercy kwijt. Natuurlijk hebben wij er begrip voor dat zij verdergaat met haar leven en nu een 6 maanden durende Computertraining wil gaan volgen en wij begrijpen ook dat ergens op de achtergrond een heel aardige man in beeld is (en dat geluk gunnen wij haar echt!), maar desalniettemin zullen wij haar geweldig missen.
Daar staan we dan: No Grace, no Mercy any more. Gelukkig blijven de Vrede en de Onschuld (Peace en Innocentia) wel bij ons in Hand in Hand!
En Josephine neemt de taak van Mercy in het restaurant en in de winkel over, hier ziet u beide dames tijdens het inwerken van Josephine in de winkel.

Heel veel dank Mercy, voor alles wat je voor Hand in Hand gedaan hebt, wij wensen je heel veel succes en geluk toe in je verdere leven! Moge God je zegenen.

Lokale leiders van de Hand in Hand Community
(27 april 2010)

Iedereen weet natuurlijk dat Ineke Bosman gedurende vele jaren de leiding had van de Hand in Hand Community, sinds 1997 daarbij ondersteund door haar man, Bob Maram. Waarschijnlijk weet u ook dat Jeannette en ik sinds eind 2009 de leiding van PCC van Ineke en Bob hebben overgenomen. Wij doen dat, niet door permanent in Ghana aanwezig te zijn, wel door heel regelmatig naar Hand in Hand toe te gaan, elk kwartaal zijn wij daar. Ook de afgelopen maand waren wij in PCC.
Mogelijk kent u de rest van de leiding van Hand in Hand in Ghana echter niet en dan wordt het hoog tijd om hen via deze rubriek even aan u voor te stellen. Zij zijn namelijk bijzonder belangrijk voor Hand in Hand en hebben de dagelijkse leiding over de verschillende onderdelen van PCC.

Allereerst is daar Mr. Samuel Baffo, de grote “regelaar” van onze Community. Hij is al sinds 1995 bij Hand in Hand betrokken, zijn bijdrage is zonder enige twijfel zeer wezenlijk. Hij heeft de guesthouses en het internetcafé onder zich en daarnaast superviseert hij ook alle bouw- en onderhoudsactiviteiten en het goed functioneren van faciliteiten, zoals watertoevoer en stroom.



Baffo functioneert ook als onze contactpersoon bij de lokale autoriteiten en bij de banken en hij zorgt tevens voor de vele vereiste papieren en spullen, van de pomp voor de waterput tot het NGO Certificaat, kortom hij is echt een onmisbare figuur voor ons en heeft door de jaren heen zijn grote waarde voor PCC al heel vaak bewezen.

Even belangrijk, maar op een geheel andere manier, is Joe Emma of Emmanuel Daasebre, de zorgcoördinator. Ema is ook al heel lang, namelijk sinds 1999, bij ons, hij is hier destijds begonnen als Caregiver. Dat deed hij zo goed en met zo’n overzicht, dat hij later tot coördinator voor de zorg ten behoeve van alle kinderen is benoemd. Hij is nu verantwoordelijk voor het functioneren van alle (Ghanese) Caregivers, dat zijn bij elkaar ongeveer 20 personen + de 3 à 5 (Europese) vrijwilligers.

(hier graag foto 2 plaatsen)

Ema zet zich met grote toewijding en geweldige kennis van zaken in voor alle aspecten van de zorg in PCC, niets ontgaat zijn rondspeurende blik, hij kent ook de bijzonderheden van alle kinderen uit zijn hoofd. Geweldig.
Het afgelopen jaar heeft hij elders een aanvullende opleiding gevolgd voor zijn werk in het ziekenhuis, maar gelukkig is hij daarvoor geslaagd en is hij weer elke dag beschikbaar voor zijn onmisbare werk bij ons. Ema is een bescheiden mens, als je hem ontmoet en spreekt, maar vergis je niet, het is een echte kanjer.
Baffo en Ema vormen, samen met mij, ook de Board van PCC.

De derde leidinggevende, die ik graag aan u voor wil stellen, is Paul Agyapong. Paul is nog jong, slechts 26 jaar, en pas sinds ruim 1½ jaar bij PCC betrokken. Hij kwam, tot veler verrassing, in oktober 2008 “zomaar” binnenwandelen om hier een jaar lang zijn verplichte National Service te doen, na afronding van zijn studie Modewetenschappen(!). Hij kwam toen te werken in de Beschutte Werkplaats, onder Steven Phillips, broeder van de SMA orde, die deze werkplaats tot juli 2009 op prima wijze heeft geleid. Paul heeft die taak vorig jaar juli van Steven overgenomen, zijn National Service is dus soepel overgegaan in een benoeming bij PCC, waar hij nu als coördinator van de Sheltered Workshop heel goed werk verricht.

Ema en Paul maken allebei ook heel vaak deel uit van onze drumgroep onder leiding van Kofi Asare. Voor geen enkele Ghanees is muziek maken een straf en meespelen bij een van de vele muzikale uurtjes in Hand in Hand is echt een feest op zich, kijk maar eens naar de uitstraling van Ema en Paul tijdens het bespelen van de drums.

We hebben iedereen hard nodig in PCC voor al het werk en we zijn daarbij extra trots op onze lokale leidinggevenden. Daarom staan zij vandaag extra in het zonnetje in deze rubriek, aangename kennismaking!

Zomaar een weekend
(13 april 2010)

Dit 1e weekend na Pasen is een mooie gelegenheid om het weekendleven van de Hand in Hand Community eens wat uitgebreider onder de loep te nemen. Alle weekdagen verlopen hier zeer gestructureerd, van ’s morgens vroeg (al voor 06.00 uur!) tot ’s avonds, als de kinderen weer gaan slapen, dat is rond 20.00 uur. Deze vaste structuur is één van de succesvolle pijlers van het functioneren van de Community en het biedt veel zekerheid en duidelijkheid aan de kinderen. Echter, in de weekenden verandert de structuur enigszins. De meeste Caregivers gebruiken de zaterdag bijv. als “grote wasdag”. Het weekend wordt dit keer ingeluid door een paar stevige tropische regenbuien, voorafgegaan door een stevig aanzwellende wind, waarna het regenwater met grote kracht op ons neerstort. Altijd weer indrukwekkend en fascinerend om mee te maken, zo’n tropische regenbui, dan valt het hele leven stil, iedereen zit rustig op een droog plekje te wachten tot de bui weer voorbij is.

Deze zaterdagmorgen is blijkbaar het moment aangebroken om de cashewnoten te oogsten, deze groeien aan enkele bomen op onze “farm”. De vruchten, waaraan de noten groeien, zijn ook erg smakelijk. De noten zelf lijken nog niet erg op de cashewnoten, die uiteindelijk in de Europese winkels verkocht worden, maar ze vertegenwoordigen al wel een waarde. De grotere jongeren gaan o.l.v. Caregiver Patrick dan ook enthousiast op zoek naar deze vruchten.

Over vruchten gesproken, het mangoseizoen is momenteel ook op zijn hoogtepunt en dat betekent dat veel kinderen en zeker de wat grotere jongens zeer hun best doen om zoveel mogelijk rijpe mango’s te plukken en te eten…. of om ze te delen met de kleinere kinderen, dat gebeurt wonderbaarlijk spontaan en ruimhartig! Overal op het terrein liggen de afgekloven mangopitten en vrijwel alle kinderen lopen met een gele kleur om de mond rond. Wat een weelde, al deze tropische vruchten! Op deze zaterdagmorgen zitten de jongere kinderen in en rond de fysio hut, waar Ayuba, Mabel, Kwame en Yaw Johnson enkele uren lang(!) relatief rustig op de drums spelen. Het levert een heerlijk Afrikaans ritme op, waarvan iedereen, zoals Dede, bijna als vanzelf gaat meebewegen.

Ema Donkor zit wel apart met Quinten, omdat die net een epileptische aanval heeft gehad. Ema zorgt op een aandoenlijk innemende wijze voor de zeer hulpbehoevende Quinten, geweldig om te zien. Tussen 2 en 3 uur ’s middags gaat Jeannette met Kofi Asare oefenen in het zwembad, dit keer samen met Kwame Evans en Bright, terwijl ook Kojo Joseph “Runaway” af en toe meedoet, tot hij zijn bijnaam weer helemaal waarmaakt! Dit is een oud ritueel van Kofi en Ineke Bosman, Kofi vertelt Jeannette dan ook precies welke oefeningen zij met hem “behoort te doen” en Jeannette voegt er ook nog een paar nieuwe aan toe. Kofi geniet volop, wat een positief mens is hij, deze Music master van de Community! Zondagmorgen, zo weten jullie inmiddels uit het verhaal van vorige week, is de ochtend van de kerkgang in onze eigen kerk en zondagmiddag gaan de kinderen een uurtje eerder dan normaal in het zwembad, daarna begint het wachten op de heerlijke fufu, voor vrijwel alle kinderen hier één van de meest gewaardeerde maaltijden. Onder leiding van de onvolprezen Janet, die de scepter zwaait in onze zeer eenvoudige, maar uiterst effectieve Community keuken, wordt de fufu door de mannelijke caregivers gestampt en aangezien zo’n 100 mensen fufu willen eten, inclusief de caregivers zelf, is dat een geweldige, urendurende klus. Vandaag fufu met pindasoep en kip, smullen! You are invited!

Pasen
(4 april 2010)

Vandaag viert de hele christelijke wereld het Paasfeest en dat gebeurt dus ook in de Peace of Christ / Hand in Hand Community. Afgelopen vrijdag was het Goede Vrijdag, vandaag is het Pasen en op beide dagen verzamelen alle bewoners zich in de kerk van de Community. Voor wie het terrein van Hand in Hand niet uit eigen ervaring kent, vertel ik graag iets over onze bijzondere kerkruimte, onlangs gerestaureerd dankzij een gift van enkele enthousiaste bezoekers. Het is werkelijk een prachtige, gewijde ruimte met een zeer speciale uitstraling, ondanks of juist dankzij zijn eenvoud.
Tussen enkele rotspartijen van 5 tot 10 meter hoog en onder een aantal prachtige mangobomen ligt, net voorbij het voetbalveld, een schitterende openluchtkerk.



De kerk heeft een aaneengesloten zitbank langs de muur aan een zijkant en daartegenover sinds kort ook een lage bank in het midden. Een mooie stenen tafel dient als altaartafel en de gaten in de vloer zijn allemaal gerepareerd. Aan één kant van de min of meer ronde kerkruimte staat de muziekgroep, uiteraard onder leiding van Kofi Asare, aan de andere kant naast en achter de altaartafel is er prima plaats voor de wheelers, de kerkgangers in een rolstoel.
Deze kerk is werkelijk een kerk voor en van de bewoners van de Community, zij staan in de hele kerkdienst centraal. Zij maken de muziek, zij verzorgen ook de gebeden, maar het allerliefste zingen en dansen zij hier met elkaar voor de Heer.
Het is prachtig om te zien hoe de bewoners in de loop van hun leven uitingen van kerkgangers elders hebben opgepikt. Daar loopt M’Afia, met haar armen omhoog in een Hallelujah stemming en op andere momenten, bij de gebeden, slaan veel bewoners, zoals Latif en Bernice, hun handen devoot voor hun gezicht, tot het enthousiaste “Amen” opklinkt, dat daarna overgenomen wordt door alle anderen.



Op een ander moment neemt Kofi Asare de rol van bevlogen TV predikant op zich en hij ontdekt plotseling een kwade geest in Bright. Bright lijkt zich van geen kwaad bewust, maar hij speelt zijn rol met verve en begint driftig te bewegen tot hij uiteindelijk op de grond neervalt. Dan kan Kofi Asare de boze geest uitdrijven, tot groot enthousiasme van alle kerkgangers. Praise the Lord, Hallelujah, Amen en veel tromgeroffel tot slot!! Met een big smile loopt Bright, helemaal genezen, terug naar zijn plek.
Tijd speelt hier geen rol, net als in andere kerken in Ghana, er is alle gelegenheid voor de speciale Ghanese “Worship and Songs of Praise”.
In de Bijbel staat: “Waar twee of drie in mijn naam bijeenkomen, daar zal Ik ook aanwezig zijn”. Wel, wie hier op PCC wel eens een kerkdienst heeft bijgewoond zal het zonder enige twijfel zo ervaren hebben: onze bewoners mogen dan geestelijk en vaak ook lichamelijk gehandicapt zijn, maar hier in de kerk van de Community, voor het aangezicht van de Heer, zijn zij net als iedereen gewoon een kind van God. Zijn Geest is hier zonder twijfel tastbaar aanwezig.



Wie bijvoorbeeld de kleine Kwame Addai ziet dansen zal beseffen dat ook deze kinderen prachtige gaven van God ontvangen hebben.
Praise the Lord, Hallelujah, Amen!!

Kort Nieuws
(25 maart 2010)

Deze keer een aantal korte berichten, bedoeld om iedereen op de hoogte te houden van diverse ontwikkelingen bij en rond de Hand in Hand Community.

Shalomina is in februari in Duayaw Nkwanta Hospital geopereerd aan de contractuur in haar linker enkel. Enkele weken lang was zij de trotse bezitter van een fraai gips om haar been, inmiddels is zij doorverwezen naar de kliniek van broeder Tarcisius in Nsawam voor revalidatie. Wij zijn erg benieuwd hoe en wanneer zij bij ons zal terugkeren, we hopen dat haar mobiliteit dan voldoende verbeterd zal zijn om te leren lopen, het zou haar wereld zoveel groter maken!

Lisa, onze lieve Lisa met de prachtige glimlach, heeft ook een paar weken in het ziekenhuis moeten doorbrengen, hier in Nkoranza, omdat zij per ongeluk heet water over zich heen had gekregen en daardoor enkele brandwonden op haar rug opliep. Gelukkig is zij alweer terug, in haar huis in de Community en de wonden zijn, nog fijner, ook bijna genezen.

Toilet. Kan een toilet “nieuws” zijn? Tja, dat is een goede vraag. Maar we zijn wel erg blij met en trots op het nieuwe toiletgebouw voor de kinderen, nu gesitueerd in een hoek van het terrein. Hierdoor kan het oude en versleten toiletgebouw, dat vlak bij het centrum van onze Community ligt en niet altijd helemaal vrij was van onaangename geuren, buiten gebruik gesteld worden. Als u binnenkort eens op bezoek komt, dan bent u van harte uitgenodigd om deze nieuwe toiletten te bewonderen en desgewenst ook te gebruiken!

Een wasserij komt er aan! Na de realisatie van het nieuwe toilet staat een volgende vernieuwing alweer voor de deur. In onze Community wordt al het wasgoed van de kinderen en de gastenverblijven nog steeds met de hand gewassen en dat is echt een zware klus, denk maar aan de was van Caregivers met een paar niet-zindelijke kinderen. We gaan nu een speciaal gebouw met o.a. enkele goede en robuuste wasmachines en een droger realiseren, met zijn eigen watervoorziening en een goede stroomstabilisator. We danken de stichting “Westland Helpt Afrika” en Ilse voor de steun bij de realisatie en de “Stichting Aduard Helpt / de G 8 bouwgroep” voor de steun bij de bouw. Geweldig dat wij van zoveel mensen regelmatig hulp krijgen voor belangrijke doelen in onze Community. Als alles klaar is tonen wij u graag de foto’s van deze wasserij en de blijde gezichten van de mensen, die niet meer met de hand behoeven te wassen.

Ineke en Bob. Ineke Bosman is onlangs voor een periode van een maand of 9 naar Nederland vertrokken en Bob zal binnenkort ook naar Scheveningen afreizen. Een hele verandering voor hen, na de emotionele overdracht in december volgt nu ook voor langere tijd een fysieke afscheid van PCC en alle kinderen, tot eind 2010. Ineke is overigens vlak voor haar vertrek nogmaals onderscheiden, dit keer door de bisschop van Techiman voor haar jarenlange en goede werk in het ziekenhuis. Een welverdiende hulde!

Jeannette en ik gaan over 2 dagen weer naar Ghana en PCC toe, na 2 maanden Nederland. Wij kijken er erg naar uit en verheugen ons op het weerzien met alle kinderen, Caregivers, vrijwilligers en Baffo, Paul en Ema. En onze Kerstengel uit 2008, Yaw Balloon staat ons vast al op te wachten, samen met de altijd vrolijke Kwame Evans!

De volgende bijdrage van Alberts Corner komt weer uit Ghana. Tot dan! Albert (Ab)

Hé, ik hoor er ook bij!
(11 maart 2010)

Een van de wat minder opvallende bewoners van Hand in Hand is Aaron, een jongen van een jaar of 10, die sinds 2006 deel uitmaakt van onze Community. Aaron is spastisch met een gestoorde motoriek, zijn benen hebben lichte verlammingsverschijnselen en hij heeft ook een verstandelijke handicap. Aaron spreekt niet, hij is niet zindelijk en hij zit (of eigenlijk: hangt) meestal in zijn (overigens fraaie!) rolstoel.

Aaron laat zich graag uit die rolstoel zakken en beweegt zich dan, al kruipend en zwaaiend, langzaam en nogal ongecoördineerd op de grond voort. Ineke noemde hem een keer “spiderman” en dat is een heel mooie term voor zijn manier van bewegen en zijn (hyper)flexibiliteit. Aaron zoekt graag contact met mensen, maar dat lukt hem lang niet altijd. Hij kan namelijk niet op je afrennen, hoe graag hij dat ook zou willen en doordat hij verder ook beperkt is in zijn bewegingen en zijn uitingen valt hij minder op, hij lijkt in 1e instantie wat minder “aaibaar” dan sommige andere kinderen.
Dat mag allemaal waar zijn, maar het verhindert hem niet om vrijwel altijd een glimlach op zijn gezicht te hebben, ondanks alles lacht hij het leven tegemoet! Hij woont bij Mercy, die gelukkig geweldig goed voor hem en zijn “broer” Ahmed” zorgt. Sinds enige tijd is er door de fysio een looprek van 2 bamboestammen gecreëerd. De 2 kinderen, die dagelijks aan deze bamboestammen hangen, nl. Shalomina en Aaron, zijn altijd bereid om je hun liefste glimlach te schenken als je langs loopt, Aaron steekt daarbij vaak ook zijn hand naar je uit. En als hij eenmaal een hand vastheeft, dan laat hij ook niet gemakkelijk los!

Aaron staat daar elke morgen en zendt zijn boodschap uit naar al die langslopende mensen: “Hé, hallo daar, geef mij ook eens een hand”! Op enig moment kon ik die hand en die hunkering in zijn ogen niet langer weerstaan. Aaron zegt heel weinig, maar met die smachtende blik in zijn ogen en met zijn ver naar je uitgestoken hand maakt hij heel erg duidelijk dat hij er ook graag helemaal bij wil horen, het is alsof hij met zijn ogen en zijn handen zegt: “Hé, ik ben er ook nog”! Sindsdien ben ik elke morgen een stukje met Aaron gaan wandelen. Dat betekent in de praktijk dat ik hem omhoog moet tillen en dan aan zijn armen of onder zijn oksels opgetild houden, terwijl hij zeer vreemde en aandoenlijke loopbewegingen maakt. Ongelooflijk, hoeveel energie hij kan geven voor die, objectief gesproken, matige loopbeweging en hoe mooi en voldaan hij daarbij kan lachen.

Ergens vond ik nog een oude, helaas te lage “walker”, en daar oefent Aaron af en toe mee, maar helaas glijdt hij nu vaak weg. Gelukkig is er uit Nederland al een mooie en stabiele walker (met dank aan de support van het Nederlandse fysio team!) voor hem onderweg. Wat zou zijn wereld zich verbreden en wat zal hij daarvan genieten, als hij zich meer zelfstandig zou kunnen voortbewegen en alhoewel de deskundigen daarover niet optimistisch zijn, heeft Aaron volgens mij genoeg doorzettingsvermogen om wellicht toch op een dag zelfstandig te gaan lopen, hoe spastisch en ongecoördineerd dat er dan ook uit zal zien. But who cares? Daarmee staat Aaron wellicht een beetje symbool voor de Hand in Hand Community: het gaat er niet om wat onze kinderen allemaal niet kunnen, nee, wij proberen alle kinderen zo te helpen en te stimuleren, dat zij datgene bereiken, wat voor hen maximaal haalbaar is! Come on, Aaron, walk on, move on, jij hoort er ook bij!

Waar zijn mijn schoenen?
(24 febr. 10)

Eén van de meest opvallende bewoners van Hand in Hand / PCC is zonder twijfel Emmanuella. Voor wie dat niet weet: zij is ruim 5 jaar geleden in het ziekenhuis van Nkoranza geboren en al kort na haar geboorte in onze Community opgenomen. Emmanuella is helaas met ernstige afwijkingen ter wereld gekomen, zelfs zo ernstig dat haar ouders haar niet als hun kind wilden of konden accepteren. Ema heeft namelijk geen armen en geen benen en is daardoor bij vrijwel alles in haar leven op hulp van anderen aangewezen. Het doet echt pijn als je haar voor het eerst ziet en dan nadenkt over het feit dat zij altijd zal moeten leven met deze zeer grote beperkingen. Zij kan niet zelfstandig eten of drinken, zij kan zichzelf niet of nauwelijks verplaatsen, zij kan niet zelf naar toilet gaan, zij kan zich niet kleden, ……. zij kan niets van dat al.

Sinds haar komst in de Community wordt zij zeer liefdevol verzorgd door haar Caregiver, of beter gezegd: haar “moeder” Joyce en daarnaast zijn ook vele anderen in PCC zeer bereid haar te verzorgen en te helpen. Je kunt Ema dan ook rustig wel een beetje verwend noemen. De eerste jaren werd zij steeds rondgedragen door Joyce en verder kon zij alleen maar liggen of met veel steun rechtop zitten. Inmiddels kan Ema zich heel snel en handig omrollen en het lukt haar ook om, bijna zonder hulp, vanuit liggen rechtop te gaan zitten zonder een steuntje in de rug, al is het wel een beetje een labiel evenwicht. Geestelijk lijkt Ema gelukkig wel normaal en sinds augustus 2009 gaat zij dan ook, samen met Stephen, naar een gewone basisschool, de Nation Builders School en alhoewel dit een Private School is, is de Headmaster zo vriendelijk om ons helemaal geen lesgeld in rekening te brengen. En de andere kinderen op school zorgen ook goed voor haar! Ema heeft gelukkig een positief karakter, maar zij heeft ook een duidelijke, eigen wil. Weglopen kan ze niet, maar als zij iets niet wil, dan kan zij wel heel erg duidelijk en luid “No” zeggen, daar is geen misverstand over mogelijk. Zij zit graag in het (zwem)bad en geniet dan van het water. Zij leert ook om haar mond en lippen maximaal te gebruiken. Om haar mondspieren te oefenen heeft zij vaak een ballon tussen haar tanden, waarbij zij die ballon dan steeds opblaast en daarna weer laat leeglopen.

“He, ik ben er ook” Rond Oud & Nieuw dit jaar kregen alle kinderen en caregivers een paar mooie schoenen, geschonken door de firma Crocs. Iedereen kwam passen om zijn of haar schoenen uit te zoeken, althans dat dachten wij. Tot wij op een bepaald moment hoorden dat Ema heel verdrietig was, want waarom kreeg zij niet, net als iedereen, van die mooie schoenen?? Dom, dom, dom, wij dachten dat schoenen geven aan Ema niet zo passend zou zijn. Maar Ema dacht daar heel anders over, want waarom zou zij overgeslagen worden, als iedereen iets moois krijgt…….? En zo geschiedde, Ema eiste haar volwaardige plaats in de Community op en zij wil op zo’n moment ook net als alle andere kinderen behandeld worden en dus ook gewoon “haar schoenen” ontvangen. Het was een “very touching” moment, misschien wel heel symbolisch voor het leven van Ema. Zij zal, door haar handicap, nooit “normaal” kunnen functioneren, maar zij wil wel gewoon net als alle anderen behandeld worden, en terecht!!

Eind goed, al goed: op dit plaatje zien wij een blij lachende Ema met haar mooie nieuwe schoenen in de vorm van een mooie, wat forse halsketting. Is het geen prachtgezicht? Go, Ema, go, je zult je sterke wil in de rest van je leven hard nodig hebben!

Where is the car? Where is the key?
(14 febr. 2010)

Alhoewel PCC zich primair richt op het bieden van goede zorg en een veilige leefomgeving aan kinderen met een geestelijke handicap, is er inmiddels ook al een redelijk aantal bewoners, die je met de beste wil van de wereld geen “kind” meer kunt noemen, of het moet in de Bijbelse betekenis van het woord “kind” zijn (zie Matt. 18): “wij moeten allen worden als kinderen”. De kinderen van de Community worden, net als alle kinderen en door de goede zorg hier, elk jaar ouder en groter, sommige van hen wonen hier al jarenlang en zo zien wij, naast veel jonge kinderen, langzamerhand ook al wat meer volwassen bewoners in PCC. En sommige van die bewoners zijn ook niet als kind, maar pas op latere leeftijd, als jong volwassenen, van elders naar PCC gekomen. Vandaag wil ik één van die volwassen bewoners van onze Community voor jullie centraal stellen. Iedere bezoeker aan PCC / Hand in Hand kent hem vast en zeker en die kent ongetwijfeld ook zijn speciale voorkeur voor auto’s. Dan kan het al niet meer missen, ik schrijf vandaag over Dela, ongeveer 40 – 45 jaar oud, die pas 7 jaar geleden hier gekomen is uit het psychiatrische ziekenhuis van Accra.

Bob Maram vertelde mij onlangs dat hij echt geweldig kan genieten als nieuwe bezoekers met de auto het terrein van PCC oprijden en dan bijna voorspelbaar Dela als één van de eerste personen tegenkomen. Dela begroet hen namelijk meestal al bij de poort, met de boodschap dat zij “a very nice car” hebben. Het duurt dan ongeveer een halve minuut (soms zelfs langer), voordat de mensen in de gaten hebben dat Dela niet de directeur van PCC is o.i.d. (en misschien is hij dat ook wel, maar heeft men dat nog nooit aan mij verteld……!?), maar één van de bewoners. Hij is altijd vriendelijk en belangstellend en heeft daarnaast een geheel eigen taalgebruik. Dela is echt befaamd om zijn typische taalgebruik, het zijn meestal korte, duidelijke zinnetjes en Dela heeft ook een geheel eigen ritme. Eelke, één van de Nederlandse vrijwilligers, die op dit moment meehelpt in de zorg bij PCC, vatte dat als volgt in haar weblog samen: “I’ma go for your house”; “Oh accident, oh solly”; “Oh, don’t cly”; “Where is Jesus? He is there for my heart”! “I’ma pray for you: Oh holy father, please help us in the name of JESUS, Amen!” “What izzities, this one?” of, als hij boos is: “Don’t mind him! ”en tenslotte: “Lettemisee”. Het schijnt dat Eelke ook al heeft besloten later dit jaar Dela mee naar huis te nemen, daar gaan we natuurlijk tijdig een stokje voor steken!

Tenminste 10 tot 20 keer per dag komt Dela op mij af en vraagt dan: “Where is the car” (ook al staan we maar 10 meter bij de auto vandaan!) of hij vraagt, met een variant daarop: “Where is the key”? Want Dela vindt het nog veel leuker om in een auto te zitten en te rijden en hij weet dat je daar een sleutel voor nodig hebt. Je doet Dela dan ook echt een heel groot plezier door hem uit te nodigen even in te stappen. Hij lacht dan gegarandeerd van oor tot oor en begint daarna onmiddellijk de ramen te bedienen en vertelt je nogmaals dat dit echt “a nice car, a very nice car” is. Dela werkt ook mee in de beschutte werkplaats, daar verdient hij ook een paar Cedi per maand mee! Dat geld gaat allemaal in een spaarpot, want hij spaart voor…… zijn eigen auto, natuurlijk, wat anders? Paul Agyapong, de workshopcoördinator, noteert maandelijks het spaartegoed en daarnaast ook het spaardoel van de spaarder en bij Dela is de tekst elke maand hetzelfde: “He is saving for his car and he wants to drive the car himself!”

Bij de autoshowroom heb ik deze week alvast een aantal mooie folders opgehaald, met héél véél mooie autoplaatjes. Echter, Dela heeft pas 100 Cedi gespaard (=50 Euro), daarom zal hij nog wel eventjes moeten doorsparen……. Dus voorlopig zal Dela, als je hem tegenkomt, nog wel roepen: “Where is the car, where is the key?? ”

I AM GOING TO COME!
(30 jan. ‘10)

De Ghanese taal zit waarlijk vol mooie uitdrukkingen en fraaie spreekwoorden. Graag geef ik jullie een paar voorbeelden, om deze stelling te onderbouwen, zoals deze: “Macht is als het vasthouden van een ei! Als je het te stevig vasthoudt, dan breek je het en als je het te losjes vasthoudt, dan glijdt het uit je handen en valt het kapot”! En wat te zeggen van de beeldende vraag van een chauffeur, die wilde weten waar hij de auto na een dag reizen zou moeten parkeren: “Where is the car going to sleep tonight?” Een fraaie Ghanese manier om uit te drukken, dat je iemand helaas niet thuis aantrof, is: “I came to meet your absence!” En wat valt er af te dingen op de veelbetekenende woorden, die je hier gewoon op een bromfietsplaatje tegen kunt komen: “Gods decision is the final, no appeal”!

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Een van die mooie, vaak heel simpele en juist daardoor heel duidelijke uitdrukkingen is momenteel erg op mij van toepassing en deze woorden gebruik ik hier en vandaag (= 28 januari) dan ook zeer regelmatig. Vandaag is namelijk de laatste dag van deze periode van mijn aanwezigheid hier, in de Hand in Hand Community. Half december ben ik, samen met Jeannette, aangekomen en over 2 dagen hoop ik, na 6 weken, weer even in Nederland terug te keren, (Jeannette is hier al een paar weken geleden vertrokken i.v.m. haar werk), om daarna opnieuw, eind maart reeds, weer samen met Jeannette naar Nkoranza te reizen. Voor deze situatie hebben de Ghanezen een in mijn ogen heel fraaie uitdrukking bedacht: “I’m going to come”! Erg kernachtig en tegelijk heel duidelijk! En zo vertrek ik morgen van hier, voor de eerste keer als de nieuwe directeur van deze prachtige leefgemeenschap, ga ik weer even terug naar Nederland, iets wat in de toekomst regelmatig zal gebeuren, elk jaar ga ik een keer of vier “heen en weer”. Zo hebben we het afgesproken en zo zal er ook (nog) meer ruimte zijn voor het locale leiderschap, voor de kundige Baffo, de zorgende Joe Ema en ook voor de jonge Paul, de workshopcoördinator. Het was voor mij echt een heel speciale periode, deze 6 weken, allereerst met alle bijzondere PCC party’s ter gelegenheid van Kerst en Nieuwjaar inclusief het Kerstspel en dat alles is op zich al heel speciaal. En natuurlijk was er dit keer ook de Overdracht en sindsdien ben ik hier hard aan de slag gegaan, met alles wat bij mijn nieuwe taak hoort, inclusief het opstellen van het Plan 2010, de begroting 2010 en met nog vele andere zaken. Wat zijn die 6 weken snel gegaan en wat voelt het goed, om nu echt en volledig deel uit te maken van deze unieke Community! Natuurlijk, het is fijn om even naar huis in Nederland te kunnen gaan en alle dierbaren weer te ontmoeten, maar tegelijkertijd zal ik ons nieuwe “thuis” hier in Nkoranza zeer zeker snel gaan missen, hoeveel contact er ook per telefoon, email en internet zal zijn. Want even zal ik dan geen prachtige glimlach van Lisa kunnen zien, geen oorverdovende huilbui van Kojo “runaway” Joseph of het drummen van Kofi Asare of van Kwame kunnen horen. Even geen ochtendwandelingen voor mij, geen fufu op zondag van Janet, geen balkende ezels vlak naast mijn bed, geen plotselinge en verrassende glimlach van Joyce of zo’n mooie lach van Kwame Addai.

Maar ik ben een bevoorrecht mens, want onze volgende periode in PCC komt er al weer heel snel aan. Zoals ik al zei: “I am going to come”!!

YOU NEVER WALK ALONE
25-1-2010

Eén van de mooiste uren van de dag in de PCC / Hand in Hand Community is, althans in mijn ogen, elke dag opnieuw het uurtje tussen 07.00 en 08.00 uur ‘s morgens, het uur van de ochtendwandelingen over het verharde pad, dat zich fraai over het terrein van de Community slingert.

Om 07.00 precies wordt de fluit geblazen (nee, hier geen “African time”) en na dat signaal gaan de meeste kinderen en caregivers vlot op pad. Bijna iedereen loopt tegen de klok in, behalve caregiver Gifty die, met Alice in het looprek en met Dede en Cynthia aan de hand, juist al haar rondjes met de klok meeloopt. Sommige mensen zijn nu eenmaal tegendraads….. Al snel kom je onvermijdelijk Yaw Balloon en Pakor tegen, zij zijn echt onafscheidelijk bij het wandelen, waarbij Yaw altijd een klein beetje Pakor op sleeptouw neemt. Bij de eerste ontmoeting krijg je van allebei een hand en van Yaw ook nog een warme glimlach, maar bij de 2e keer wordt je alleen maar ingehaald, één keer groeten moet genoeg zijn. Dit eerste actieve uurtje van de dag is een mooi moment om iedereen “Goedemorgen” toe te wensen en dat gebeurt dan ook uitgebreid. Je hoort ook de laatste verhalen en zo hoorde ik eerder deze week, dat gedurende die nacht vrijwel niemand goed had geslapen, omdat ’s nachts rond 02.00 uur via het Ghanese mobiele telefooncircuit (de “zegeningen” van de moderne, snelle communicatie zijn ook hier duidelijk aanwezig…) als een olievlek het gerucht door het hele land was gegaan, dat Ghana die nacht, net als eerder Haïti, door een aardbeving zou worden getroffen. Half Ghana heeft vervolgens de rest van de nacht buitenshuis doorgebracht, zo bang was men om misschien wel onder het puin terecht te komen… Wat elke dag opvalt, is dat vrijwel niemand alleen wandelt. Bijna alle kinderen en caregivers lopen met duo’s of trio’s rond, een lege hand wordt al weer heel snel gevuld met de hand van een ander kind, dat ook graag een keer aan je hand wil meelopen. Bijv. de hand van de brutale Kojo Patrick of de kleine Kwame Addai, van de verlegen Mariella, de zachte en stille Yaa Yaa of de aanhankelijke Amma, deze en veel andere kinderen lopen ook maar wat graag met je mee.

Zelf wordt ik elke ochtend opgewacht door Ahmed, die met een luid, vrolijk en een beetje verwrongen “Hallo” onmiddellijk na de fluit op mij af komt rennen en dan steeds mijn linkerhand pakt. Vlak daarna komt Kwame de andere hand opeisen en ondanks zijn beperkte motoriek lukt hem dat meestal ook, voordat iemand anders die hand in bezit kan nemen. En dan beginnen we aan een vast ochtendritueel. Eerst Abena groeten, die meestal in de “Disco” zit te wachten. Daarna wordt het spannend: zouden Maame en Papa al buiten, bij de rots zitten? Gelukkig, Ahmed ziet ze en opnieuw gaat er een luide schreeuw van herkenning over het terrein en buigen wij snel van het rechte pad af om Ineke en Bob een hand te kunnen geven. Dan lopen wij weer door, via een grote lus naar Mr. Robert, die in zijn rolstoel al op ons zit te wachten en tenslotte gaan wij snel door naar de keuken, om Janet hartelijk en ook luidkeels te groeten. Want degene, die elke dag je eten klaarmaakt, kun je tenslotte maar beter te vriend houden….! En weer gaan wij verder en in een heerlijk rustig tempo wandelen wij zo een uurtje door en onderweg ontmoeten en groeten wij elkaar. Elke ochtend opnieuw slingert de stoet van bewoners zich zo vredig en ontspannen over het terrein.

En vaak komt dan, terwijl ik hier hand-in-hand rondwandel (ik zou haast zeggen: ondanks Lee Towers…….), bij mij welhaast spontaan een lied omhoog. Een lied uit een oude musical (Carousel) met een pakkende, bijna religieuze melodie en zowaar ook nog een mooie tekst en die tekst is eigenlijk heel erg op PCC en haar kinderen van toepassing. Want hoe moeizaam zijn de wegen van veel van deze kinderen niet geweest, voordat zij hier eindelijk een veilig thuis vonden? Hoe duister is vaak hun verleden en wat is hen daarbij mogelijk allemaal overkomen? In de steek gelaten, ja, helaas vaak wel. Misbruikt, mishandeld, wie zal het zeggen?? Elke ochtend duurt het samen wandelen slechts één uurtje. Maar figuurlijk lopen en gaan wij hier continue, jaar in jaar uit, met alle kinderen echt “hand in hand” door het leven.

)

Want wat er ook in het verleden met hen gebeurd is, gelukkig wonen ze nu in een heel veilige, beschermende, stimulerende en warme omgeving, ze maken nu echt deel uit van een prachtige leefgemeenschap. En zo klinken, of ik dat nu wil of niet, bijna dagelijks die woorden in mijn hoofd en zing ik zachtjes: Walk on, walk on, with hope in your heart, for you never walk alone, you never walk alone! Verbeeld ik het mij of hoor ik daar om de hoek nu echt Lee Towers zingen…? Het zou een heel mooi motto van PCC kunnen zijn: You never walk alone!

De Spirit van PCC
januari 2010

Zeer indrukwekkend en ook emotioneel was het, de ceremonie bij de overdracht van de leiding van PCC van Ineke naar mij op 29 december jl. In de laatste bijdrage aan haar rubriek heeft Ineke deze bijzondere ceremonie al uitgebreid beschreven, graag sta ik er vandaag ook nog even bij stil, in deze eerste bijdrage aan de nieuwe rubriek: “Alberts Corner”. Wie Ineke kent, weet hoeveel liefde en emoties er voor haar onlosmakelijk vastzitten aan PCC en dat was natuurlijk ook zeer goed voelbaar, zelfs bijna tastbaar, bij de overdrachtsceremonie.

Het maakte die avond zeer bijzonder, mede door alle indrukwekkende verhalen over het verleden en heden van PCC, de gevoelige en liefdevolle wijze waarop de caregivers Ineke toezongen bij het afscheid en natuurlijk ook door de passende geschenken.

Voor Jeannette en mij was zonder twijfel het mooiste moment van de avond het moment dat Ineke de “onzichtbare”, maar zeer aanwezige “Spirit van PCC” symbolisch in haar handen nam om deze daarna heel voorzichtig aan mij over te dragen, met het dringende verzoek, of, wellicht beter gezegd, met de opdracht er zeer zorgvuldig mee om te gaan.

Een graag aanvaarde, maar zeker geen gemakkelijke verantwoordelijkheid. De Spirit van PCC is uniek, kwetsbaar en kostbaar en is in de loop van jaren met veel liefde en zorg opgebouwd. Het is die unieke Spirit, die veel mensen, vaak tot hun grote èn aangename verrassing, onmiskenbaar als zeer bijzonder ervaren, wanneer zij PCC voor het eerst (of, zoals sommigen, keer op keer) bezoeken. Het is ook diezelfde Spirit van PCC, die Jeannette en mij van harte “Ja” deed zeggen tegen het verzoek van Ineke om de leiding van haar over te nemen. Na enig nadenken, jazeker, het was natuurlijk wel een zeer eervol verzoek, maar ook een verzoek met heel veel consequenties voor ons leven en ons gezin. Maar de Spirit van PCC konden wij uiteindelijk niet weerstaan! En na een jaar “warmlopen aan de zijlijn” en zelfs al een klein beetje meedraaien vanaf juli is het dan nu zover: PCC neemt met heel veel dank afscheid van haar grote inspirator, haar Maame, die zovele jaren lang deze prachtige Spirit van PCC heeft ontwikkeld en gekoesterd en PCC neemt ook afscheid van Bob, die Ineke 12½ jaar op diverse manieren, vooral ook op financieel gebied, zo trouw terzijde heeft gestaan. Een echt “vaarwel” is het natuurlijk niet, want hun taken kunnen zij wellicht neerleggen, maar Ineke en Bob blijven uiteraard wel deel uitmaken van onze Community, zij zijn en blijven lid van de PCC familie en krijgen nu de eervolle status van wijze grootouders van PCC. Jeannette en ik beginnen nu echt aan onze mooie nieuwe taak in het voor ons zo vertrouwde Ghana. Het zal vast niet altijd makkelijk zijn, maar één ding is zeker: wij zullen de Spirit van PCC zeer zorgvuldig koesteren, als een zeer kostbare erfenis van Ineke. Hoe het ons èn de Spirit van PCC verder zal vergaan kunt u vanaf nu wekelijks in “Alberts Corner” volgen. Dank voor alle goede wensen van zovele bekenden en onbekenden bij het aanvaarden van onze nieuwe taak voor PCC. Vanuit Nkoranza en PCC wensen wij iedereen een voorspoedig 2010 toe.